Le Vieil Homme et l’enfant

Claude is een Joodse jongen tijdens W.O.II. Door de Nazi-bezetting, zijn zijn ouders bang voor arrestatie en zij sturen Claude naar een ouder echtpaar op het platteland. Pepe, de oude man, is een aanhanger van de collaborerende Pétain en een anti-semiet, maar hij weet niets af van Claude’s religie. De man en de jongen groeien langzaam naar elkaar toe.

Hier komt de jongen in contact met Pépé (Michel Simon) een norse aanhanger van Maarschalk Pétain en anti-semiet. Hij weet echter niets over de origine van de jongen.


Zonder het zelf te beseffen opent Pépé zijn armen wijd voor wat eigenlijk zijn ergste nachtmerrie is, de Jood.

Het mooie aan de film is echter dat zonder het te weten de oude man vertederd wordt door de jongen en hem gaandeweg als zijn eigen zoon gaat behandelen.

Het goede triomfeert en dit onafhankelijk van de origine van beiden. Ik zou bijna zeggen ondanks….


De jongen heeft geen (negatieve) identiteit en gaat gaandeweg mee in de wereld van Pépé. Ze geven de schuld voor de oorlog aan de Joden, de Vrijmetselaars, de Communisten en vooral de Engelsen, een onbetrouwbaar volkje. De jongen gaat mee, zo zelfs dat hij op een bepaald ogenblik schrik krijgt van de “Boeman”, “De Jood” met zijn kromme neus, zijn platte voeten, en dat hij in Pépé zelf een Jood gaat zien. Hilariteit alom.


Pépé is wonderbaarlijk, een oude man die herop leeft, de jongen deel laat uitmaken van zijn wereld, hem opstookt tegen Mémé (in verband met de konijnen), en die samen met de hele familie uitbundig “Vive le Pinard” brult, voorwaar een wonderbaarlijke scene.

“Le Vieil Homme et l’Enfant” is geïnspireerd door de persoonlijke belevenissen van Claude Berri,en is zelfs gedraaid daar waar hijzelf in de oorlog verstopt zat.

Pépé is als een verroeste mechaniek die weer begint te sputteren en die aan het kind de wereld leert ontdekken in de meest afschuwelijke omstandigheden, de oorlog.

Na de oorlog volgt de onvermijdelijke eindscene waar Pépé zegt dat, nu Frankrijk wordt overspoeld door Engelsen en ….Negers, uiteindelijk “les Juifs n’étaient pas si mal que ça”


Dat tijdens de opnamen van Le vieil homme et l’enfant soms alleen de impromptu ingehuurde chauffeur op leeftijd kon communiceren met de koning van de wispelturigheid, Michel Simon, deed uiteindelijk niets af aan de karaktercompositie die het monstre sacré neerzette. Als de virulent antisemitische oude knar die tijdens WO II een recalcitrante stadsjongen opneemt zonder diens joodse origines te kennen, is Simon simpelweg ontroerend. Berri draaide zijn autobiografische regiedebuut nabij Grenoble, op het platteland waar hij zelf indertijd als knaap ondergedoken zat. Onfortuinlijk miste de film Cannes-competitie en Oscar-inzending, maar scoorde in slechts twee Parijse bioscopen al 400.000 bezoekers.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Film en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s