La Rafle du Vel d’Hiv (16 juli 1942)


De Velodrome d’Hiver was een overdekte wielerbaan, dicht bij de Eiffeltoren in Parijs, gebouwd door Henri Desgrange, Redacteur van L’Auto en later organisator van de Tour. Naast baanwielrennen werd de Vélodrome gebruikt voor ijshockey, worstelen, boksen, rolschaatsen, circussen, en allerhande voorstellingen en demonstraties.

Planning van de Rafle (Razzia)

De Rafle, die deel uitmaakte van een alomvattend plan om het joodse probleem definiteif op te lossen in Europa, was een gezamenlijke operatie van de Duitsers en de Franse collaborerende overheid.


Voor de Duitse bezetting van Frankrijk in 1940 zou er geen Raffle mogelijk zijn geweest, omdat er geen telling van de religies meer bestond sinds 1874. Een Duitse ordonnantie op 21 september 1940 echter dwong de joodse bevolking van de bezette zone om zich aan te geven bij een politiebureau of Subprefecturen (sous-prefecturen). Er waren bijna 150.000 ingeschreven in het departement van de Seine dat Parijs en de onmiddellijke voorsteden omvatte. De namen en adressen werden bewaard door de Franse politie in een bestand dat bekend werd door de naam van zijn stichter, Andre Tulard, hoofd van de “Joodse vragen” op de Prefecture te Parijs.

Theodor Dannecker, de SS kapitein die het bevel voerde over de Duitse politie in Frankrijk, zei: “Dit bestand is onderverdeeld in bestanden die alfabetisch zijn geklasseerd, Joden met de Franse nationaliteit en buitenlandse Joden kregen verschillende kleuren. De bestanden werden ook ingedeeld volgens beroep, nationaliteit en straat.” Deze bestanden werden vervolgens overhandigd aan afdeling IV van de Gestapo, belast met het ‘joodse probleem. “

De Vel ‘d’Hiv Rafle was niet de eerste. Bijna 4000 joodse mannen werden gearresteerd op 10 mei 1941 en naar de Gare d’Austerlitz gebracht vanwaar zij vervolgens naar kampen Pithiviers en Beaune-la-Rolande werden gebracht. Vrouwen en gezinnen volgden in juli 1942.


Wat bekend werd als de Vel ‘d’Hiv Rafle was veel groter. Rene Bousquet, Secretaris-generaal van de nationale politie en Louis Darquier de Pellepoix, Hoofd van het ‘joodse vraagstuk’, reisden op 4 juli 1942 naar het Gestapo hoofdkwartier op vraag van Dannecker en Helmut Knochen van SS. Een nieuwe bijeenkomst vond plaats in het kantoor van Dannecker in de avenue Foch op 7 juli. Daar waren ook Jean Leguay, de adjunct van Bousquet, een man genaamd François, die directeur was van de algemene politie, Émile Hennequin, het hoofd van de Parijse politie, Andre Tulard, en anderen uit de Franse politie.

Dannecker ontmoette Adolf Eichmann op 10 juli 1942 en een andere bijeenkomst vond plaats op dezelfde dag in het Commissariaatgeneraal voor het joodse vraagstuk (CGQJ) bijgewoond door Dannecker, Röthke, Ernst Heinrichsohn, Jean Leguay, Gallien, plaatsvervanger van Darquier de Pellepoix (hoofd van de CGQJ), diverse politie-ambtenaren en vertegenwoordigers van de Franse spoorwegmaatschappij dienst, de SNCF.


De Rafle werd vertraagd omdat de Duitsers wilden voorkomen dat het vóór 14 juli zou gebeuren. De nationale feestdag werd niet gevierd in de bezette zone, maar men vreesde voor een soort van opstand en wenste die te voorkomen.

Dannecker verklaarde: “De Franse politie heeft slechts de orders van de SS uit te voeren”

De Raffle was gericht op joden uit Duitsland, Oostenrijk, Polen, Slowakije en Rusland en deze waarvan de herkomst niet kon worden bepaald. Het ging om Joden van alle leeftijden van 16 tot 50.
Er was een uitzondering voorzien voor vrouwen “in vergevorderde staat van zwangerschap” of die borstvoeding gaven, maar “om tijd te besparen, zal de sortering worden gemaakt niet thuis maar op de eerste verzamelcentrum”.

De Duitsers planden voor de Franse politie een arrestatie tot ongeveer 22.000 joden in Groot-Parijs. De Joden zouden dan worden gebracht naar de concentratie kampen Drancy, Compiègne, Pithiviers en Beaune-la-Rolande. Kinderen van minder dan 15 of 16 jaar zullen worden overgemaakt aan de Union Generale des Israelites de France, die zal onderbrengen in stichtingen. Het sorteren van de kinderen zal gebeuren in de eerste verzamelcentra.”


Medeplichtigheid van de Politie – “Main dans la main”

De onafhankelijkheid, echter fictief, moest worden bewaard. Duitse inmenging in interne politie zou de soevereiniteit van Vichy aantasten. Dit kon alleen worden vermeden door de Fransen de uitvoering toe te vertrouwen van “de noodzakelijke maatregelen”

Op 2 juli 1942 nam Rene Bousquet deel aan een vergadering, waarin hij geen bezwaar maakte tegen de arrestaties, maar alleen zijn bezorgdheid uitte over het “beschamende [gênante]” feit dat de Franse politie de razzia zou uitvoeren. Bousquet slaagde erin te bekomen dat de politie alleen buitenlandse joden zou oppakken. Vichy ratificeerde het compromis de volgende dag.


De bussen werden besteld.

