De Brieven van Marie Jelen

Marie Jelen werd geboren op 20 oktober 1931 in Parijs.

Ze was 10 jaar oud toen ze werd gearresteerd en overgebracht naar de Vélodrome d’Hiver (Vel d’Hiv) te Parijs.  Zij woonde met haar familie in de rue de Meaux, nr. 58  in Parijs.

Haar vader was voor verplichte arbeid (als landbouwer) naar de Ardennen gestuurd. Haar Moeder Estera werd samen met haar aangehouden.

Haar vader was een kleermaker wiens winkel gesloten werd in het kader van wat de Fransen “les mesures d’aryanisation” noemden.

Eerste brief :

Beste Papa,

Ze nemen ons mee naar de Vélodrome d’Hiver, maar je moet ons nu niet schrijven want het is nog niet zeker of we daar ook zullen blijven.
Ik omhels je heel erg en mama ook.

Uw kleine meid die steeds aan u denkt
Marie

In het Yiddisch : Zay gezindt, dayn Rayzel (wees gezond, uw Rachel)

Deze brief werd door Marie Drucker voorgelezen tijdens de uitzending gewijd aan de film “La Raffle” op 9 maart 2010.

Van de Vel d’Hiv worden Marie en haar moeder getransporteerd naar het kamp in Pithiviers. Hier wordt ze op 31 juli 1942 gescheiden van haar moeder. Ze wordt ziek en krijgt roodvonk, daarna waterpokken.

Haar moeder wordt dezelfde dag naar Auschwitz getransporteerd. Ze komt er aan op 2 augustus en zal dezelfde dag nog sterven.

Tweede Brief :

Beste Papa,

Ik ben ziek, ik heb de roodvonk. Het is niet erg maar het duurt lang. Ik moet 40 dagen in bed blijven. De eerste dagen mag je niet eten, dus drink ik melk. Ik ben in goede gezondheid en ben nu al 18 dagen ziek. Ik eet goed, purée van aardappelen, rijst en vermicelli.
Ik omhels je erg

Uw kleine meid die van u houdt,
Marie

Derde Brief :

Infirmerie van Pithiviers, 27 augustus 1942

Ik profiteer van de tijd die ik heb om je nog een tweede kaartje te sturen.

Ik excuseer mij dat ik nog niet eerder heb geschreven. In de infirmerie waar ik ben zijn er kleine kinderen en wanneer de verpleegster of de vrouw die zich met ons bezig houdt er niet is moet ik mij met de kleinsten bezig houden.
Ik heb enkele vriendjes uit Parijs terug gevonden.  Ik heb Fanny gezien met haar kleine broertje. Wanneer ik niet ziek ben speel ik de hele tijd met hen. Ik heb ook Robert met zijn vader en moeder terug gevonden. Ik verveel me dus niet.

Dikke kussen
Uw kleine meid die veel van je houdt , Marie

Kamp Pithiviers

Vierde Brief : 29 augustus 1942

Mijn beste Papa,

Ik hoop dat je je niet te erg verveelt en dat de aardappelen goed groeien.
Met mij gaat het goed maar soms verveel ik me een beetje.

Een paar dagen geleden hebben we ons goed geamuseerd. De vrouw die op ons past heeft ons pain d’épice (kruidenkoek)  gegeven met peren en pruimen en dat smaakte erg goed.
Die vrouw is erg vriendelijk met mij. We worden verwend.
Wat we krijgen voor het eten is goed, maar slechte dingen en gesuikerde dingen zijn niet goed. Ik denk veel aan jou, ben je in goede gezondheid ?
Ik ben alleen maar moe van in bed te liggen, dus loop ik wat rond. Ik heb niks meer om je te schrijven.

Dikke kussen
Uw kleine meid die veel van je houdt , Marie

Vijde brief : 2 september 1942

Mijn beste Papa,

Ik schrijf je nogmaals om je te zeggen dat ik weldra genezen zal zijn. Ik heb goeie eetlust, ik eet goed, ik slaap goed en amuseer me goed.
Ik hoop dat je je niet te erg verveelt, dat je goed eet, dat je goed slaapt, zoals ik en dat je in goeie gezondheid bent.
Ik weet nu niks meer te schrijven

Dikke kussen
Uw kleine meid die veel van je houdt , Marie

Zesde brief : 11 september 1942

Mijn beste Papa

Ik excuseer me dat ik niet vroeger heb gescheven. Je zal me een colli kunnen toesturen, twee maal per maand, en een brief elke week. In de omslag zal je een fiche vinden die je dan op de briefomslag  zult moeten kleven van de brief die je me zal schrijven.
Ik vraag je niet veel want ik weet dat je me niet veel zult kunnen sturen.
Wanneer ga je naar Parijs terug ?
Ik verveel me erg.

