Coluche

Michel Colucci, beter bekend onder zijn pseudoniem Coluche (Parijs, 28 oktober 1944 – Opio, 19 juni 1986) was waarschijnlijk de grootste komiek die Frankrijk voortbracht.

Michel Colucci werd geboren als tweede kind van de Italiaanse immigrant Honorio Colucci, die als schilder werkte, en de bloemiste Simone Bouyer. Zijn vader overleed op 31-jarige leeftijd aan polio, waarna zijn moeder Coluche en zijn anderhalf jaar oudere zuster in haar eentje opvoedde.

Colucci ging naar school in Montrouge, was geen uitblinker, en werd op 15-jarige leeftijd betrapt bij een poging de tas van een oude vrouw te stelen – een gebeurtenis die hij later met veel moeite opbiechtte. Hij bleef halverwege zijn eindexamen opzettelijk weg, had vervolgens diverse baantjes, belandde in de militaire gevangenis wegens insubordinatie, en werkte daarna onder andere bij zijn moeder als bloemist.

Aan het eind van de jaren zestig was hij een weinig succesvol zanger op caféterrassen. Hij ging verder als komiek in de groep die bekend werd door het “Café de la Gare”  en nam toen zijn pseudoniem “Coluche” aan. Wegens overmatig alcoholgebruik moest hij de groep verlaten. Na een ander kort experiment met “Le vrai chic parisien” begon hij aan een solo-carriere.

Zijn allereerste sketch was direkt raak :  “C’est l’histoire d’un mec” (’t Is het verhaal van een vent) over de problemen bij het vertellen van een komisch verhaal. Een blauwwit gestreepte tuinbroek en een geel T-shirt vormde zijn vaste outfit.

Bij “Le vrai chic parisien” had hij Véronique Kantor leren kennen, met wie hij in 1975 trouwde. Ze kregen twee zoons en scheidden in 1981.

Van 24 april 1978 tot 24 juni 1979 maakte Coluche met Robert Willar en Gérard Lanvin het radioprogramma “On n’est pas là pour se faire engueuler” (We zijn hier niet om ons te laten uitkafferen) voor de zender Europe N. 1, maar wegens zijn provocatieve houding werd hij ontslagen. In januari 1980 werd hij na slechts 12 dagen bij Radio Monte-Carlo ontslagen, om dezelfde reden.

Op 30 oktober 1980 hield hij een persconferentie waarin hij zich kandidaat stelde voor de Franse presidentsverkiezingen van 1981. Aanvankelijk voerde hij een campagne als “kandidaat nul” en treiterde hij zowel de progressieven als de conservatieven. Toen de krant Journal du dimanche op 14 december van dat jaar echter een peiling publiceerde waarin hij 16% van de stemmen kreeg, besloot Coluche zijn campagne serieus te nemen. Latere peilingen gaven hem 10 tot 12% van de stemmen. Hij had socialistische ideeën, en was hierdoor een bedreiging voor de toenmalige socialistische presidentskandidaat, François Mitterrand.

Daarop werd zijn vuile was buiten gehangen, en kreeg hij meerdere doodsbedreigingen. Op 16 april 1981 maakte Coluche bekend af te zien van zijn kandidatuur; uiteindelijk zou Mitterrand zittend president Giscard d’Estaing verslaan en president worden. Al voor Coluche’s eerste persconferentie was hij door Gérard Lenorman in diens liedje “Si j’étais président” (1980) genoemd als mogelijke “Ministre de la rigolade”.

De gebeurtenissen rond zijn presidentscampagne werden later verfilmd in “Coluche, l’histoire d’un mec” (Coluche, ’t verhaal van een vent), geregisseerd door Antoine de Caunes (2008).

In 1984 kreeg Coluche een César voor Beste acteur, voor zijn rol in “Tchao Pantin” (1983), geregisseerd door Claude Berri.

Les Restos du Coeur.

Coluche kondigt zijn idee voor de Restos du Cœur aan op 26 september 1985. Hij wil restpartijen voedsel gaan gebruiken in gaarkeukens om maaltijden van te koken voor daklozen. Dit naar aanleiding van het nieuws dat het de overheden meer kost de landbouwoverschotten op te slaan dan die uit te delen aan de armen onder de bevolking. Hij gaat zijn zaak in februari 1986 bepleiten in Brussel bij de EEG en met succes: de voorraden worden opengesteld voor vier organisaties, waaronder de Restos du Cœur.

Het initiatief neemt een grote vlucht en die winter delen 5.000 vrijwilligers meer dan 8,5 miljoen maaltijden uit.

