De “Groote Oorlog” – het begin.

Gavrilo Princip is taken into custody after assassinating Archduke Francis Ferdinand

11 November : het einde van de eerste wereldoorlog om 11:00 uur.

Die “Groote Oorlog” begon echter meer dan vier jaar eerdern misschien wel op 28 juni 1914, toen de Oostenrijkse troonopvolger samen met zijn echtgenote, Sophie Chotek Gräfin von Chotova, hertogin von Hohenberg, een bezoek bracht aan Sarajevo, de hoofdstad van de Oostenrijk-Hongaarse provincie Bosnië en Herzegovina.

Gavrilo Princip (ook wel Gabriël Princip) (Obljaj, Bosnië, 25 juli 1894 – Theresienstadt, Oostenrijk-Hongarije, 28 april 1918) werd bekend als de moordenaar van aartshertog Franz Ferdinand van Oostenrijk, een daad die de directe aanleiding voor de Eerste Wereldoorlog vormde.

Het moordwapen was een FN Model 1910, gemaakt door de Belgische fabrikant Fabrique Nationale.

De aanslag op Franz Ferdinand zelf was feitelijk gezien zeer knullig opgezet. De grote vraag was vooral hoe het uiteindelijk gelukt is. Door het pure toeval dat Frans Ferdinand besloot de officieren in het ziekenhuis te bezoeken, dat de chauffeur de verkeerde afslag nam en stilstond, en dat Princip toevallig door de voordeur van de kroeg naar buiten stapte, kon Princip de kroonprins van zijn leven beroven. Ten gevolge hiervan werd een keten van gebeurtenissen in gang gezet die leidde tot de Eerste Wereldoorlog.

Tijdens de rechtszaak in Sarajevo werd Princip op 28 oktober 1914 veroordeeld tot twintig jaar gevangenisstraf, de maximale straf voor iemand jonger dan twintig jaar. Waarschijnlijk had hij al tuberculose opgelopen voordat hij in de gevangenis kwam. Enige tijd later moest een arm worden geamputeerd als gevolg van bot-tuberculose. Hij verbleef twee jaar in de gevangenis in Theresienstadt.

Hij overleed kort daarna in een ziekenhuis vlakbij de gevangenis.

Op de foto zien we Prinzip onmiddellijk na zijn aanhouding.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | Een reactie plaatsen

De Films in Halle in de week van 11 tot 17 Mei 1962

IMG_0001

Ik heb de onhebbelijke gewoonte om dingen – zonder veel belang – bij te houden. Gisteren vond ik op mij zoldertje deze ouwe “Gazet van Halle” uit Mei 1962. Ik was verbaasd over het filmaanbod in die tijd.

Het lijkt wel of dat allemaal uit de prehistorie komt. Ik herinner mij nochtans levendig dat ik met mijn peter naar de film ben gaan kijken. 3 uur spektakel inderdaad, en ik was onderste boven van de kruisigingsscène op het einde van de film.

In die tijd waren er vier “cinema’s” in Halle, Plaza, Harmonie, Rio en Concordia. Alles is weg nu.

In de gazet van Halle stond ook de zgn “Filmleiding”, Katholiek natuurlijk maar passend in het tijdsbeeld.

Ongelooflijk is ook de bijkomende advertentie van Ciné Plaza om te zeggen dat transport wordt voorzien – heen en terug – met bussen naar naburige gemeenten (!)

 

IMG_0003IMG_0004

IMG_0002IMG_0006

Geplaatst in Film, Halle | Een reactie plaatsen

Martin Luther King en de KKK.

24

Martin Luther King, Jr., oorspronkelijk Michael Luther King, Jr. (Atlanta (Georgia), 15 januari 1929 – Memphis (Tennessee), 4 april 1968) was een Amerikaanse baptistische dominee, politiek leider en een van de prominentste leden van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging.

King werd beroemd in de jaren vijftig en zestig dankzij zijn geweldloze verzet tegen de rassenscheiding in de Verenigde Staten, onder meer door een massademonstratie op 28 augustus 1963 en het boycotten van stadsbussen die blanken bevoordeelden. Zijn verbale en retorische vaardigheden en charismatische uitstraling leverden hem veel roem op, maar King had ook vijanden. Tijdens de betoging in 1963 hield hij op de trappen van het Lincoln Memorial zijn legendarische toespraak “I Have a Dream”, waarin hij zijn hoop uitsprak dat mensen ooit op hun gedrag en niet op hun huidskleur beoordeeld zouden worden. Een jaar later kreeg hij de Nobelprijs voor de Vrede.

