VIOLETTE NOZIERE

Violette Nozière is een Française, geboren op 11-01-1915 in Neuvy-sur-Loire (Nièvre) en overleden 28 11 1966. Zij haalde in de jaren dertig de koppen van de gerechtelijke en criminele kronieken.

Op 28 augustus 1933, is Violette Nozière achttien jaar. Ze wordt gearresteerd.

Het meisje wordt ervan beschuldigd haar ouders te hebben vergiftigd met Soménal – een slaapmiddel – in de nacht van 21 augustus. Ze opende vervolgens de gaskraan in het appartement, om te kunnen beweren dat haar ouders hadden geprobeerd zelfmoord te plegen. Haar moeder wordt gereanimeerd, haar vader is al dood.

Op 6 september zegt Violette in het kantoor van de rechter, dat de hele zaak slechts gericht was tegen haar vader en zij beschuldigt hem van incest.

Baptist Nozière, spoorweg-ingenieur, zou haar hebben misbruikt van haar twaalfde. De Fransen zijn in shock. De weldenkende burgerij weigert Violette te geloven : zij leidde een schokkend dubbelleven, zij was een pathologische leugenaarster, dievegge, libertijnse, provocerend, enz. Ze heeft nooit de houding gehad van een slachtoffer.


Violette zegt ook dat ze haar moeder wilde doden, die jarenlang niets zag en niets hoorde. Door haar te doden zou zij haar de schaamte, het schuldgevoel en wroeging besparen.

Haar link met Jean Dabin, ook van bedenkelijke reputatie, was evenmin van aard om de sympathie van de juryleden op te wekken. Men zegde dat haar enige drijfveer was de honderdzestig duizend frank van haar ouders die ze hem had beloofd. Ze was trouwens daarvoor al begonnen haar ouders te bestelen om haar minnaar te onderhouden. Dit zal de thesis zijn van de beschuldiging. Haar moeder, hoewel ze zich burgerlijke partij stelde tegen haar dochter, zal in de loop van het proces haar vergiffenis schenken en zelfs uitroepen : “Pitié, ayez pitié pour mon enfant”.


Violette Nozière werd ter dood veroordeeld op 13 oktober1934. De straf werd door de Advokaat Generaal als symbolisch bestempeld, omdat men toen reeds geen vrouwen meer guillotinneerde. Het doodvonnis tegen Violette werd officieel omgezet in levenslange gevangenisstraf op 25 december 1934. Op 26 augustus 1942, bracht maarschalk Philippe Petain haar straf terug tot 12 jaar dwangarbeid. Wegens voorbeeldig gedrag in de gevangenis kwam Violette eerder vrij dan verwacht, op 29 augustus 1945.


Op 15 november van datzelfde jaar zal Generaal Charles de Gaulle het verbod dat haar werd opgelegd om op het Franse grondgebied te verblijven, opheffen.

Violette trouwde met de zoon van de boekhouder van de gevangenis in Rennes, waar ze gevangen had gezeten.

Ze was herboren tot het leven, verzoend met haar moeder en kreeg vijf kinderen. Zij sprak nooit meer over het verleden. Op 18 mei 1963 werd Violette gerehabiliteerd door de rechtbank van Rouen. Het gevolg was dat ze weer haar burgerrechten kreeg en dat haar strafblad weer blanco was.

Ze stierf drie jaar later op 18 november1966, in vrede met zichzelf en de haren.


De film van Claude Chabrol uit 1978 met een verbluffende Isabelle Huppert als Violette, Stéphane Audran als haar moeder en Jean Carmet als haar vader is een meesterwerk, zoals alleen Chabrol die kan maken.

Huppert is een achttienjarige, die probeert te ontsnappen aan een verstikkend burgerlijk milieu. Uit rebellie duikt ze met Jan en alleman het bed in, wat tot immense conflicten met haar hypocriete ouders leidt. Om zich definitief van hen te bevrijden, neemt ze geen halve maatregelen.

 

Violette Nozière was de eerste van zeven (!) films die Huppert met regisseur Claude Chabrol zou maken.

Advertisements
Dit bericht werd geplaatst in Crime, Film en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s