De instructies van de directeur van de gemeentelijke politie waren duidelijk :

1. de politiemannen moeten de identiteit van de joden controleren en ze daarna aanhouden.
2. zij moeten niet ingaan op de opmerkingen die de arrestanten maken
3. zij oordelen evenmin over de gezondheid van, de arrestanten
4. alle arrestanten worden naar het eerste verzamelcentrum gebracht, zonder meer.
5. de acties worden uitgevoerd met maximale snelheid, zonder commentaar.

Op 13 juli 1942, beval omzendbrief nr. 173-42 van de prefectuur van politie de arrestatie en het verzamelen van 27 391 buitenlandse joden in Frankrijk.(hier)

Drie voormalige SS-officieren getuigde in 1980 dat de ambtenaren van Vichy enthousiast waren over de deportatie van joden uit Frankrijk.

Serge Klarsfeld vondt ook de telegrammen van Bousquet die hij had gestuurd naar prefecten van departementen in de bezette zone waarbij hij vroeg niet alleen volwassenen aan te houden en te deporteren, maar ook joodse kinderen wier uitzetting nog niet eens gevraagd was door de nazi’s.


De Rafle

Om vier uur ‘s morgens op 16 juli 1942 werden 12.884 joden gearresteerd: 4051 kinderen, 5802 vrouwen en 3031 mannen. Een onbekend aantal, gewaarschuwd door het Franse verzet of profiterend van een gebrek aan ijver, opzettelijk of accidenteel, van enkele politieagenten, ontsnapte.

De omstandigheden voor de arrestanten waren hard: zij konden alleen een deken, een trui, een paar schoenen en twee hemden meenemen. De meeste families werden opgesplitst en werden nooit herenigd.

Na de arrestatie werden sommige Joden met de bus gebracht naar een concentratiekamp in een flatgebouw in de noordelijke voorstad Drancy.

Anderen werden naar de Velodrome d’hiver in het 15e arrondissement gebracht. Deze was vroeger al gebruikt als een gevangenis in een Rafle in de zomer van 1941.


De Vel ‘d’Hiv

De Vel ‘d’Hiv’ had een glazen dak, dat donker blauw geschilderd was om te voorkomen dat het kon worden gezien door bommenwerper. De glazen koepel verhoogde de warmte in combinatie met ramen die dicht geschroefd waren voor de veiligheid.

Hier werden dus ongeveer 7000 mensen bijeengebracht. Ze hadden geen toiletten: van de 10 beschikbaar, waren er vijf verzegeld. De gearresteerde joden kregen er alleen water (er was maar een waterkraan) en zonder voedsel. Een aantal artsen en verpleegkundigen van het Rode Kruis mochten de Vélodrome betreden. Degenen die probeerden te ontsnappen werden doodgeschoten op de plek. Een honderdtal mensen pleegden zelfmoord.

Na vijf dagen werden de gevangenen gebracht naar de kampen in Drancy, Beaune-la-Rolande en Pithiviers en vervolgens naar de vernietigingskampen.

Deze Rafle betekende meer dan een vierde van de joden die dat jaar naar Ausschwitz werden gedeporteerd.


Na de Rafle

Razzia’s werden uitgevoerd in zowel de noordelijke en zuidelijke gebieden van Frankrijk, maar de publieke verontwaardiging was het grootst in Parijs als gevolg van de aantallen De Vel ‘d’Hiv’ was een mijlpaal.

Laval zou later vragen aan de Duitsers om geen Joden, meer te deporteren uit Parijs. Voor hem betekende dit een soort “koop” die hij sloot om het leven van de overige Joden van Franse Nationaliteit te waarborgen.

In werkelijkheid, vergoot “Vichy absoluut geen tranen over het lot van de buitenlandse Joden in Frankrijk, die werden gezien als een plaag, ‘bezinksel [dechets]’ in de woorden van Laval. Laval vertelde een Amerikaanse diplomaat dat hij “gelukkig” was om zich te ontdoen van hen.


Het kamp te Drancy

Het interneringskamp kamp Drancy werd bewaakt door Franse gendarmes. De werking van het kamp stond onder het bevel van de Gestapo.


Theodor Dannecker, de belangrijke figuur, zowel in de Raffle en in het functioneren van Drancy, wordt beschreven als een “gewelddadige psychopaat” Hij was het die beval de geïnterneerden te verhongeren, hij verbood ze zich te bewegen binnen het kamp, te roken, te kaarten enz.”


De directe controle van het kamp werd uitgeoefend door Heinz Röthke. Het was onder zijn leiding dat, van augustus 1942 tot juni 1943, bijna twee derden van de geïnterneerden uit Drancy gedeporteerd werden naar Auschwitz. Het is naar Drancy dat Klaus Barbie de joodse kinderen, dat hij gevangen in een raid van een kindertehuis te Izieu, voordat ze deporteren naar Auschwitz, waar ze werden gedood.


Daarna

Het Proces Pierre Laval begon op 3 oktober 1945. Zijn eerste verweer was dat hij verplicht was om buitenlandse joden op te offeren om de Franse Joden te redden. Er ontstond een zodanig tumult in de rechtbank dat de zogenaamde neutrale juryleden schreeuwden dat hij “een dozijn kogels kon krijgen”


Vanaf 6 oktober weigerde Laval om verder deel te nemen aan het proces. Laval werd ter dood veroordeeld maar probeerde zelfmoord te plegen door een cyanide capsule slikken. Zijn maag moest worden leeggepompt. Uiteindelijk werd hij gefusilleerd, vastgebonden aan een stoel, te Fresnes op 15 oktober 1945.

Jean Leguay overleefde de oorlog en de nasleep ervan en werd president van Warner Lambert, Inc uit Londen (nu gefuseerd met Pfizer), en later president van Substantia Laboratories in Parijs. In 1979 werd hij beschuldigd in verband met de Rafle, maar pleegde zelfmoord voordat zijn proces kon beginnen.