In januari 1986 verschijnt Coluche met een aantal vooraanstaande zangers op de Franse televisie om aandacht te vragen voor de Restos du Cœur, een liefdadigheidsorganizatie die van landbouwoverschotten maaltijden kookt voor daklozen. Zij noemen zichzelf Les Enfoirés. Na de dood van Coluche roept zijn weduwe de artiesten op verder te gaan met het initiatief. Dat doen zij en op die manier ontstaat er een jaarlijks terugkerend mediaspectakel dat het grootst in zijn soort in de Franstalige wereld zal worden. Door de jaren heen hebben meer dan 40 van de meest vooraanstaande Franse zangers deel uitgemaakt van Les Enfoirés, vaak zelfs meerdere keren.

Jean-Jacques Goldman schrijft een lied dat bij de organisatie zou gaan horen: La chanson des Restos.

Na het verongelukken van Coluche later dat jaar zet zijn weduwe, Véronique Kantor, het initiatief door. Het aantal vrijwilligers en het aantal opgediende maaltijden groeit elke winter. Ook de maatschappelijke invloed van de organisatie groeit. In 1989 wordt in Frankrijk de loi Coluche aangenomen, die het mogelijk maakt een gedeelte van giften aan goede doelen af te trekken van de belasting.

In de jaren ’90 richt Restos du Cœur allerlei dochterorganisaties op. Voorbeelden zijn Relais du Cœur, die daklozen help bij herintreding, en de Toits du Cœur die deze mensen onderdak verleend. Vestigingen van deze organisaties zijn over het hele land te vinden. Inmiddels dienen de Restos du Cœur het hele jaar door maaltijden op, in 2008-2009 waren dat er 100 miljoen, en in datzelfde jaar huisvestte de organisatie 800.000 personen.

Coluches’ grote passie was auto- en motorsport. Hij zette zich onder meer in voor de Parijs-Dakar rally. Op 29 september 1985 verbrak hij het snelheidsrecord op een motorfiets toen hij op het circuit van Nardò 252,087 km/u haalde met een Yamaha 750 OW 31. Hij overleed negen maanden later op 41-jarige leeftijd aan een nekbreuk, nadat hij met zijn motorfiets tegen een vrachtwagen aanreed, toen deze een uitwijkmanoeuvre maakte. Coluche werd begraven op het gemeentekerkhof van Montrouge. Langs de D3 in Grasse bevindt zich ter hoogte van de plaats van het ongeval een monumentje.

x

Coluche speelde ook mee in tal van films :

1985 : Les rois du gag
1984 : La vengeance du serpent à plumes
1984 : Le bon roi Dagobert
1983 : Tchao pantin
1983 : La femme de mon pote
1983 : Banzaï
1982 : Deux heures moins le quart avant Jésus-Christ
1982 : Elle voit des nains partout!
1981 : Le maître d’école
1981 : Signé Furax
1980 : Inspecteur la Bavure
1977 : Vous n’aurez pas l’Alsace et la Lorraine
1977 : Drôles de zèbres
1976 : L’aile ou la cuisse (naast Louis De Funès)
1976 : Les vécés étaient fermés de l’interieur
1973 : Le grand bazar
1973 : Themroc
1973 : L’an 01
1973 : Elle court, elle court la banlieue
1971 : Laisse aller… c’est une valse
1970 : Le pistonné

In Vlaanderen is hij niet zo bekend. Toch kreeg hij een cameo in Kiekebies “klavertjevier”

Enkele citaten :

“Wat is dat voor een kleur: witter dan wit?”

“Van al diegenen die niets te zeggen hebben, zijn de meest aangename mensen diegenen die zwijgen.”

“De homosexuelen planten zich niet onderling voort en toch zijn er altijd meer en meer.”

“Elke morgen breng ik mijn vrouw koffie aan bed. Het enige wat ze nog moet doen, is hem malen.”

“Op TV zegt men altijd: ‘Er zijn 3 miljoen mensen die werk zouden willen’. Dit is niet juist, geld zou al volstaan.”

“Vakbonden zijn gemaakt om gelijk te geven aan mensen die ongelijk hebben.”


x

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geschiedenis, Vandaag in de geschiedenis en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Coluche

  1. jan zegt:

    Leuke overzicht van een fantastische komiek, die wij in Nederland nauwelijks hebben gekend en dus niet op z’n waarde hebben kunnen schatten. Jammer dat hij zo vroeg is overleden. Was dat ongeluk op de motor een aanslag?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s