14 Mei 1948 – Onafhakelijkheidsverklaring van Israël door David Ben-Goerion

Op 14 Mei 1948 roept David Ben-Goerion de onafhankelijkheid uit van de Joodse Staat, Israël.

De aanhoudende discriminatie van Joden in Europa (de grote Russische Pogroms enz…) zorgde ervoor dat mensen van joodse afkomst stilaan een nieuwe droom gingen koesteren. De meeste Joden wilden zich zich niet langer neerleggen bij de “diaspora”, hun verspreiding over de aarde. De wens bestond dat aan de eindeloze omzwerving, aan de discriminatie, het antisemitisme en de vervolging, een eind zou komen.

In het midden de 19e eeuw krijgt de nieuwe beweging een naam: het zionisme.

Wat wil het Zionisme ?

Deze nieuwe beweging wil voor alle Joden een eigen staat. Concreet betekent dat de terugkeer naar het historische land dat in de Tora wordt beschreven, Israel. Zoals iedereen hebben zij ook behoefte aan een ‘veilig tehuis’, want steeds opnieuw blijkt dat Europa voor joden niet veilig is.

Begin twintigste eeuw, dus lang voor de Holocaust, voegen honderdduizenden – vooral Oost-Europese – joden de daad bij het woord : ze emigreren naar nieuwe oorden. Voor velen zijn dat de Verenigde Staten. Ze vestigen zich in grote steden als New York. Nog anderen vertrekken naar  Palestina.

De “Aliya” (terugkeer) begint rond 1880. Eind 19e eeuw komt grootschalige immigratie op gang.

Deze politieke vluchtelingen worden  ‘zionisten’ genoemd : ze keren terug naar het Bijbelse Zion.

Zionistische organisaties zijn immers vanaf het begin 20e eeuw landbouwgebied beginnen aankopen in Palestina. Ze kopen dit land voor een schappelijke prijs van rijke Arabieren, die zelf niet in Palestina wonen maar in Syrië, Libanon of Egypte.

Al spoedig echter begrijpen de effendi’s, de grondeigenaars, dat het de joden menens is met de vestiging in Palestina, en dus worden de prijzen opgedreven. Vaak worden enorme bedragen gevraagd voor gronden die nog braak liggen of moerassis gebied.

Voor de Joodse immigranten is er geen probleem. Zij maken van deze vaak slechte grond een prachtige Kibboets, een landbouwgemeenschap gebaseerd op socialistische beginselen, met een gemeenschapelijke eigendom. Deze Kibboetsen worden dan al nederzettingen genoemd: het woord was nog niet zo beladen als nu.

Van 1917 tot 1948 is Palestina een Brits protectoraat, het staat onder de voogdij van de Britse kroon. De Britse houding is zoals meer in de geschiedenis dubbelzinnig.

Als gevolg van het mandaat van de Volkenbond (voorloper van de Verenigde Naties, UNO) probeert Groot Brittanie iedereen te vriend te houden. Aan de Joden belooft men land, aan de Palestijnen wordt gegarandeerd dat er hen geen land zal worden afgenomen.

In 1933 komt Hitler aan de macht in Duitsland. De ergste nachtmerrie voor het Joodse volk is begonnen. Onderdrukking, arrestatie, moordpartijen en regelrechte Pogroms zijn aan de orde van de dag.

De meeste Arabische landen kiezen uit opportunisme de kant van de fascistische regimes in Duitsland en Italië.

De Groot Moefti van Jeruzalem, door Engeland benoemd, Amin al-Hoesseini, krijgt een macabere hoofdrol. Hij roept zijn volgelingen op tot moord op de in Palestina wonende Joden. Na de oorlog zal hij van het ene naar het andere Arabische land vluchten. Voor de geallieerden (Groot Brittanie in het bijzonder)  is er echter niets aan de hand. De Moefti wordt niet voor zijn daden ter verantwoording geroepen.

Vele oorlogsmisdadigers zullen trouwens na de oorlog in de Arabische wereld, zoals Syrië en Egypte, terechtkomen en daar vooraanstaande functies  krijgen.

In 1947 wordt in de Verenigde Naties aan een nieuw plan gedacht : Palestina zal worden opgedeeld in een Palestijns en een Israëlisch gebied. Het gevolg is grote onrust. De Arabische leiders wijzen de voorstellen in koor af. Daarmee verdwijnt ook de eerste kans op een echte Palestijnse Staat.

Dan gebeurt het onvermijdelijke : David Ben-Goerion roept in Mei 1948 de Israëlische Staat uit.

Het land Israël, Palestina, is de geboorteplaats van het Joodse volk. Hier werd zijn geestelijke, religieuze en politieke identiteit gevormd. Hier verwierven ze onafhankelijkheid en schiepen een cultuur van nationale en internationale betekenis. Hier schreven zij en gaven de bijbel aan de wereld.

Door dit historisch besef gedragen, zijn de Joden door de eeuwen heen naar het land van hun vaderen teruggekeerd om hun erkenning als natie te herwinnen. Gedurende de laatste decennia zijn zij in groten getale teruggekeerd. Ze hebben het woestijngebied ontgonnen, hun taal tot nieuw leven gewekt, steden en dorpen gebouwd en een voortdurend groeiende gemeenschap met een eigen economisch en cultuur leven gevestigd. Ze zochten vrede, maar waren erop voorbereid zich te verdedigen. Ze hebben aan alle inwoners de zegeningen van de vooruitgang gebracht. Zij streefden een onafhankelijke staat na, daartoe opgeroepen door de geestelijke vader van de Joodse staat, Theodor Herzl, die het Eerste Zionistische Congres bijeen riep, en het recht van het Joodse volk afkondigde op een nationale wedergeboorte in wat zij zagen als hun eigen land.