Louis Darquier werd ter dood veroordeeld in 1947 voor collaboratie. Hij vluchtte naar Spanje, waar het Franco regime hem beschermde. Frankrijk heeft nooit gevraagd om zijn uitlevering. Hij overleed op 29 augustus 1980, in de buurt Málaga, Spanje.

Emile Hennequin, hoofd van de Parijse politie, werd veroordeeld tot acht jaar dwangarbeid in juni 1947


Rene Bousquet werd als laatste berecht, in 1949. Hij werd vrijgesproken van ‘aantasting van de belangen van de nationale defensie”, maar werd schuldig verklaard voor betrokkenheid bij de Vichy-regering.

In 1957, gaf de Conseil d’État aan Bousquet zijn “Légion d’Honneur” terug, en hij kreeg amnestie op 17 januari 1958. Hetzelfde jaar nog was hij kandidaat bij de verkiezingen voor het departement Marne. Hij werd gesteund door de Democratische en Socialistische Unie van het Verzet. In 1974 zou Bousquet bijdragen tot de financiering van François Mitterrand’s presidentiële campagne tegen Valery Giscard d’Estaing.

In 1986 werden de beschuldigingen aan het adres van Bousquet steeds groter en meer geloofwaardig. Het Parket Generaal van Parijs seponeerde de zaak.
Advocaten voor de Internationale Federatie van Mensenrechten spraken van een “politieke beslissing op het hoogste niveau” om de affaire in de doofpot te stoppen.

In 1989 diende Serge Klarsfeld en zijn “Association des Fils et Filles des Deportes Juifs de France”, “De Nationale Federatie van gedeporteerden en geïnterneerden”, “Resistants et Patriots” en de “Ligue des droits de l’homme” een klacht in tegen Bousquet voor Misdaad tegen de menselijkheid, voor de deportatie van 194 kinderen.

Bousquet werd gedagvaard voor de rechtbank, maar werd op 8 juni 1993 door een 55-jarige geesteszieke Christian Didier, in zijn flat doodgeschoten.

Theodor Dannecker werd geïnterneerd door de United States Army in december 1945 en een paar dagen later pleegde hij zelfmoord.

Het Optreden tegen de politie

Na de bevrijding begonnen enkele overlevenden van het interneringskamp Drancy een gerechtelijke procedure tegen de gendarmes die ervan beschuldigd werden handlangers te zijn van de nazi’s. Een onderzoek werd opgestart tegen 15 gendarmes, van wie er 10 werden uiteindelijk werden in beschuldiging gesteld voor gedrag dat een bedreiging vormde voor de veiligheid van de staat. Drie vluchtten voordat de rechtszaak kon beginnen. De zeven overigen zegden dat ze alleen maar gehoorzaamd hadden aan bevelen van hogerhand, ondanks talrijke getuigen door overlevenden van de ondergane brutaliteiten.

De rechtbank oordeelde op 22 maart 1947, dat de zeven schuldig waren, maar dat de meeste hadden zich hersteld “door actieve participatie, nuttige en duurzame diensten aangeboden aan het verzet tegen de vijand.”

Twee anderen werden gevangen gezet voor twee jaar en veroordeeld tot degradatie. Een jaar later werd hen uitstel verleend.


Tenslotte

Gedurende tientallen jaren weigerde de Franse regering zich te verontschuldigen voor de rol van de Franse politieagenten in de Raffle of voor enige andere medeplichtigheid van de Staat.

Het argument rustte op het juridische probleem dat de Frankrijk zich niet kon verontschuldigen voor daden van de Staat terwijl de Staat toen strikt genomen “niet bestond”.

Op 16 juli 1995 oordeelde President Jacques Chirac, dat de tijd was gekomen dat Frankrijk geconfronteerd werd met haar verleden en hij erkende de rol die de overheid had gespeeld in de vervolging van joden en andere slachtoffers van de Duitse bezetting.

“Ja, de moorddadige waanzin van de bezetter kreeg de steun van de Franse bevolking, van de Franse Staat”, zei Chirac in een toespraak ter herdenking van de razzia’s op 16 juli 1942 in Parijs.

Toen pakten Franse politie en gendarmerie 13 000 joden op, onder wie vierduizend kinderen, op bevel van de Duitse bezettingsmacht. De Fransen dreven de joden onder vreselijke omstandigheden bijeen in het Parijse Vel D’Hiv stadion, vanwaar ze gedeporteerd werden naar Auschwitz. Slechts 30 joden keerden terug.

Deze duistere momenten bezoedelen voor altijd onze geschiedenis, en zijn een vloek op ons verleden en onze tradities. Frankrijk, het vaderland van de verlichting en de mensenrechten, land van opvang en asiel, Frankrijk heeft op die dag het onherstelbare verricht. Zich niet aan zijn woord houdend, heeft het zijn beschermelingen aan de beulen uitgeleverd”, aldus Chirac. “Wij hebben jegens hen een schuld die nooit zal verjaren.”

Chiracs voorganger, François Mitterrand, heeft altijd geweigerd Frankrijks verantwoordelijkheid te erkennen. Hij schreef de jodenvervolging op het conto van het collaborerende regime van maarschalk Pétain in Vichy, “na de republiek in 1940 te hebben afgeschaft”. Wel riep Mitterrand, die zelf aan het begin van de oorlog voor het Vichy-regime werkte voordat hij naar het verzet overstapte, twee jaar geleden 16 juli uit tot een “nationale dag van herdenking van de racistische en antisemitische vervolgingen”.

Tot misnoegen van joden en oud-verzetsleden bleef hij ook kransen sturen naar het graf van Pétain.

Serge Klarsfeld prees Chirac om “de woorden waarvan we altijd gehoopt hebben dat we ze eens zouden horen”.