In 1968 werd Martin Luther King op 39-jarige leeftijd doodgeschoten terwijl hij op het balkon van het Lorraine Motel in Memphis stond. Dit was een tragisch dieptepunt in de roerige jaren 60, waarin ook andere progressieven en voorvechters van burgerrechten in de Verenigde Staten, zoals president John F. Kennedy (november 1963), Malcolm X (februari 1965) en Robert F. Kennedy (juni 1968), slachtoffer werden van politiek geweld.

Deze foto werd rond 1960 genomen. We zien hoe Martin Luther King een verbrand kruis uit zijn tuin verwijderd. Naast hem staat zijn zoontje. Het kruis is waarschijnlijk geplant door leden van de Ku Klux Klan als waarschuwing.

Geplaatst in Foto's, Geschiedenis | Tags: , | Een reactie plaatsen

Aisin-Gioro ‘Henry’ Puyi (1906 – 1967)

Xuantong

Aisin-Gioro ‘Henry’ Puyi (Peking, 7 februari 1906 – aldaar, 17 oktober 1967) was onder de naam Xuantong de laatste keizer van de Qing-dynastie en tevens de laatste keizer van China. Hij was de oudste zoon van de tweede prins Chun. Na de dood van zowel keizerin-moeder Cixi als keizer Guangxu kwam Puyi op driejarige leeftijd op de troon onder regentschap van zijn vader. Al in oktober 1911 brak de Xinhai-revolutie uit en op 12 februari 1912 deed Puyi afstand van de troon. Hij bleef officieel nog tot 1924 keizer maar was in feite een gevangene, opgesloten in de Verboden Stad.

In 1917 werd Puyi zelfs opnieuw tot keizer van China uitgeroepen: generaal Zhang Xun, één van de krijgsheren, slaagde er toen namelijk in de Chinese hoofdstad Peking te veroveren en hij probeerde het keizerrijk te herstellen door Puyi weer op de troon te zetten. Twaalf dagen later werd het keizerrijk echter weer ten val gebracht door een andere krijgsheer, generaal Duan Qirui, en moest Puyi dus opnieuw afstand doen van de troon.

Tijdens de Japanse bezetting stichtten de Japanners Mantsjoekwo, en om goede wil te kweken bij de bevolking werd Puyi er de keizer van. Maar hij had weinig macht, want hij was slechts een marionet van de Japanners.

Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog werd Puyi gevangen genomen door het Rode leger en naar de Sovjet-Unie gebracht. In 1950 werd hij door de Sovjetautoriteiten overgedragen aan het (inmiddels) communistische regime van Mao, en gearresteerd wegens collaboratie met de Japanse bezetters en in een heropvoedingskamp voor oorlogscriminelen geïnterneerd in Shenyang en later Harbin. In december 1959 kreeg hij amnestie van Mao Zedong, waarbij hij door premier Zhou Enlai persoonlijk werd ontvangen. Enige tijd later nam hij het beroep aan van tuinman in de Botanische tuin van Peking. In 1964 publiceerde hij zijn autobiografie; ‘From emperor to citizen’. In 1967 overleed Puyi, min of meer als vrij man, in Peking aan kanker. Hij had geen kinderen.

Puyi’s leven werd verfilmd door de Italiaanse regisseur Bernardo Bertolucci, als L’Ultimo Imperatore (1987) (The Last Emperor).

Puyi_(1922)Pu-Yi_2313175kImage1

Geplaatst in Foto's, Geschiedenis | Tags: | Een reactie plaatsen

Rochus Misch, de laatste bodyguard van Adolf Hitler die nog in leven was, is overleden.

Rochus_Misch

De laatste bodyguard van Adolf Hitler die nog in leven was, Rochus Misch, is donderdag 5 september 2013 op 96-jarige leeftijd overleden.

Misch kwam enkele jaren geleden in het nieuws doordat hij zijn memoires publiceerde en enkele grote interviews gaf. Hij was zeer tevreden over zijn toenmalige baas en kende geen enkele wroeging over de Holocaust.

Over Hitler : “Ik woonde vijf jaar bij hem. We waren de mensen die het nauwst samenwerkten met hem, we waren er altijd. Hitler was dag en nacht niet zonder ons. Hij was geen bruut. Hij was geen monster. Hij was geen superman.”

