De Sagerweeskinderen

De Sagerwezen waren de kinderen van Naomi en Henry Sager.

In april 1844 nam Henry Sager met zijn familie deel aan de grote westwaartse migratie. Ze begonnen hun tocht langs de Oregon Trail. Tijdens die reis verloren zowel Naomi als Henry Sager het leven en lieten
ze hun zeven kinderen achter als wezen.

De kinderen werden geadopteerd door Marcus en Narcissa Whitman, missionarissen in wat nu Washington County is. Hier werden de kinderen wees voor een tweede keer, wanneer beide hun nieuwe ouders werden gedood tijdens het Whitmanbloedbad in november 1847.
Catherine Sager, de oudste van de Sagermeisjes, schreef een relaas van haar belevenissen uit eerste hand. Dit relaas wordt vandaag beschouwd als een van de meest authentieke vertellingen over de grote trek westwaarts.

De kinderen  (van oud naar jong):

John Carney Sager (°Union County, Ohio)
Francisco “Frank” Sager (°1833 in Union County, Ohio)
Catherine Carney Sager (°15 april 1835 in Union County, Ohio)
Elizabeth Marie Sager (°6 juli 1837 in Union County, Ohio)
Matilda Jane Sager (°6 oktober 1839 in Buchanan County, Missouri)
Hannah Louise “Louisa” Sager (°1841 in Platte County, Missouri)
Henrietta Marie “Rosanna” Sager (°30 mei 1844 langs de Oregon Trail in het huidige Kansas)

Henry Sager werd door zijn dochter Catherine omschreven als een onrustig man. Voor 1844 was  Henry Sager al drie keren verhuisd. Beginnend in Virginia verhuisden ze naar Ohio, later naar Indiana voordat ze uiteindelijk aankwamen  in Platte County, Missouri.

Hier besloot Henry Sager, gesteund door zijn twee zonen John en Francis (Frank), om naar Oregon te trekken, het fabelachtige grondgebied in de Pacific Northwest. Naomi weigerde eerst te gaan, maar uiteindelijk gaf ze toe.

In de late herfst van 1843 bereikten de Sagers St. Joseph, Missouri, een jump-offpunt voor de Oregon Trail. Op dit moment was Naomi al zwanger voor de zevende keer.

Eind april 1844 stak de groep waar de Sagers zich bij aangesloten hadden (The Independent Colon, bestaande uit 300 mensen in 72 huifkarren) de Missouri over en begon de 2000 mijl (3200km) lange reis langs de Oregon Trail.

Het geheel stond onder het bevel van Captain William Shaw, die zelf de trek deed met zijn vrouw Sally en zes kinderen.

Na vijf weken op de trail beviel Naomi van haar zevende kind, een meisje met de naam Rosanna. Als gevolg van de bevalling was Naomi verzwakt. Ze herstelde slechts langzaam.

Op 4 juli 1844 vierde de The Independent Colony  Independence Day aan de oevers van de Platte River. Een paar dagen later, tijdens het oversteken van de South Fork van de Platte River, raakte Naomi ernstig gewond als de Sagerwagen omviel  in het ondiepe water langs de oever van de rivier. Toch rukten de pioniers verder op.

Aan het einde van juli 1844 trok de wagentrein voorbij Chimney Rock, een beroemde bezienswaardigheid langs de route in wat nu Nebraska is. Dit betekende dat de Great Plains bijna waren overwonnen en dat nu de Rocky Mountains eraan kwamen.

Een paar uur vóór het bereiken van Fort Laramie bleef de negenjarige Catherine met haar jurk aan een bijl hangen wanneer ze de wagen wou afspringen. Ze viel en haar been werd gebroken onder de zware wagenwielen. Door de onmiddellijke behandeling door Henry Sager en Dr Dagon, een in Duitsland geboren arts, werd het been uiteindelijk gered. Catherine kon voor de rest van de reis alleen in de wagen zitten.
Vanaf Fort Laramie bleef Dr Dagon bij de Sagers om voor Catherine te zorgen.

In een paar dagen reed de wagentrein naar Independence Rock in het huidige Wyoming, waar een deel van de reizigers hun namen in de granieten rots beitelde.

Op 23 augustus 1844 bereikte de groep South Pass, een bergpas die deel uitmaakt van de Continental Divide. Tijdens de afdaling naar de Green River-vallei werd een deel van de reizigers ziek na de uitbraak van kampkoorts. Onder degenen die koorts kregen was Henry Sager. Na het oversteken van de Green River waren er al drie doden (twee vrouwen en een kind). Het werd duidelijk dat ook Henry Sager niet lang meer zou leven. Hij vroeg Captain Shaw om te zorgen voor zijn gezin en stierf kort daarna. Hij werd begraven door zijn familie, aan de oevers van de Green River in een geïmproviseerde doodskist.

Naomi Sager, nog steeds verzwakt door geboorte van haar kind en de rouw om haar man, kreeg nu de verantwoordelijkheid voor de zeven kinderen. Hoewel Captain Shaw en Dr Dagon alles deden om haar te helpen, werden de inspanningen haar te veel.

Verzwakt door zware koorts vroeg Naomi Dr Dagon om haar kinderen te vergezellen naar Dr Marcus Whitman, een zendeling in de Walla Walla Valley  (nu het zuidoosten van Washington). Naomi overleed in de buurt van het huidige Twin Falls, Idaho. Haar laatste woorden waren: “O Henry, als je eens wist hoe wij hebben geleden”. Aangezien er geen hout beschikbaar was, werd Naomi begraven gewikkeld in een laken. John, de oudste zoon, kerfde de woorden “Naomi Carney Sager, leeftijd 37” in het houten hoofdeinde van het ondiep graf. De kinderen, de jongste was vier maanden, de oudste dertien jaar, waren nu wezen.