DE FILM

In het centrum van de film staat, Joseph, 11, de gele ster genaaid op zijn borst. Het centrale personage is geïnspireerd door Joseph Weismann, wiens herinneringen de inspiratie waren voor de makers van de film.
Melanie Laurent: “Jo is de ziel van de film. Tegenover hem proberen we bescheiden te zijn en te luisteren. Er zijn geen vragen meer. Als acteur zijn we zwakker dan het onderwerp zelf. Onze actie spreekt voor de mensen die hebben geleefd. “

Een film “incontournable” van Rose Bosch

Advertisements
Dit bericht werd geplaatst in Film, Oorlog en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

56 reacties op La Rafle du Vel d’Hiv (16 juli 1942)

  1. Jacky zegt:

    Hoe verschrikkelijk een mens tegenover de medemens kan zijn …. vreselijk vreselijk.
    Ik kwam hier omdat ik het boek “Haar naam was Sarah” aan het lezen ben, wilde wat meer achtergrond informatie. Die vond ik hier, mijn dank voor het ‘delen’.

  2. ilona zegt:

    Ook naar aanleiding van het boek haar naam was Sarah wilde ik meer weten over de razzia. Vreselijk, vreselijk, gezinnen met kinderen die uit elkaar gerukt werden, kinderen die aan hun lot worden overgelaten. Heb er geen woorden voor. Wat zijn er toch vreselijke ongevoelige mensen op de wereld. Mensen kunt t beter beesten noemen!

    • stephanie-joy zegt:

      Ik ben zo’n jonge vrouw, die zich absoluut geen voorstelling kan maken van oorlog, van concentratie kampen…Natuurlijk kende ik de verhalen van Anne Frank, en heb ik hierover voorlichting gehad op school. Maar nu, nu ik het boek haar naar was Sarah’ heb gelzen ben ik helemaal stil van wat de Joodse mensen hebben moeten doorstaan. Het grijpt me naar de strot, en nog…nog kan ik me het bijna niet voorstellen. Dat het hele volk zo onder het bewind van Hitler heeft kunnen leidden. Ik dank God dat ik in Hem geloof, en in Zijn oordeel.

      • Henry van der Veen zegt:

        Daarom zou ik er voor willen pleiten dat elke eindexamenklas van de middelbare scholen in Nederland een excursie zou moeten maken naar Bijvoorbeeld Bergen Belsen, ik had vroeger het idee dat dergelijke kampen heel ver weg zouden zijn van ons Nederland, tot ik er achter kwm dat het maar 240 km. van mijn woonplaats was….

  3. Thecla zegt:

    Naar aanleiding van het boek ‘haar naam was Sarah’, wilde ik ook meer weten. Het is afschuwelijk en niet voor te stellen dat zoiets heeft kunnen gebeuren. En in andere vormen gebeurt het nu nog en zal het in de toekomst ook plaatsvinden. Dit soort gedrag zie je in de dierenwereld niet. Alleen bij de mensheid, die zich ‘beschaafd’ noemt. Ik schaam mij voor de mens. Bovenstaande reactie noemt mensen beesten, maar welk beest doet dit? Geen. Het is de mens.

  4. Saskia zegt:

    Ik kon het boek niet eens verder lezen. Wat een inmens intense pijn, onmacht, angst, onbeschrijfelijke angst, hebben al die mensen, de vaders,moeder,kinderen ervaren. Wat een verdriet. Het boek “haar naam was Sarah” geeft al die kinderen en hun ouders een “stem” een “gezicht.”
    Dat mensen dit elkaar en kindertjes aan kunnen doen. Onschuldige wezentjes. Ik kan het niet begrijpen. Die beulen, hoe konden ze. Schoften. En dat is een understatement van de eeuw.
    Ik kan er alleen maar om janken. En nooit zullen de tranen genoeg zijn. Noch voor deze slachtoffertjes en slachtoffers noch voor alle anderen die in het verleden en helaas ook nu nog, omgekomen zijn door oorlog en geweld voor macht,geld, status. Op dat wij niet vergeten, het verhaal over deze tragische gebeurtenis moet verteld aan onze kinderen en aan die van hen. Opdat wij niet vergeten.

  5. jolanda zegt:

    na aanleiding van het boek haar naam was sarah en daarna de film te hebben gezien,ben ik op deze pagina gestuit,van kleins af aan had ik al belangstelling in de geschiedenis en voornamelijk de oorlog,door dat ik fel tegen onrecht ben ,daaruit is mijn belangstelling voor zulke verhalen gekomen.en ja onrecht is hier zeer zeker gepleegd.
    Maar ja wij denken dat was,maar kijk nu eens naar de wereld,blijkbaar heeft de mensheid niks maar dan ook niks geleerd,nu zelfs wordt er onrecht gedaan aan mensen bv:homoseksuele,geloof,kleur,afkomst enz..
    Het lijkt nu dat het respect voor elkaar bijna nergens meer te vinden is,jammer ,alleeen al met respect was het leven op aarde stuk aangenamer..

    • Danielle zegt:

      De aanleiding om naar deze website te surfen is eveneens het boek “Haar naam was Sarah”.
      Onrecht zou inderdaad meer in de openbaarheid moeten worden gebracht en niet doodgezwegen. Mensen leren weigeren blijkbaar lessen te trekken uit het verleden en alles wordt liever in de doofpot gestopt. Wie herinnert zich nog het regime van Pol Pot in Cambodja en de naar schatting 1,7 miljoen doden die hij op zijn geweten heeft ? De bevolking draagt er nog steeds de sporen van.

  6. carina heylaers zegt:

    dit mag nooit vergeten worden zo zie je dat de schuld niet alleen in de schoenen van de duitsers mag worden geschoven maar dat ook de franse zich moeten schamen voor deze vresselijke daden de mensen zij echte beesten nee sorry beesten doen zoiets niet

  7. Jolanda Oome zegt:

    Ook na ’t lezen van ’t boek haar naam was Sarah wilde ik graag nog meer weten over deze verschrikkelijke gebeurtenissen.
    Ik heb er geen woorden voor…en ’t boek heeft bij mij ’n grote indruk achter gelaten.
    Ik kan ’t niet zomaar achter me laten en moet dit echt ’n plekje geven.

