“La Chatte” (1958)

La Chatte”  1958
De weduwe van een verzetsstrijder neemt in 1943 het werk van haar man over onder de codenaam “La Chatte”.

Haar eerste opdracht is een succes. Ze kan de plannen stelen van een nieuw soort raket waarmee de Duitsers in de Ardennen experimenteren.

Diezelfde avond ontmoet ze een Zwitserse journalist, Bernard, met wie ze erg snel een relatie krijgt.

Eigenlijk is Bernard een Duitse officier in burger op zoek naar amoureuze avonturen. Toevallig echter is hij ook familie van de officier die belast is met het vinden  van de vrouw die gesignaleerd was na de diefstal van de plannen. Er bestaat een schets van “La Chatte”.

Bij het zien van het portret in het kantoor van zijn neef zegt Bernard zei dat hij denkt te weten wie deze mysterieuze vrouw is. Hij krijgt nu de opdracht om het hele netwerk te helpen oprollen.

Bernard houdt echter echt van het meisje en hij maakt een deal : hij zal alle informatie over het netwerk geven op voorwaarde dat Cora uiteindelijk vrij komt.
Alle verzetstrijders worden gearresteerd, behalve voor hun leider. Cora is vrij, zoals beloofd. Terwijl Bernard vertrekt naar het Russische front, wordt de jonge vrouw doodgeschoten door chef van het netwerk die gelooft dat zij de verraadster was

Waar gebeurd verzetsverhaal met sterk spel en bekwame vormgeving. De beroemdste rol van Arnoul.


De ster in deze film is Françoise Arnoul

Françoise Arnoul (geboren 03 juni 1931)is een Franse actrice, die enorm populair was door haar schattige en sexy charme in de fifties.

Ze werd geboren als Françoise Annette Marie Mathilde Gautsch in Constantine, Frankrijk (nu Algerije), dochter van actrice Janine Henry en artillerie generaal  Charles Gautsch.
Ze emigreert met haar familie naar Frankrijk na de oorlog in 1945.
Na haar dramastudies werd ze opgemerkt door regisseur Willy Rozier, die haar een belangrijke rol aangeboedt in de film “L’Épave” (1949).

Arnoul speelde in films als Forbidden Henri Verneuil’s “Le Fruit défendu” (1952), Jean Renoir’s “French Can Can”(1954), “Des gens sans importace » (1956) met Jean Gabin, Henri Decoin ‘s «La Chatte » (1958), « Le Chemin des écoliers » (1959) met Bourvil, en Jean Cocteau’s « Testament d’Orpheus » (1960).

Later ging ze naar de televisie waar ze in verschillende tv-films en mini-series acteerde. Ze schreef ook een autobiografie getiteld “Animal Doue de bonheur” (1995).

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Film en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s