In 1837 beviel Narcissa Whitman, 29 jaar oud, van een meisje, Alice Clarissa. Twee jaar later verdronk Alice in de nabij gelegen Walla Walla River. Narcissa leed zwaar onder dit verlies. In een poging om enig gevoel van familie terug te krijgen begon ze met te zorgen voor andere kinderen. Al gauw waren er vier kinderen onder haar bewaring, waaronder de dochters van de Mountain Men Joseph Meek en Jim Bridger.

Begin oktober 1844 kwam de Independent Colony aan bij de  Whitman missie, en de Sagerwezen vonden een nieuwe thuis bij Narcissa. In juli 1845 verkreeg Dr Marcus Whitman juridisch de voogdij over de kinderen. De Sagerweeskinderen hadden nu nieuwe ouders.

Dr. Marcus Whitman was een arts en een protestantse missionaris. In 1836 hadden hij en zijn vrouw Narcissa zich samen met een groep van andere zendelingen aangesloten bij een karavaan van bonthandelaren die naar het Westen trok, met als doel de oprichting van een aantal missies en hun eigen nederzetting.

In de Walla Walla Valley aan de noordelijke uitlopers van de Blue Mountains in de buurt van de huidige stad van Walla Walla, Washington, bouwden ze hun hun nederzetting op het grondgebied van zowel de Nez Perce en de Cayuse.

Marcus bewerkte het land en verstrekte medische zorg  terwijl Narcissa een school voor de indiaanse kinderen opzette. In het begin was het leven er rustig. Maar de vreedzame coëxistentie van de lokale Cayuse en de witte missionarissen bleef een delicaat evenwicht. In 1847, drie jaar na de komst van de Sagerwezen, verschoof die balans naar wantrouwen en vijandigheid.

Het aantal “Wagon Trains” en pioniers was aanzienlijk toegenomen sinds 1843. De kolonisten brachten ook ziekten mee waartegen de indianen geen immuniteit hadden.

In het najaar van 1847 braken de mazelen uit en in de Cayuse dorpen was het een catastrofe.

De helft van de stam stierf, waaronder de meeste van de kinderen. Op 29 november 1847 gebeurde het: een man uit het oosten met de naam Joe Lewis had de Cayuse wijsgemakt dat Dr Whitman in de plaats van voor medicijn te zorgen eigenlijk de stamleden wou vergiftigen. Op 29 november 1847 vielen de Cayuse aan.

Het Whitmanbloedbad eindigde met de dood van veertien mensen van de missie, ook Narcissa en Marcus Whitman en John en Francis Sager. Een andere vierenvijftig vrouwen en kinderen werden gevangengenomen en vastgehouden voor losgeld, waaronder de dochters van Joseph Meek en Jim Bridger en alle Sagermeisjes. Een aantal van de gevangenen stierf in gevangenschap, voornamelijk aan ziektes zoals mazelen (waaronder Helen Mar Meek en Hannah Louise Sager).

Een maand na het bloedbad, op 29 december 1847, regelde Peter Skene Ogden van de Hudson’s Bay Company een ruil voor de gevangenen met uitwisseling van tweeënzestig dekens, drieënzestig katoenen shirts, twaalf geweren, zeshonderd kogels, zeven pond tabak en twaalf vuurstenen. Dit alles voor de terugkeer van de negenenveertig overlevende gevangenen. Ze werden naar Fort Vancouver gebracht.

Hier eindigde voor de resterende vier Sagerwezen het leven langs de Frontier. De meisjes werden verdeeld over verschillende families. Ze trouwden allemaal jong.

Rosanna, het meisje geboren op de Oregon Trail, kreeg geen kinderen. Ze stierf op de leeftijd van zesentwintig, ten onrechte doodgeschoten door een bandiet.

Matilda had acht kinderen. Ze bracht haar latere leven door bij een dochter in Californië, waar ze overleed op 13 april 1928, op de leeftijd van negenentachtig.

Elizabeth schonk het leven aan negen kinderen. Ze woonde in Portland, Oregon, waar ze overleed op 19 juli 1925 op de leeftijd van achtentachtig.

Catherine, de oudste van de meisjes, trouwde met Clark Pringle, een methodistische predikant en kreeg acht kinderen. Ze leefden in Spokane, Washington. Ongeveer tien jaar na haar aankomst in Oregon schreef Catherine een verslag van de reis van de familie Sager naar het Westen. Ze hoopte om zo genoeg geld in te zamelen om een weeshuis op te richten ter nagedachtenis van Narcissa Whitman.

Ze heeft nooit een uitgever gevonden. Catherine stierf op 10 augustus 1910, op de leeftijd van vijfenzeventig.

Haar kinderen en kleinkinderen redden haar manuscript zonder aanpassingen. Het wordt tegenwoordig beschouwd als een van de meest authentieke ooggetuigeverslagen van de Amerikaanse migratie naar het Westen.

In 1897 bezochten meer dan 3000 bezoekers de herdenking ter gelegenheid van de 50ste verjaardag van het bloedbad op het missieterrein.

Uitgenodigd als eregasten waren enkele van de overlevenden van de gebeurtenissen van 1847, waaronder Catherine Sager Pringle, Elizabeth Sager Helm en Matilda Sager Delaney, de laatste overlevenden van de Sagerweeskinderen.

Catherine, Elisabeth en Matilda Sager

Advertisements
Dit bericht werd geplaatst in Wild West en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De Sagerweeskinderen

  1. Pretty good post. I just stumbled upon your blog and wanted to say that I have really enjoyed reading your blog posts. Any way I’ll be subscribing to your feed now.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s