  8. Amy zegt:

    Ook na aanleiding van het boek én de film “Haar naam was Sarah” ben ik hier terecht gekomen.
    Ik vindt het vreemd dat alle reacties hier, vanuit dit verhaal komen. Ik had er zelf ook nooit eerder
    van gehoord. Wel van vele andere vreselijke dingen die zijn gebeurd die tijd. Maar deze Razzia
    en het Vel ‘d’ Hiv is mij niet eerder bekend geweest. Zoals in het boek ook staat dat het vergeten
    wordt en mensen hun ogen hebben gesloten voor wat de Franse politie hiermee te maken had,
    en voor wat de onschuldige mensen is aangedaan.
    Dat mag niet gebeuren vindt ik. Ik vindt dat dit verteld moet worden, en ik vindt het goed dat het
    nog ieder jaar herdacht wordt. Want wat deze onschuldige mensen is aangedaan is onvergetelijk.

  9. Marian zegt:

    Kortgeleden zag ik een aflevering van dr. Phil, waarin een psycholoog uitlegde dat vrijwel alle mensen gevoelig zijn om zich aan te sluiten bij de ” machthebber” , uit angst om zelf in een benarde positie te komen, maar ook om de “macht” .
    Dat mensen in oorlogen overliepen en de eigen groep in de steek lieten is van alle tijden. Angstaanjagend is dit gegeven.
    Want wat er in in de WOII gebeurde, waar dan ook: dat is te ontzettend, de pijn, het verscheurd zijn, de leegte, de eenzaamheid, het geweld, het GROTE ONRECHT.
    Zelfs de wetenschap dat mensen zo in elkaar zitten, dat zij gevoelig zijn om de machthebber te volgen, kan volgens mij zelfs niet voorkomen dat de kans bestaat dat het ooit weer gebeurt. Je zou immers denken dat wanneer je je ergens van bewust bent, je je er ook tegen kunt verzetten en juist andere keuzes kunt maken. Hoe erg ook, het is wat o.a. Ilona zegt, we lijken wel beesten.
    Alle mensen die zo afschuwelijk behandeld zijn zullen altijd en overal herdacht moeten blijven worden. Mijn hart gaat ook met name uit naar de kinderen, die zo weerloos alles moesten ondergaan, zonder dat zij nog troost of bescherming kregen van hun ouders. Er zijn gewoon geen woorden voor.

  10. Lindsey zegt:

    Ik heb een tijd geleden haar naam was sarah gelezen in 2 dagen.
    ik kon het niet aan de kant leggen, en snapte niet hoe iemand dit een ander aan kon doen.
    de film daarna gekeken, en ben toch verder gaan kijken, nu net zette ik de tv aan en begon la rafle. heb em nu afgezien, en heb wel kunnen janken zo erg dat het is.
    70 jaar later kunnen we ons dat niet meer voorstellen dat het zo is gegaan. Het is niet te beschrijven

  11. Boek gelezen en direct daarna film bekeken. Parijs juli 1942:Men stond erbij en keek ernaar…
    (bijna) niemand die ingreep…. Maar wat ik had ik gedaan als ik stond te kijken..?

    Wat duurde het lang voordat de erkenning kwam van de Franse staat voor deze medeplichtigheid.
    Maar gelukkig kwam die er dan uiteindeliik wel. ….

  12. MRM zegt:

    Ik vind het echt VERSCHRIKKELIJK om te zien wat er is gebeurd in die tijd! Ook ik kom hier door de boek ”Haar naam was Sarah” ik wilde meer informatie omdat ik hierover nooit heb gehoord. Niet op school, nergens! Dat is toch erg, dit is niet niks om opzij te leggen, hierbij moet worden stilgestaan! Ik snap niet waarom er zulke beesten in die tijd aan de macht waren, ik heb hier echt geen woorden voor. Elke keer als ik eraan denk krijg ik tranen en word ik woest, hoe ze dit hebben kunnen laten gebeuren.

  13. jan kuijl zegt:

    bedankt voor deze schande te openbaren nu de maatschapij meer en meer het verleden als een leugen wil afdoen en opnieuw bereid is tot getse en bigbrothermanipulaties een feit zijn! vergeet nooit !! de gedachte is vrij !! ik zal gedenken!

  14. Nele Wille zegt:

    zoals zovelen ben ik ook door het boek haar naam was Sarah hier terechtgekomen. Het grijpt mij zodanig aan dat ik verder opzoek ging naar dit onbekende thema. Nooit eerder van gehoord maar wel een gruwlijke waarheid. Jammer genoeg heeft de mens hier niet ten volle uit geleerd zo zien we in recentere oorlogen waar ook geen respcet is voor de burger. Hopelijk word deze gruwel niet vergeten en blijvend herdacht. Deze schande mag best wat meer bekendheid krijgen. dankzij het boek en de film zullen er velen “nieuwe” geschiedenis leren.

  15. pam zegt:

    Ik heb een tijd geleden haar naam was Sarah gelezen, het boek greep mij zo aan dat ik ook graag de film wilde zien. Ik heb denk ik nog nooit zo’n aangrijpende goeie verfilming gezien. Het is verschrikkelijk wat er met deze mensen is gebeurt en we mogen dit ook nooit vergeten. Overmorgen vertrek ik naar Parijs en wil ik het standbeeld opzoeken wat Vel d’hiv 16 Juli 1942 herdenkt.