Dikke kussen
Uw kleine meid die veel van je houdt , Marie

Op 19 september 1942, schijft de Secretaris Generaal van de Politie, Bousquet, een brief naar de regionale Prefect van Orléans om hem te vragen zich « niet langer te verzetten tegen het vertrek van de joden in het kamp te Pithiviers ».

Zijn brief wordt gunstig ontvangen.

Laatste brief : 18 september 1942.

Beste Papa,
Het is nu een hele tijd geleden dat ik nog heb geschreven want ik wachtte op de toelating om brieven te mogen schrijven. Je zal mij een antwoord mogen schrijven in de andere omslag.

Ik zou graag hebben dat je me een foto zou sturen van jezelf en mama.
Het is nu al een hele tijd sinds ik je nog gezien heb. Ik hoop dat ik je spoedig terug zie. Probeer me hieruit te halen als je terugkomt.

Ik verlies hier mijn krachten en ben nogal vermagerd. Ik ben nog wat ziekjes, want ik heb nu een andere ziekte, waterpokken.

Er zijn mensen die zeggen dat ze binnenkort de kinderen onder de zestien zullen vrijlaten. Ik hoop dat ik je antwoord spoedig zal krijgen.
Wees in goeie gezondheid, en wordt vooral niet ziek zoals ik. Verveel je niet zoals ik, want ik ween dikwijls als ik aan je denk.

Dikke kussen
Uw kleine meid die veel van je houdt , Marie

Drie dagen na deze brief wordt Marie Jelen gedeporteerd met het 35e konvooi vanuit Pithiviers, op  21 september 1942.

Samen met haar worden 1015 andere mensen in beestenwagens geduwd.

Er waren 163 kinderen bij, want geen enkel kind « onder de zestien » werd  vrijgelaten.

Het konvooi kwam aan te Auschwitz op 23 september 1942.

Marie werd met de andere kinderen onmiddellijk naar de gaskamers gevoerd.

Icek Jelen (de vader) is uiteindelijk op zoek gegaan naar zijn dochter wanneer hij in 1943 kon ontsnappen uit het kamp in de Ardennen.

Het was een kleine man met blauwe ogen, maar met een uitgesproken Jiddisch accent.

Terug in Parijs begreep hij dat hij noch Estera, zijn vrouw, noch Marie zou terugzien.

Hij hertrouwde en kreeg een zoon. Deze zal na de dood van zijn vader de brieven van Marie ontdekken in de portefeuille van zijn vader en besluiten om ze te bezorgen aan “Mémoire Juive et Education”

Tot het einde van zijn dagen hield Icek zijn jas en hoed aan, zelfs aan tafel, uit schrik dat de Duitsers zouden komen voor een nieuwe “raffle”.

(Bron : “Mémoire Juive et Education”)

Herinneringsplaque met o.m. de namen van Marie Jelen en Fanny Gelman (haar vriendinnetje)

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Geschiedenis, Oorlog en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De Brieven van Marie Jelen

  1. De Wit Flor zegt:

    Ik wist niets van wat er op 16-17 juli 1942 in Parijs gebeurt was, tot dat ik het boek las “Haar naam was Sarah”
    Dit is verschrikkelijk.

  2. Alyssa zegt:

    Wereldoorlog twee heeft me altijd al geboeid. Ik heb vele boeken gelezen zoals “Haar naam was Sarah”, “Ik schrijf u vanuit het Vel d’Hiv” en heb vele documentaires en films bekeken. Ik kan me niet in de gedachten van deze kinderen verplaatsen maar als ik aan dit soort gebeurtenissen denk kan ik niets anders voelen dan haat en verdriet. De personen die deze rafle hebben mogelijk gemaakt verdienen niets anders dan de doodstraf. Zij hebben talloze onschuldige joden de dood in gejaagd. Zou ik iets aan deze tragische gebeurtenissen kunnen veranderen, had ik het gedaan. Al had het in die tijd men eigen leven gekost!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s