Ira Hayes en de vlag boven Iwo Jima – 23 februari 1945

Ira Hayes (12 januari 1923 – 24 januari 1955) was een Amerikaans marinier die één van de helden werd van de strijd om Iwo Jima tijdens de Tweede Wereldoorlog. Vooral het feit dat hij op de foto stond van Joe Rosenthal bij het plaatsen van de Amerikaanse vlag.

Hayes werd geboren in het indianenreservaat Gila River in Arizona en was lid van de Pima stam. In 1942 verliet hij school om zich in te schrijven bij de marine. Hij werd getraind als paratrooper en kreeg de bijnaam “opperhoofd vallende wolk”. Al snel werd hij naar de strijd in Japan gestuurd om deel te nemen aan de verovering van het eiland Iwo Jima. Op 23 februari 1945 was hij een van de mannen die door fotograaf Joe Rosenthal werden vereeuwigd bij het plaatsen van de 2e vlag op Mount Suribachi. Deze foto werd een icoon van de “moedige Amerikaan” tijdens de Tweede Wereldoorlog. Samen met Rene Gagnon en John Bradley werd hij onthaald als een nationale held.

Tijdens de “Mighty Seventh”, een tournee om geld op te halen voor oorlogsuitgaven, was het beeld van de Iwo Jima-foto overal te zien. Er werden levensgrote sculpturen van gips gemaakt, miniatuurbeeldjes, en zelfs ijssculpturen op de verschillende diners. De foto was symbool geworden voor het Amerikaanse succes tijdens de Tweede Wereldoorlog. De personen die op de foto stonden werden hierdoor overvallen en werden het gezicht van een overheidscampagne waarvan ze steeds meer afkeer begonnen te krijgen. Ze werden behandeld als een product, een levend propagandamiddel. Vooral Hayes kreeg het moeilijk met zijn onrechtmatige heldenstatus, hij voelde zich steeds minder op zijn gemak tussen de mensenmassa’s die hem bejubelden om zijn heldendaden en achter zijn rug uitlachten om zijn afkomst. Hij begon zich te verzetten door steeds minder te zeggen tijdens zijn optredens en uiteindelijk zelfs compleet van de kaart, onder invloed van alcohol, op het podium te verschijnen.

Hayes werd uiteindelijk na een aantal weken teruggestuurd naar het front in Japan. De officiële verklaring van de regering was dat hij uit eigen wil was gegaan. Hoewel Hayes eerder wel had verklaard dat hij liever terugging naar Japan dan mee te lopen in de “Mighty Seventh” show, was hij hier later op teruggekomen. Hayes verklaarde later het volgende over zijn weken als levend propagandamiddel voor de “Mighty Seventh”:

“I was sick, I guess I was about to crack up, thinking of those guys who were better men than me not coming back at all, much less to the White House. On reservation I got hundreds of letters and I got sick of hearing about the flag-raising and sometimes I wished that guy had never made the picture.”

Uiteindelijk bleek Hayes al de aandacht, het schuldgevoel en zijn daaruit ontsproten drankprobleem niet aan te kunnen. Op een avond zit hij in een verlaten hut met zijn vrienden en twee broers wat te drinken en kaart te spelen. Wanneer hij naar buiten gaat om zijn behoefte te doen komt hij niet meer terug. De volgende ochtend vinden ze hem bevroren, met zijn hand omhoog gericht alsof hij de vlag opricht.

Onderkoeling en chronisch alcoholisme was de officiële doodsoorzaak, maar in werkelijkheid was hij voorover gevallen en verdronken in zijn eigen braaksel. Een in geen enkel opzicht heldhaftige dood voor een (kunstmatige) held van het Amerikaanse volk. De foto van Rosenthal heeft deze “helden” gevormd, maar de enige die uiteindelijk het leven als een “Hollywood marinier” bleek aan te kunnen was de soldaat Rene Gagnon die in een van zijn brieven schreef dat hij wel door kon blijven gaan.