    • Lida zegt:

      Hallo Pam,
      ook ik heb het boek gelezen en de film gezien. Binnenkort gaan wij ook op zoek naar de herdenkingsplaats. Weet je een adres?
      groet, lida

      • Hallo Lida, als je in Parijs het station Bir Hakeim neemt, en richting de Seine loopt en daar de Quai de Grenelle bij het zebrapad oversteekt, dan recht voor je de trap op loopt en linksaf de Seine oever volgt door het parkje dan kom je vanzelf bij het monument voor Vel d’Hive.

        Kopieer 48.85357,2.28718 in Google maps en je ziet het liggen.
        Het is, als je met je rug naar de Eifeltoren staat links de Seine langs

  16. Wilna Meerman zegt:

    Ik kwam ook deze site door het lezen van het boek: Ën haar naam was Sarah”. Inderdaad een vreselijk ingrijpend verhaal!!! Hartelijk dank voor de uitgebreide informatie hier op de site.

  17. Kippendiefje zegt:

    Net als iedereen ben ook ik het boek aan het lezen en wilde er meer over weten. Ik vind het een aangrijpend boek en heb het echt een paar keer weg moeten leggen omdat ik zo geschokt en geëmotioneerd was. Dit is stof die in ieder geschiedenisboek zou moeten staan ook dit mag nooit vergeten worden!

  18. tascha zegt:

    ook het boek “haar naam is sarah ” gelezen in 1 dag , had er ook nog nooit van gehoord , maar ben blij het nu te weten …om nooit meer te vergeten !!! het is gewoon verschrikkelijk wat er in deze wereld gebeurt en gebeurt is !!! hopelijk leren we er OOIT lessen uit .

    • jan kuijl zegt:

      jawe het blijft maar duren hé de wereld leert niet van zijn fouten
      iedereen is bang en zorgt voor de zijnen , zij die de macht hebben manipuleren van uit die wetenschap en maken ieder monddood. misschien ooit …

  19. Ja zegt:

    Helaas zijn de Nederlanders ook erg meewerkend geweest bij deportaties, vooral in Amsterdam. Lees het boek ‘een kleine geschiedenis van Amsterdam’ van Geert Mak.

  20. Miriam zegt:

    Ongelofelijk!!Dat ik dit niet wist.En zoveel mensen niet.Ik dacht,ben ik zo tekort geschoten in mijn leven.Ik ben helemaal van slag.Het boek heb ik nog niet uit.Vreselijk dat wij mensen tot zoiets in staat zijn.Wat een haat.Dit mag nooit meer gebeuren,zeggen we dan.Maar het gebeurt nog steeds.Mensen met verschillende geloven worden nog steeds tegen elkaar op gezet.Wat kan er niet weer gebeuren als het weer een keer slechter gaat met de economie.

    • Nancy zegt:

      Ook ik heb het boek gelezen en ben er enorm door aangegrepen !! ongelofelijk dat men zo met de medemens kan omgaan , dat men zo met mama’s , papa’s en kinderen kan omgaan !! ook al is het zo erg lang geleden …met mijn hart ben ik bij hun . Wat moeten die mensen bang geweest zijn , wat moeten die kindjes zich verschrikkelijk eenzaam gvoeld hebben …heb zelf ook twee kinderen , als een leeuwin zou ik voor mijn kinderen vechten …maar dat zullen die mama’s daar ook wel hebben gedaan , tevergeefs .
      De vraag die me wel niet loslaat is …hadden die Franse politieagenten dan zelf geen gezin ? zelf geen kinderen die ze graag zagen en s’avonds het liefst van al een dikke knuffel wilde geven ? dat kan er bij mij niet in …hoe kan een mens zo koud en kil gewoon zijn ‘opdrachten ‘ uitvoeren ?

  21. caroline j den hertog zegt:

    ik kwam ook hier omdat ik net het boek uit gelezen had van haar naam is sarah het boek is goed geschreven alleen wat er gebeurt is moeten we nooit meer krijgen.de mens kan heel erg onaardig wezen tegenover zijn of haar medemens.laten we elkaar toch in hun waarden en ik vind godsdienst iets is waar je van af moet blijven of je nu turks bent of een joodse man vrouw of kind bent of nederlands het maak niet uit waar je vandaan komt of dat je donker of lichte huidskleur heb dat maakt niet uit.laat alles wat ademt in vrede bestaan.maar komt er ooit vrede ik weet het niet ik hoop het hier in holland is er gelukkig geen oorlog maar in buitenland wel .en laten we niet vergeten elke land heb foute dingen gedaan.ik ben gelukkig naar de oolog geboren maar ik zou me dood schamen om mensen zoals sarah naar de kampen te brengen en haar om te brengen .zoveel onmacht .de mensheid leert nooit van hun fouten.

  22. Jac. zegt:

    Tja, vervang het woord “Jood” door “Moslim” en we zien dat de geschiedenis zich aan het herhalen is! Er zijn altijd weer groeperingen of partijen, zoals momenteel Geert Wilders met zijn PVV, die de angstgevoelens van de mensen bespelen om aan de macht te komen. Soms pakt dat zeer extreem uit, zoals in de jaren dertig met als gevolg……….

    • geertvdd zegt:

      ik denk niet dat je beide periodes in de geschiedenis met mekaar kan of mag vergelijken, en bij mijn weten bestaat er niet zoiets als een vervolging van moslims in landen waar het christendom van oudsher de grootste geloofsovertuiging is (omgekeerd bestaat dit wel …).
      Ongepast van je om een contemporaine fait divers te vergelijken met één der zwartste pagina’s uit onze westerse geschiedenis …

      • Henry van der Veen zegt:

        Vindt je dat echt?
        Een arme boer uit 1938 die zich bij de NSB aansloot wist niet wat een dergelijke visie inhield.
        Een Politieman uit 1942 wist ook niet waar zijn daden uiteindelijk naar zouden leiden, die was ook verward door de opsplitsing van Frankrijk Noord, onder de Duitsers en Frankrijk Zuid onder de Vichy regering.
        Maar een politicus in 2012 zou toch beter moeten weten waar haatdragendheid tegen een bevolkingsgroep die “anders” is toe kan leiden?
        Wil je de korte weg gaan naar een harde confrontatie, of de langere weg, via een gezonde dialoog met een een dergeijke intolerante groep?
        Inderdaad, als een bepaalde groep onze vrije wereld wil aanvallen en/of vernietigen dan is een hard optreden zeker gewenst, maar zolang het bij woorden blijft dan is een dialoog volgens mij de betere weg.
        Maar die begin je niet met het kleineren, treineren, beledigen en veroordelen van een dergelijke groep.

