Het Station van Halle

Dit decoratieve station in neo-Vlaamse Renaissancestijl werd in 1887 gebouwd naar ontwerp van architect H. Fouquet (die o.m. ook tekende voor de stations van Leuven en Harelbeke). Misschien inspireerde de architect zich op het Halse stadhuis uit de 16de eeuw. Het station werd volplastisch uitgewerkt met drie evenwaardige gevels, in baksteen rijkelijk versierd met blauwe hardsteen. Er werd gestreefd naar een pittoresk uiterlijk door een boeiend spel van puntgevels en onregelmatige verdeling van de gevelvlakken.

Fouquet volgde de architectuurideologie die toen door de Belgische Staatspoorweg (en de overheid van dat ogenblik) gehuldigd werd. Men wilde door het gebruik van grote ‘nationale’ stijlen opnieuw aanknopen bij het grootse verleden van het vaderland. De stations moesten derhalve de reiziger een les in architectuurgeschiedenis bieden, en de nationale gevoelens opwekken.

Het station van Halle moest grote aantallen reizigers en goederen opvangen, bedienen en verdelen. De ingang tot het station leidt tot een ruime hal die toegang geeft tot het bureau van de telegraaf, de loketten, de bagage-ruimte en de wachtzalen.Er was een wachtzaal voor de burgerij (de eerste en de tweede klasse), en een wachtzaal voor het gewone volk (derde klasse). Beide waren met zorg van elkaar gescheiden … omdat er in de derde klasse te veel gerookt werd.

Het station van Halle had een merkwaardigheid. Het had een uitzonderlijk grote zomerwachtzaal. Deze had een aparte ingang en was bestemd voor de talrijke bedevaarders naar O.L. Vrouw van Halle . Deze reizigers hadden toch al een retourbiljet en moesten dus niet meer via de loketten passeren.

Het station van Halle bepaalde in grote mate het uitzicht en structuur van de vroegere stationswijk. Door zijn centrale ligging tussen beneden en bovenstad vormde het een draaischijf tussen beide stadsdelen.

Op aandringen van monumentenzorg- en architectuurverenigingen werd het z.g. voorzichtig gedemonteerd en werden plannen en beloften gedaan voor wederopbouw voor culturele doeleinden.

De onderdelen van het station werden echter niet op een beveiligde plek voorzichtig gestapeld, maar gedumpt op een weide (!).

Uiteindelijk werden ze deels gebruikt als sculpturen op het nieuwe stationsplein en als brokstukken in bloembakken. De rest ligt nog steeds op een weide tegenover het containerpark van Halle.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Halle en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Het Station van Halle

  1. coysman jurgen zegt:

    We hebben het nog altijd niet geleerd.
    Nog steeds vernielen we ons erfgoed en onze geschiedenis.
    Het station van Halle was een van de mooiste stations in België.
    De belofte het ooit terug op te bouwen , was natuurlijk om de erfgoedverenigingen te sussen.
    Hoe lang zal dat nieuwe station het uithouden vooraleer het begint te oxideren en roesten ?
    Deze praktijken kunnen toch niet meer in deze tijd !

  2. joski56 zegt:

    Helemaal akkoord met deze opmerking.

    Wanneer je dit vergelijkt met Nederland, of zelfs Frankrijk, dan leven we echt in wat Tobback “een apenland” noemt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s