Ondanks zijn allerminst heldhaftige dood bleef Hayes voor het Amerikaanse volk een grote held. Hij werd met veel ceremonieel begraven op de militaire begraafplaats Arlington in de buurt van Washington. En hij kreeg zijn eigen bergtop naar zich vernoemd. Zijn leven werd verfilmd in de film The Outsider (1961) met Tony Curtis in de hoofdrol en zijn leven werd bezongen door Johnny Cash en Bob Dylan in The Ballad of Ira Hayes (1962).

De tekst die geschreven werd door Peter LaFarge luidt:

Gather round me, people, there’s a story I would tell,
About a brave young Indian you should remember well;
From the land of the Pima Indians, a proud and noble band,
Who farmed the Phoenix Valley in Arizona land.

Down their ditches for a thousand years the waters grew Ira’s people’s crops,
Till the white man stole their water rights and their sparklin’ water stopped.
Now Ira’s folks grew hungry, and their farms grew crops of weeds.
When war came, Ira volunteered and forgot the white man’s greed.

Call him drunken Ira Hayes —
He won’t answer anymore,
Not the whiskey-drinkin’ Indian,
Not the Marine who went to war.

Well, they battled up Iwo Jima hill — two hundred and fifty men,
But only twenty-seven lived — to walk back down again;
When the fight was over — and Old Glory raised
Among the men who held it high was the Indian — Ira Hayes.

Ira Hayes returned a hero — celebrated through the land,
He was wined and speeched and honored — everybody shook his hand;
But he was just a Pima Indian — no water, no home, no chance;
At home nobody cared what Ira done — and when do the Indians dance?

Then Ira started drinkin’ hard — jail was often his home;
They let him raise the flag and lower it — as you would throw a dog a bone;
He died drunk early one morning — alone in the land he’d fought to save;
Two inches of water in a lonely ditch — was the grave for Ira Hayes.

Yea, call him drunken Ira Hayes,
But his land is just as dry,
And the ghost is lying thirsty
In the ditch where Ira died.

De Foto .

Bij de landing op Iwo Jima haastte Rosenthal zich naar Suribachi met zijn omvangrijke Speed Graphic camera, de standaard voor persfotografen op het moment.

Langs de weg kwam hij twee Marine fotografen, PFC. Bob Campbell en Staff Sgt. Bill Genaust tegen. De drie mannen gingen samen de berg op.

Ongeveer halverwege ontmoetten ze vier mariniers die naar beneden kwamen. Onder hen was Sgt. Lou Lowery, een fotograaf voor “Marines Magazine”, die zei dat de vlag al gehesen was op de top. Hij voegde eraan toe dat de klim toch de moeite waard was voor de weergave van het panorama van de landing. Rosenthal en de anderen besloten om verder te gaan.

De eerste vlag, zou hij later te leren, werd gerezen om 10:37.

Kort daarna besloten Marine bevelhebbers, om redenen die nog steeds gehuld in controverse, de kleine vlag te vervangen door een veel grotere.

Op de top probeerde Rosenthal de mariniers te vinden die de eerste vlag hadden gerezen, zodat hij een grpoepsfoto kon maken.

Daar ze er niet waren richtte hij zijn aandacht op de groep mariniers die de nieuwe vlag zouden hijsen.

Dit is zijn verslag (Collier’s) uit 1955:

“De grond ging schuin naar beneden richting het centrum van de vulkanische krater, en ik vond dat de grondlijn in de weg stond. Ik zette mijn Speed Graphic neer op wat stenen en een Jap zandzak zodat ik een verhoogje had van twee voet. Ik pakte de camera en klom op de stapel. Ik nam de foto met een lens instelling tussen f-8 en f-11, en de snelheid op 1-400e van een seconde.”

Er staan zes “Flag Raisers” op de foto : vier vooraan en twee achteraan.

Vooraan (v.l.n.r.) Ira Hayes, Franklin Sousley, John Bradley en Harlon Block.
Achteraan : Michael Strank (achter Sousley) en Rene Gagnon (achter Bradley).

Strank, Block en Sousley zouden kort daarna sneuvelen.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Foto's, Geschiedenis, Oorlog en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s