L’ennemi intime (2007)

Kabylië, Algerije, juni 1959. De Onafhankelijkheidsoorlog wordt op brute en barbaarse manier uitgevochten tussen de Franse bezetters en de rebellen van het Algerijnse bevrijdingsfront.

Luitenant Terrien is een idealistische luitenant die het bevel krijgt over één van de Franse eenheden die in een oorlog verwikkeld zijn. Hij ontmoet er Dougnac, een gedesillusioneerde soldaat. De twee mannen komen ondanks hun verschillende karakters nader tot elkaar als gevolg van de gruwel waar ze in verzeild zijn geraakt.

Luitenant Terrien (Benoît Magimel), een onervaren en naïeve  Franse legerofficier, heeft vrijwillig gekozen voor actieve dienst, in plaats van een veilige personeelsjob in Algiers. Hij wordt naar Kabylië gestuurd, een afgelegen en bergachtige streek van Algerije, als vervanging voor luitenant Constantin (Hicham Hlimi) die werd gedood tijdens een ‘friendly fire’ incident  – dat wil zeggen dat hij per ongeluk werd gedood door zijn eigen mensen in de verwarring van een schermutseling.


De oorlog in Algerije is veel ingewikkelder dan luitenant Terrien verwachtte als hij het bevel neemt over zijn nieuwe peloton op de buitenpost Mazel.

Enkele uren nadat hij het bevel van zijn groep heeft overgenomen krijgt hij bevel een “search and destroy” missie te leiden in de’Verboden Zone’, tegen een veteraan van de Tweede Wereldoorlog  genaamd Slimane, een personage dat we niet te zien krijgen. Slimane staat aan het hoofd van een grote groep Fellagha.

Wanneer de Fellagha (Algerijnse nationale strijders) de bevolking van een dorp afslachten, als vergelding voor een bezoek van de patrouille van Terrien, om zo te beletten dat ze een volgende keer wel zouden kunnen praten, veranderen de zaken.

Terrien probeert de zaken kalm aan te pakken maar kotst van de gruwel. Hij  redt een jongenvan verdrinkingsdood in het uitgemoorde dorp. Geleidelijk aan wordt hij  gedwongen om het conflict te zien door de ogen van dat kind: een kind dat tijdelijk de met de Franse soldaten meetrekt als met een soort surrogaat familie.

De jongen zal uiteindelijk een belangrijke rol spelen in de dood van Terrien in de laatste minuten van de film.

Terrien blijft vastbesloten om professioneel en gecontroleerd te blijven,  ondanks de wreedheden om zich heen, de marteling, mishandeling en standrechtelijke executie van de Algerijnse gevangenen.
Dougnac, een veteraan van Indochina, is een ingewikkeld personage. Hij  is er niet vies van om zijn toevlucht te nemen tot foltering en barbarij als het gaat om opstandelingen.

Een belangrijke rol spelen ook de Algerijnse “Franse” soldaten die tegen de Fellagha vechten. Wanneer zo’n Fellagha wordt gevangen blijkt die gevochten te hebben met een van de Algerijnse Fransen in de slag om Monte Cassino in 1943. Hij steekt een sigaret aan langs de twee kanten en zegt de verbouwereerde Franse Algerijn dat hij net zo is : hij kan geen kant meer op. Voor de Algerijnen is hij een verrader, voor de Fransen is hij slechts een Algerijn.

Verloren in een smerige oorlog ontdekken Terrien en Dougnac dat hun ergste vijand vaak zijzelf zijn.

In een onderhoud met de inlichtingenofficier vraagt Terrier hem waarom de Algerijnse burgers (die uiteindelijk toch Fransen zijn) niet dezelfde rechten hebben als de Fransen uit Frankrijk.  Captaine Berthaut (Marc Barbe), de inlichtingenofficier, een voormalig lid van het Franse verzet, gemarteld door de Gestapo enveteraan van Indochina, is het hiermee niet eens en antwoordt botweg dat “met 110 volt de waarheid altijd naar boven komt”  (doelend op de martelingen met elektrische stroomstoten.

Berthaut wordt uiteindelijk gedood en verminkt na in een hinderlaag te zijn gelopen van de Fellagha.
Uiteindelijke wordt ook Terrien doodgeschoten terwijl er eigenlijk geen vuiltje aan de lucht was, door een groep Fellagha waaronder de jongen die hij van de verdrinkingsdood redde.

L’Ennemi intime  is de eerste Franse film die het gebruik van napalm door het Franse leger toegeeft in Algerije. (de zgn Special drums). Het is ook in dit bombardement dat Slimane (de onzichtbare vijand) omkomt.
Het is ook de eerste film die durft te zeggen dat het hier om een oorlog ging en niet om een intern conflict, iets wat de Franse Staat slechts in 2002 heeft toegegeven.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Film en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s