Meek’s Cutoff (2011)

Dit is een van de meest bijzondere films die ik de laatste jaren heb gezien. In het eerste kwartuur wordt bijna niet gesproken. Er wordt amper een schot in gelost. De film ademt de eindeloosheid van de zgn “Oregon Trail” uit.  Je voelt als het ware hoe het was.

Deze film wordt verteld vanuit een vrouwelijk standpunt.  De mannen staan op de achtergrond.

We kunnen niet alles horen, omdat de vrouwen niet alles kunnen horen. We krijgen dan ook slechts  gedeeltelijke informatie over wat er te weten is. Misschien is dit frustrerend. Maar aan de andere kant is het de manier om te begrijpen hoe deze mensen (de vrouwen) deze eindeloze tocht beleefden.

De film is traag, zeer traag, en eentonig.  Maar tegelijk is hij ook mooi en briljant. Het is een van de beste revisionistische westerns  (!) ooit, naast Unforgiven.

Meeks Cutoff is een film in twee delen. Het eerste deel draait om Meek en het groeiende wantrouwen in zijn vermogen om de “wagontrain”  te leiden. We ondergaan met de vrouwen alweer de frustratie, en we leren hoe moeilijk de weg is wanneer er weinig kans is op het vinden van water. De Oregon Trail was aardsmoeilijk en hier kwam er een moeilijkheid bij, het vertrouwen, of net niet, in de “gids”,  bekwaam of een pure blaaskaak.

De film is ruwweg gebaseerd op een waargebeurd incident, dat aan de basis lag van de alternatieve route, de zgn.  “Meek’s Cutoff”, die loopt van Vale, Oregon naar The Dalles aan de Columbia River.. Stephan Meek, een bonthandelaar en part-time gids, stelde voor de Blue Mountains te vermijden omdat men dacht dat de Indianen in die regio vijandig waren (“moordenaars” zegt Meek). Dit was een gerucht dat in 1845 de ronde deed. De Cayuse zouden bloedige strooptochten organiseren in de Blue Mountains.

De film speelt in de plaats “Lost Hollow”  (een naam die ze zelf gaven) waar ze wanhopig op zoek waren naar water. In het begin van de film kerft een van hen “LOST” op een rots.

Hier is een citaat van Betsy Bayley, die van Ohio naar Oregon reisde in diezelfde  trip:

“We camped at a spring which we gave the name of “The Lost Hollow” because there was very little water there. We had men out in every direction in search of water. They traveled 40 or 50 miles in search of water but found none. You cannot imagine how we all felt. Go back, we could not and we knew not what was before us. Our provisions were failing us. There was sorrow and dismay depicted on every countenance. We were like mariners lost at sea and in this mountainous wilderness we had to remain for five days. At last we concluded to take a Northwesterly direction . . . . After we got in the right direction, people began to get sick.”

De film veranderde een aantal feiten.  In de oorspronkelijke Meek Cutoff party, waren er ongeveer duizend wagens, in de film slechts drie. Veel mensen stierven. Uiteindelijk vonden ze water, maar niet doordat een gevangen indiaan hen de weg toonde, wel doordan Meek zelf een kreek ontdekte.

Daarna volgde de karavaan Meek niet meer. Ze gaven hun vertrouwen aan een Indiaan die hen de weg toonde in ruil voor een deken.

We komen zo bij het tweede deel, waar de groep de Indiaan ontmoet.  Hij is een Cayuse.

De groep wordt geplaagd door de vraag wie ze moeten geloven, Meek (die al bewezen heeft dat hij niet erg te vertrouwen is en daarbij een onmogelijke opschepper) of de Indiaan (met wie ze geen contact hebben, en die afgeschilderd wordt door Meek als een moordenaar die hen allemaal zal doden als hij er ook maar enigzins de kans toe krijgt).

De regisseur, Kelly Reichardt, een vrouw, kiest er voor om de woorden van de Indiaan NIET te vertalen, express natuurlijk, want zo worden wij in de plaats gesteld van de mensen van de groep die hem ook niet begrepen.

Een van de meest bevreemdende momenten is het gesprek dat de Cayuse voert met de maan. De taal die de Indiaan sporeekt is “Nez Perce” een taal die de Cayuse waarschijnlijk spraken. De tekst is van de regisseur zelf, vertaald in het Nez Perce.

We weten wat hij zegt, maar dit wordt NIET vertaald zoals gezegd :

“Wat zal de aarde zeggen? Ik weet het niet. Wat zegt de hemel? Ik weet het niet. Wie zijn deze mensen? Ik heb geen idee. Misschien is dit allemaal wl een droom, ik weet het niet. Was mijn broeder maar hier om mij te helpen, om mee te praten. Broeder Maan, wat ben jij rustig vanavond. Maar je bent geen echte hulp vanavond.  Is het een droom? Ik denk niet dat het een droom is. Deze mensen zijn bij mij gekomen en hebben met mij gesproken, en hebben mij doen bloeden. Ik ben er bijna zeker van dat ze echt zijn. Dit betekent dat dit geen droom is. Wat een droom”

Uiteindelijk zal de Indiaan erin toestemmen de groep naar water te leiden, in ruil voor een deken en wat potten en pannen.

De hele film draait om het vertrouwen. Eerst het vetrouwen in Meek  dat zoek geraakt. Daarna het vetrouwen in de wilde, onbegrijpelijke man, die echter wel de streek kent, of zou moeten kennen.

In het begin is het duidelijk dat Meek niet meer vertrouwd wordt door de groep. Hij heeft duidelijk geen idee waar ze zijn en hoe ze daar water moeten vinden.

De vrouwen moeten volledig vertrouwen op de mannen, en wij zijn gedwongen om deel te nemen aan dat vertrouwen of wantrouwen. Dat vertrouwen is frustrerend, stressvol en vaak pijnlijk.

Wanneer de Indiaan verschijnt stellen we vast dat hij meer over het gebied weet dan Meek. Maar om te vertrouwen is er meer nodig dan alleen maar kennis. De Indiaan kan hen wel eens naar hun einde leiden. Omdat ze hem ook niet begrijpen is het moeilijk of zelfs onmogelijk om te weten of hij te “vertrouwen” is. Millie denkt dat wanneer ze de schoen van de Indiaan maakt hij zo geneigd zal zijn iets terug te doen, maar is dat wel zo ?

Wanneer uiteindelijk een van de wagens kapot gaat geraken de gemoederen verhit. Meek wil de Indiaan neerschieten maar Emily neemt haar geweer en houdt Meek in bedwang. Ze heeft haar keuze gemaakt. Ze zullen de vreemdeling volgen, tegen beter weten in.

De boodschap van de film gaat niet over de noodzaak van vertrouwen, maar over de keuze van wie men vertrouwd. Emily heeft gekozen voor de “duivel”  die ze niet kent, in plaats van haar vertrouwen te geven aan de “vertrouwde”  Meek.

Wat weten we eigenlijk over de Indiaan? Hij was alleen in de woestijn, schijnbaar zonder voeling met de rest van zijn stam. Waarom? Was hij een crimineel? Was hij simpel van geest? We weten het niet. We kunnen hem ook niet begrijpen. Emily neemt haar beslissing op grond van het feit dat ze ervan uitgaat dat hij weet wat ze van hem vragen en dat hij dat ook kan realiseren. Dat is natuurlijk veel “als” maar is er een andere keuze ?

Dit bericht werd geplaatst in Film, Geschiedenis, Wild West en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s