  23. Juud1973 zegt:

    Pfff net de film gezien ‘haar naam is Sarah’ Wat een afschuwelijke waarheid waar ik tot op heden geen weet van had….waarom weten zoveel mensen dit niet? Waarom word hier niet in de geschiedenis over gesproken…Ik sta helemaal versteld! woorden schieten tekort wat ik nu voel..
    het allerergste vind ik dat we nog steeds zo zijn, we laten het gewoon gebeuren, onder onze ogen worden nog steeds mensen om hun religie, hun komaf, hun geslacht of wat dan ook geëxecuteerd. Wij zijn geen haar beter!!! Eerlijk waar, wat schaam ik mij voor mijn mens-zijn voor dat afschuwelijke wat ook in mij zit…met wat sus ik mijn geweten, dat het ver van mijn bed is en dat ik er toch niets aan kan doen? Tsssss ik schaam mij zó diep, ik ben net zo erg!

  24. Der zegt:

    Ook ik heb het boek “mijn naam was Sarah” net in een ruk uitgelezen….ben helemaal van slag! Waarom is dit ons nooit verteld?? Daar kan je je echt kwaad om maken!! Dit boek moet een onderdeel van de geschiedenisles zijn op alle scholen! Zo mooi geschreven! Om nooit meer te vergeten! zoals in het boek geschreven staat : “Zakhor. Al Tichkah”

  25. Naomi zegt:

    Mijn naam is Naomi ik ben op dit moment 26 jaar jong, ik heb het boek Haar naam was Sarah van mijn schoonmoeder gekregen met enkel als advies: dit moet je lezen Naomi!
    Nooit gedacht dat het lezen van een boek mij zo diep terug in de geschiedenis zou mee sleuren..
    Ik ben zelf uiteraard te jong om dit te kunnen hebben meegemaakt, maar door het lezen van dit boek voeld het voor mij alsof ik er zelf bij was op de vroege ochtend van 16Juli 1942, het lezen van dit prachtige boek heeft een enorm gevoel van binnen bij mij los gemaakt terwijl ik toch echt niks te maken heb met deze gruwlijke gebeurtenis.
    Ik heb zelfs niet eens een joodse achtergrond maar heb een onwaarschijnelijk gevoel voor deze nationaliteit gekregen!
    Ik heb op school verschillende verhalen te horen gekregen over deze oorlog die des tijds heerste, maar nooit en ten nimmer is mij verteld over deze gruwelijke daad waar helaas de Franse politie/ machthebbers des tijds aan hebben mee geholpen…
    Dat vind ik erg jammer, ik denk dat alle jongeren het recht hebben op de waarheid om er vervolgens leer uit te kunnen slaan! Mijn diepe medeleven gaat uit naar de slachtoffers en na-bestaanden van alle razzia’s uit deze wrede oorlog!!!
    Dit is iets wat mij de rest van mijn leven zal bij blijven, en mijn kinderen zullen de geschiedenis in juiste volgorde te horen krijgen…
    De schrijfster van het boek Haar naam was Sarah verdiend iets bijzonders voor dit mooie boek, ik hoop dat God haar niet ongezien laat! Naast Er komt een vrouw bij de dokter is dit voor mij het beste boek ooit geschreven…

    Zakhor. Al Tichkah

  26. Ocal zegt:

    Gewoon een vraag, heel erg wat er gebeurd is, echt wel, maar wat vinden jullie van Israel nu wat ze Palestina aandoen?

    • Henry van der Veen zegt:

      Ook deze gruwel zou de internationale politiek, dus VN zich aan moeten trekken, jazeker, het ene sluit het andere niet uit, zie mijn bericht verderop.

  27. Karin zegt:

    ook ik wilde n.a.v. het boek Haar naam was Sarah wat meer in info over dit onderwerp. Ik heb weer wat meer mogen leren, over dit wrede verhaal uit de geschiedenis. Ook mijn dank voor het delen.

  28. Annelies zegt:

    Ben momenteel het boek aan het lezen, “haar naam was Sarah”…kan gewoonweg niet stoppen, mijn man en ik eten al twee dagen boterhammen!
    Ben 51 jaar en wist niks af van dit hele gebeuren…een schande, dit zouden ze verplicht moeten onderrichten in school!
    Zoals m’n al kon lezen in vorige reacties, het DIERENRIJK is SUPERIEUR aan het mensdom!
    Wanneer gaan we nu eens leren van wreedzaam naast elkaar te leven, en elkaars geloof te respecteren!
    Ik blijf geloven in de goedheid van sommige mensen…we gaan misschien aan het kortste eind trekken…maar samen staan we sterk!!
    Ben blij dat ik het boek heb gelezen…ga het zeker aanraden aan mijn andere boekenvriendinnen!!

    • Geertakis Aspro Vouno zegt:

      Op mijn facebookpagina zette ik “haar naam was Sarah” in de schijnwerpers. Het boek begint nu aan een lange reis. Ik ben hier blij om te weten dat hiermee vele mensen wat dieper gaan nadenken hoe wreed en ruw we ten opzichte van elkaar kunnen zijn.