Dit recht werd erkend door de Balfourverklaring op 2 november 1917 en bevestigd door het Mandaat van de Volkenbond, dat uitdrukkelijk de internationale erkenning gaf aan de historische verbondenheid tussen het Joodse volk en het land Palestina en het recht van het Joodse volk hun nationale tehuis te herbouwen.

De moordpartijen van de moderne tijd, waarbij miljoenen Joden het leven lieten, bewezen opnieuw de noodzaak het probleem van het gebrek aan een eigen thuis op te lossen door Israël als Joodse staat te hervestigen, die de poorten voor iedere Jood zou openen en de Joden een gelijkwaardige status te midden van alle andere volken zou geven.

Na verbannen te zijn uit het land bleef het volk daaraan trouw in de Diaspora en hield nooit op met bidden en hopen op een terugkeer en een herstel van zijn politieke vrijheid.

Overlevenden van de nazi Holocaust in Europa, evenals Joden uit andere delen van de wereld, gingen voort met de migratie naar het land Israël, onverschrokken ondanks moeilijkheden, beperkingen en gevaren, en hielden nooit op met het nastreven van hun recht op een waardig leven, vrijheid, en een rechtvaardig bestaan in hun eigen thuisland.

In de Tweede Wereldoorlog heeft het Joodse volk van Palestina ten volle zijn bijdrage geleverd in de strijd van de vredelievende naties tegen boosaardige krachten van de nazi’s. Door het bloed van haar soldaten en haar oorlogsinspanningen heeft zij het recht verdiend erkend te worden als volwaardig lid van de Verenigde Naties.

Op 29 november 1947 heeft de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties een resolutie aangenomen waarin werd gesproken over de vestiging van een Joodse staat in het land Israël. De Algemene Vergadering wenste van de inwoners van het land Israël dat zij de benodigde stappen ondernamen voor de uitvoering van de resolutie. Deze erkenning van de Verenigde Naties van het recht van het Joodse volk een eigen staat te vestigen is onherroepelijk.

Dit recht is het natuurlijke recht van het Joodse volk om zeggenschap te hebben over hun eigen bestemming net als elke andere natie – in haar eigen soevereine staat. Zodoende zijn wij, leden van de Volksraad, vertegenwoordigers van de Joodse gemeenschap in het land Israël en de zionistische beweging, hier vergaderd om op de dag van de beëindiging van het Britse mandaat over het land Israël, gesteund door ons natuurlijke en historische recht en gemachtigd door de resolutie van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, de vestiging van een Joodse staat in het land Israël die de naam Israël zal dragen, af te kondigen.

Wij verklaren dat vanaf het moment van de beëindiging van het Britse Mandaat vanavond, de avond van de Sabbat, 15 mei 1948, tot de benoeming van de nieuwe verkozen autoriteiten in overeenstemming met de grondwet die niet later dan op 1 oktober 1948 zal worden aangenomen door de gekozen vertegenwoordigers van het volk, de Volksregering zal optreden als de tijdelijke machthebbers en het uitvoerende orgaan, de Volksraad, zal functioneren als tijdelijke regering van de Joodse staat genaamd Israël.

De staat Israël zal openstaan voor immigratie van Joden uit alle naties; zal de ontwikkeling van het land benutten ten gunste van al zijn inwoners; zal gebaseerd zijn op het principe van vrijheid, gerechtigheid en vrede volgens de profeten van Israël; zal volledige sociale en politieke gelijke rechten handhaven voor al zijn burgers, ongeacht geslacht, ras of sekse; zal vrijheid van godsdienst, geweten, opvoeding en cultuur garanderen; zal de gewijde plaatsen van alle godsdiensten handhaven en zal nauwgezet de principes van het Handvest van de Verenigde Naties in acht nemen.

De staat Israël is bereid samen te werken met de afdelingen en vertegenwoordigers van de Verenigde Naties om de resolutie van de Algemene Vergadering van 29 november 1947 uit te voeren, en zal stappen ondernemen om een economisch systeem voor heel het land Israël te verwezenlijken.

We roepen de Verenigde Naties op het Joodse volk te helpen bij de opbouw van de staat en om de staat Israël op te nemen in de gemeenschap van de naties. Te midden van moedwillige agressie willen we de Arabische inwoners van de staat Israël vragen de wegen van vrede te bewandelen en hun deel bij te dragen aan de ontwikkeling van de staat, op basis van volledig en gelijkwaardig burgerschap en een behoorlijke representatie in al haar geledingen en instellingen.

Wij reiken, zoals het goede buren betaamt, in vrede en vriendschap de hand aan alle omringende landen en hun volkeren en nodigen hen uit samen te werken met het soevereine Joodse volk in hun eigen land. De staat Israël is bereid haar deel bij te dragen in een gezamenlijk streven naar vooruitgang van het gehele Midden-Oosten.

Wij roepen het Joodse volk in de Diaspora op zich rondom de Joden in het land Israël te scharen in hun werk van immigratie en herbouw en naast hen te staan in hun grote worsteling van de realisatie van een oude droom, de bevrijding van Israël.

Met vertrouwen op de Rots van Israël zetten wij onze handtekening onder deze proclamatie op deze zitting van het Voorlopige Bestuur van de Staat, op de bodem van het vaderland, in de stad Tel Aviv, op de avond voor de Sabbat, de vijfde Ijar 5708, oftewel 14 mei 1948.

Dit bericht werd geplaatst in Foto's, Geschiedenis en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s