Foyle’s War – The Russian House

Gisteren gekeken naar de twintigste aflevering van Foyle’s War – The Russian House

Foyle’s War speelt zich af in het idyllische landschap van zuidelijk Engeland. De tegenstelling is groot met de slagvelden van de Tweede Wereldoorlog. Foyle levert strijd met alledaags kwaad, in een extreem gevaarlijke tijd.

Het is juli 1945. Groot-Brittannië komt terecht in een vreedzame periode en Foyle wil graag met pensioen. Wanneer de bekende artiest Sir Leonard Spencer-Jones dood wordt aangetroffen in zijn huis, valt de verdenking op de jonge Russische krijgsgevangene Niko. Deze slaat op de vlucht met bestemming The Russian House, een “safe house”  voor Russen in London. In opdracht van het Ministerie van Oorlog, zit Foyle hem echter dicht op de hielen. Wanneer hij stuit op een web van intriges, samenzweringen en bedrog, brengt hij zijn eigen leven in gevaar als nooit tevoren.

De conservatieve Churchill wilde dit stilhouden en zo ongemerky af te komen van de duizenden Russische krijgsgevangenen.

De repatriëring van Russische Krijgsgevagenen was afgesproken tijdens de Jalta Conferentie.

Het Stalinistische Rusland beschouwde deze Kozakken en anere Russen, die met de Duitsers hadden meegevochten, als fascisten. De repatriëringen betroffen echter ook vele niet-soldatren, zoals kinderen, vrouwen.

De Kozakken die met de Duitsers meevochten zagen hun dienst niet als een daad tegen Rusland, maar als een daad voor Rusland (het Tsaren Rusland)
Vele Kozakken ontvluchtten hun thuislanden en gingen met de Duitsers in operatie Barbarossa mee de Bolsjevieken bekampen.

Zij die in Rusland bleven ondergingen jarenlange onderdrukking, geforceerde kulturele assuimilatie, deportatie, en uiteindelijk hongersnood.

Wanneer op 22 juni 1941 Nazi Duitsland de Operatie Barbarosse inzette vroegen twee uitgeweken Kozak-Generaals om mee te mogen vechten (Pyotr Krasnov en Andrei Shkuro). Goebbels was enthousiast en een Kozak Divisie werd gevormd. De Wehrmacht liet hen hun eigen uniformen en insignes behouden. Tegen het einde van de oorlog kwamen de Kozak Divisies onder het bevel van de SS te staan, en deden zij aktief mee an de Holocaust (ze wearen immers van traditie uit anti-semiet)

Na de oorlog werden de Duitse krijgsgevangenen o.m. naar Engeland gedeporteerd.

Deze  Sovjetgevangenen in Engeland begonnen echter een steeds groter probleem te worden. In de lente van 1945 waren ze ervan op de hoogte dat als men eenmaal wist dat ze Sovjetburgers waren, ze terug werden gestuurd zonder ermee rekening te houden of iemand wilde of niet.

Engeland en Amerika hadden de nieuwe Russische gebieden die in 1939 geannexeerd waren (de westelijke Oekraïne, het westelijk deel van Wit-Rusland en de Baltische staten, Estland, Letland en Litouwen) nog niet als Russisch grondgebied erkend. Niet iedereen uit deze gebieden werd dus als Russisch staatsburger gezien. Diegenen die bang waren voor repatriëring hadden zeer snel in de gaten dat die repatriëring vermeden kon worden als iemand terecht of onterecht kon bewijzen in 1939 buiten Rusland gewoond te hebben.

Er werd een Brits-Russische commissie opgericht om de aanspraken te onderzoeken. Meestal werden de mensen aan een kleine spreektest onderworpen en kon snel worden ontdekt of diegene stond te liegen of niet. Iemand kon het verschil tussen het Russisch van 1917 en dat van 1945 horen door te letten op de kleine nuances.

Op 12 april vond de eerste zitting plaats. Er was maar 1 taak: beslissen of de persoon in kwestie in 1939 Sovjetstaatsburger was of niet. Als iemand die indruk gaf, dan werd de man overgebracht naar het nieuwe kamp in Newlands Corner, nabij Guildford. Als de commissie het niet eens kon worden, wat meestal het geval was, dan werd hij op de ‘omstreden lijst’ geplaatst en in een apart kamp ondergebracht om op de einduitslag te wachten. Er wordt ook beweerd dat deze commissie was geïnfiltreerd door de Smersj, de Stalinistische Contra-Spionage (SMERSJ (een acroniem voor SMERtj SJpionam (Russisch: СМЕРть Шпионам) ofwel Dood aan Spionnen))

Pyotr Krasnov

Op 28 Mei 1945 trasporteerde de Britse Navy 2.046 ontwapende Kozak Officieren en Generaals (waaronder Pyotr Krasnov en Andrei Shkuro) naar Odessa. Ze werden er onmiddellijk  wegens hoogverraad berecht en opgehangen.

Andrei Shkuro

Op 1 Juni 1945 werden weer 32.000 Kozakken (met vrouwen en kinderen) ditmaal in treinen gepropt en zo naar Rusland verscheept.De meeste werden naar Goelags gestuurd in Siberië en kwamen er om.

Niet alleen Sovjetburgers werden zo teruggestuurd. Een van de meest hartverscheurende verhalen is de gewelddadige repatriëring van de meer dan 40.000 Kozakken die zich in Zuid-Oostenrijk aan de Britten overgaven. Zij hadden voor de Duitsers gevochten, maar hun vrouwen en kinderen hadden dat niet.

Van de ongeveer 45.000 kozakken die het betrof, schijnt slechts een kleine 10% het te hebben overleefd

Ernest Bevin, toen minister van Buitenlandse Zaken van Groot-Brittannië, schreef dat het in de praktijk moeilijk zou zijn om een scheidslijn te trekken tussen verraders en politieke vluchtelingen en voegde inconsequent toe dat het van de Kozakken bekend was dat het verraders waren.

Het zou duren tot de zgn. “de-stalinisatie politiek” van Nikita Chroestchow een einde maakte aan deze toestanden.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Film, Oorlog en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s