SS-Oberscharführer Rochus Misch maakte vijf jaar lang deel uit van Hitlers kleine kring van vertrouwelingen. Hij werkte als bodyguard, koerier en telefonist voor de Führer. Toen de geallieerden steeds verder oprukten, trok Hitler zich terug in zijn bunker in Berlijn. Misch verkaste ook naar de bunker en werkte daar als telefonist.

Hij was de laatste overlevende die ooggetuige was van de laatste dagen in de bunker.

Aan de BBC vertelde hij hoe op 30 april 1945 ineens rumoer uitbrak. Sommigen hadden een pistoolschot gehoord. Misch zelf had niets gehoord. Martin Bormann, Hitlers secretaris, beval de aanwezigen hierna stil te zijn, waarop men fluisterend verder sprak. Misch was aan de telefoon en begon luider te praten omdat hij in ieder geval iets wilde horen. “Ik wilde niet het gevoel krijgen dat ik me in een dode bunker bevond”.

“Ik zag hem zijn kamer binnengaan en iemand, Günsche, zei dat hij niet gestoord mocht worden. We wisten allemaal wat er aan de hand was. Hij zei dat hij Berlijn niet zou verlaten, dat hij zou blijven. We hoorden geen schot, we hoorden niets, maar een van degenen in de gang, ik weet niet meer of het Günsche of Bormann was, zei: ‘Linge, Linge, ik denk dat het gedaan is’. Toen was het heel stil, wie de deur opende, weet ik niet meer, Günsche of Linge. Ze openden de deur, en ik keek natuurlijk, en toen was er een korte pauze en de tweede deur werd geopend. En ik zag Hitler zo op tafel liggen. En Eva lag zo op de sofa, met haar knieën omhoog, haar hoofd naar hem gekeerd.”

_69702672_69702671

Misch vertelt in het interview verder hoe Hitler en Eva Braun werden opgetild om meegenomen te worden naar boven. Toen iemand tegen hem riep dat hij snel naar boven moest gaan omdat ze daar de baas gingen verbranden, besloot Misch niet te gaan. Hij was bang na afloop als ooggetuige ook gedood zou worden.

De volgende dag werden in de bunker de zes kinderen van Joseph Goebbels, Duitslands nieuwe leider, vermoord. Rochus Misch vertelde hoe de kinderen gedrogeerd werden door de arts en vervolgens door hun moeder, Magda Goebbels, om het leven werden gebracht. Nadat ze haar kinderen had gedood, kwam ze huilend beneden, volgens Misch. “Ze ging aan tafel zitten en begon aan een potje patience”.

Enkele uren voordat de bunker werd ingenomen door het Rode Leger, nam Misch de benen. Korte tijd later werd hij echter gevangen genomen. De negen jaar hierna bracht hij door in Sovjet-werkkampen.

Rochus Misch overleed donderdag na een kort ziekbed in een ziekenhuis in Berlijn.

l80235644_g

Geplaatst in Oorlog, Uncategorized, Vandaag in de geschiedenis | Tags: , , | Een reactie plaatsen

55 jaar geleden vandaag : George Harrison speelt voor het eerst met de Quarrymen.

2Van links naar rechts: George Harrison, Paul McCartney, Ken Brown, John Lennon

The Les Stewart Quartet wordt op 29 augustus 1958 gevraagd om tijdens de openingsavond van de Casbah te spelen.

Deze club in Liverpool in Engeland is eigendom van de moeder van Pete Best. Zij heeft de kelder onder haar woonhuis tot muziekzaal laten verbouwen.

Vlak voor de opening krijgen de leden van de groep, met o.a. gitarist George Harrison en drummer Ken Brown, onderling ruzie. Zij gaan uit elkaar. George Harrison stelt voor The Quarrymen voor de openingsavond van de Casbah te vragen.

Zo spelen op 29 augustus 1958 drie latere Beatles voor het eerst met elkaar – John Lennon, Paul McCartney en George Harrison. Ken Brown is op deze avond de drummer van The Quarrymen. In september 1958 zal de groep nog zes keer in de Casbah spelen..

1Nog een foto uit the Casbah van 29 augustus 1958 – Het eerste meisje van rechts te beginnen is Cynthia Powell, het latere vriendinnetje en vrouw van John Lennon.

Geplaatst in The Beatles, Uncategorized, Vandaag in de geschiedenis | Een reactie plaatsen

William Brodrick – Het zesde klaaglied (2003)

IMG_0003

Een klooster biedt asiel aan een vermeende oorlogsmisdadiger. Pater Anselmus, voor zijn intreden jurist, raakt ongewild betrokken bij het onderzoek. Hij ontdekt dat de Kerk een rol heeft gespeeld bij de vlucht van de nazi naar Engeland.