  29. Henry van der Veen zegt:

    Na dat we “toevallig” op een camperreis bij het kamp Bergen-Belsen terecht waren gekomen waar “toevallig” de 65 jarige bevrijding werd herdacht en we “toevallig” mevrouw Dr. Yvonne Koch tegenkwamen, en gesproken hebben die een overlevende van het kamp was, zijn we verder gaan kijken in Ravensbrück, Sachsenhausen, Neuengamme, Dora mIttelbau, Buchenwald, en Auschwitz….. steeds een ander kamp met steeds een ander verhaal, na in de kampen ooggetuigen verslagen gelezen en gehoord en gezien te hebben van slachtoffers en kampbewakers, en nu ook “haar naam was sarah” en veel meer boeken waaronder ook “Mein Kampf” gelezen te hebben, besef ik hoe langer hoe meer dat niemand “de Duitsers”, “De Fransen”, “de Nederlanders”, “de Polen”, enzovoort de schuld kan geven.
    Het waren de “ontwerpers” van deze gruwelijke ideeën, en de hoge politici die daar op een verschrikkelijk lakse manier op reageerden die men werkelijk de schuld kan geven dat zoiets kon gebeuren.
    Ik bedoel maar, Hitler schreef zijn boek zo ongeveer tussen 1922 en 1926, dat is 10 jaar voor de Olympische spelen in Berlijn, en dat is slechts 3 jaar voordat hij Polen en silezië binnen mocht vallen, toegestaan door de internationale politiek…..
    We kunnen dergelijke misdaden maar op één manier uitbannen, en dat is het kort en intolerant optreden van de internationale politiek tegen regimes en mensen met dergelijke idëeën.
    We leren schijnbaar nog steeds niet van het tolereren van schending van mensenrechten in het verleden, srebrenica is ook zo’n voorbeeld van onderschatting van dergelijke schendingen.
    Overal waar een persoon of organisatie bevolkingsgroepen kleineert, in een kwaad daglicht stelt of degradeerd dienen wij als staatsburgers in Europa dit te signaleren en aan de politici kenbaar te maken, en de internationale politici zouden zich, na een dergelijke melding hard moeten opstellen tegen dergelijke personen en organisaties!

  30. diep ontroerd, stil ben ik er van , in de war, haar naam was sarah……………….

  31. tamara remery zegt:

    Wat kan ik hier nog aan toevoegen…. inderdaad, ik had hier ook nog nooit over gehoord!!! Ikzelf ben geboren in 1971 en tijdens mijn schoolloopbaan gehoord van “DE” concentratiekampen en gaskamers…, al héél wat films gezien… maar het boek:”Haar naam was Sarah” was diepgaand, meeslepend, triestig en laat maar weeral eens zien wat een menseleven waard is in een wereld van macht en geld! Daardoor ben ik ook wat gaan opzoeken en kwam ik hier terecht!
    Wrong place wrong time mistaat hier echt niet…

  32. Lut zegt:

    Ook ik heb juist vandaag het boek ” Haar naam was Sarah” juist uit gelezen. Na het lezen van al de commentaren, was ik verbaasd hoeveel mensen , zoals ik, meer wouden weten over die hele razzia. Iets had ik er wel over gehoord over het bijeen drijven van de Joden maar nooit heb ik het hele verhaal geweten. In school ben ik ooit op schoolreis geweest naar het kamp Breemdonck hier in België. Ik herinner mij nog heel duidelijk de impact dat dat heeft gehad op mij. denk dat ik toen in het derde middelbaar zat. maar nooit ben ik er nog geweest. Hoe kunnen mensen andere medemensen zoiets aandoen? heel moeilijk te begrijpen!

  33. Ellen van Doormaal zegt:

    Ik heb het geluk gehad mijn overgrootmoeder te mogen meemaken tot ik 21 was .zij leefde heel erg in het verleden en vond het fijn een volwassen achterkleindochter te hebben die zich heel erg voor haar oorlogsverhalen interesseerde.ongelooflijk schrijnende verhalen,zo erg…hoe erg de razzia parijs 16 juli 1942 zeker was,zoveel verhalen,zo veel ellende…ben er een ander persoon door geworden

  34. Geert Wittenberg zegt:

    Sarah is een boek dat emoties en gevoelens losmaakt. Het zet aan tot verderlezen en verplaatst de lezer naar het jaartal 1942. Ik voeld ongewild mee met de kleine Sarah toen ze naar de Velodrome d’Hiver moest en haar brooertje achterliet in de geloten geheime kast. Voeld me echt aangedaan door de echte doch onmenselijke behandeling van de Joden. Een boek dat bijblijft en waardoor de vergasssing van de Geraardsbergse Joodse Isabelle Fischlowitz me nog wreder lijkt dan ze al is.

  35. Anneke holwerda zegt:

    Goed dat er boeken worden geschreven en films gemaakt die ons herinneren aan waar we als mensen toe in staat zijn….De film over Sarah heeft me gisteravond diep geraakt en verteld over de betrokkenheid van de Franse overheid bij de deportatie van Joden. Anneke Holwerda.

  36. Rutten kathleen zegt:

    Ook ik ben hier terecht gekomen door het boek “haar naam was Sarah”, wilde ook meer achtergrondinformatie, verschrikkelijk wat er toen niet allemaal gebeurd is, en verschrikkelijk dat bijna niemand er nu nog bij stilstaat, moet een vast onderwerp in de geschiedenisboeken worden

  37. Geert Wittenberg zegt:

    Haar naam was Sarah is een zeer aangrijpend boek dat tegen de realiteit van toen sterk aanleunt. In België weten zeer weinig mensen van het bestaan van deze razzia af. Ik zal het boek nog meermaals lezen. Als de Joden al niet geliefd waren in Frankrijk dan was er een zeker een betere en menselijkere manier te vinden om hen deel te laten uitmaken van de samenleving. Deze site brengt veel stiltes ten gehore.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s