Tegelijkertijd besluit Agnes, overlevende van concentratiekampen en nu stervend, haar tot nu toe verborgen leven te vertellen aan haar kleindochter Lucy. Tijdens de bezetting zat Agnes bij een verzetsgroep die joodse kinderen Parijs uit smokkelde – totdat ze werden opgepakt door Eduard Schwermann…Door verraad is de groep opgerold en zijn de leden weggevoerd naar kampen.

Terwijl Anselmus steeds achter de feiten aanloopt en door gebrek aan volledig overzicht verkeerde conclusies trekt, komt het tot een rechtszaak tegen de ex-nazi. Het feit dat hij een kind gered heeft zal uiteindelijk in zijn voordeel uitdraaien.

De afloop blijkt echter heel verrassend te zijn.

Dit opmerkelijke debuut van een ex-monnik die jurist werd, verrast de lezer steeds opnieuw.
Verkeerde interpretaties van slachtoffers hebben grote gevolgen voor henzelf en hun kinderen. Een boeiend, spannend verhaal, dat ontroert door de realistische beschrijvingen van emoties en ervaringen. Beslist een aanrader!

art-Brodrick-420x0

Het verhaal van Agnes is gebaseerd op de ervaringen van Brodricks moeder, die in de Tweede Wereldoorlog joodse kinderen Nederland uit smokkelde. Zij was de enige van haar Amsterdamse verzetgroep die de oorlog overleefde. (Zijflap)

De zesde klaagzang (de titel verwijst naar de holocaust) is het verhaal van een oude dame,  Agnes, die stervende is. Ze denkt terug aan haar ervaring met de jodenvervolging tijdens de Duitse bezetting van Frankrijk. En vertelt haar kleindochter Lucy over de oorlog.

Vader Anselmus  raakt betrokken bij de zaak doordat een oude man, Eduard Schwermann, naar het  klooster komt om hulp en asiel. (“wat moet een mens doen als de wereld zich tegen hem heeft gekeerd?“) Zijn naam is Eduard Schwermann en hij wordt verdacht van oorlogsmisdaden.

De Kerk heeft Schwermann eerder asiel verleend en hielp hem in 1944 zelfs uit Frankrijk ontsnappen.

Anselmus probeert te achterhalen waarom, terwijl Lucy het verleden van Agnes onderzoekt.
Als hun paden elkaar kruisen, reconstrueren zij samen een opmerkelijk verhaal.

De kracht van het boek ligt in de manier waarop de auteur heeft gebruik gemaakt van zijn eigen ervaringen : het leven als een monnik, het reilen en zijlen van het leven in de rechtbank, en zelfs de dood zijn eigen moeder.

De monniken ook worden opgevoerd als gewone down-to-earth mensen. Zoals de Prior het uitdrukt wanneer hij het heeft over wat te doen met de vluchtende Schwermann, “Als hij gaat, zal er internationale belangstelling volgen voor de oude man en protest tegen zijn onschuld. Als hij blijft zullen we veroordeeld worden voor de ondersteuning van een nazi. Hoe dan ook, om het in de volkstaal te zeggen, we zijn belazerd “.

Het Vaticaan zelf is zich zeer bewust van de modder waarin wordt geroerd. De kardinaal waarschuwt vader Anselmus :  “U moet begrijpen dat met een instelling als de kerk men niet altijd kan toestaan dat de volledige waarheid wordt achterhaald …. Wij vinden dat een ‘hanteerbare’ vorm van de waarheid volstaat. Het is een meestal een delicate oefening, want ik wil de toekomst beschermen tegen het verleden “.

Of, zoals Lucy (Agnes’ kleindochter) het uitdrukt later : ‘Niets is wat het lijkt, weet je …. Niemand van ons is wie we denken te zijn.”

Pater Anselmus zegt nog :  “Miljoenen stierven uit haat, onder een blauwe hemel zoals vandaag ….. Ik kan het gewoon niet zinvol maken, anders dan door te huilen.”

Al met al, een aangrijpend en diepgaand boek over individuele moraliteit en verantwoordelijkheid.

Het boek stelt de juiste vragen. Waar ligt de schuld  ? Wat moet je doen met een misdadiger die nu in de tachtig jaar oud is ? Kan er vergiffenis bestaan ?

Prachtig en warm aanbevolen..

IMG_0045-03

Geplaatst in Boek, Crime, Gelezen, Geschiedenis | Een reactie plaatsen