Joseph Pujol – De Petomaan

Joseph Pujol werd geboren op 1 juni 1857 in Marseille als zoon van Francois Pujol en Rose Demaury, beiden van Catalaanse afkomst.

Jozef was  de oudste van vijf kinderen en werd opgeleid tot bakker. Zijn vader zette hem al snel in in een klein winkeltje in de wijk St Charles Chuttes-Lavie, op de hoek van de straat die nu zijn naam draagt – Rue Pujol.

Op 26-jarige leeftijd trouwde hij met Elizabeth Henriette Oliver (geboren  1863), de dochter van een slager. Samen zouden ze tien kinderen hebben.

Hij ontdekte zijn uniek talent tijdens het zwemmen. Hij merkte dat hij in staat was om het even welke hoeveelheid vloeistof via zijn anus op te nemen en die dan uit te stoten op een min of meer precieze wijze. Zo kon hij op ongeveer twee meter met relatieve preciezie een doel raken.

Eerst gebruikte hij zijn “talent” als vermaak bij zijn vrienden terwijl hij werkte in de bakkerij. Wanneer hij werd opgeroepen voor het leger begon hij te oefenen, niet met vloeistof, maar met lucht.

Nu ontdekte Pujol dat hij ook met lucht bepaalde geluiden kon imiteren zoals de roep van sommige vogels, het blaffen van honden, het gemiauw van katten enz. Hij kon ook met relatieve preciezie kaarsen uitblazen, een eenvoudige melodie spelen op een fluit die hij had gebouwd om in zijn anus te steken.

Eens afgezwaaid besloot hij dan maar in showbizz te gaan. Zijn eerste optreden was in Marseille in een klein theatertje dat hij zelf gehuurd had voor de gelegenheid. Zijn debuut was zo’n succes dat hij al snel  werd benaderd om in een lokale music hall op te treden. Hij trad op in 1891 in Toulon, Bordeaux (waar hij werd onderzocht door nieuwsgierige artsen) en in Clerment-Ferrand, waar een lokale krant laaiend enthousiast was.

In 1892 was hij klaar voor het grote werk en trok hij naar Parijs, waar hij een auditie deed voor de befaamde Moulin Rouge.  Diezelfde avond nog gaf hij zijn eerste voorstelling, in een elegant kostuum, een rode jas met zijden kraag, zwarte satijnen broek, kousen, lakleer kniekousen, een witte vlinder das en witte handschoenen. Het succes was overweldigend.  Hij kreeg een excusief contract voor de Moulin Rouge.

Zijn hoogtijdagen waren in de jaren tussen 1890 en 1894, toen hij naar verluidt een gage ontving die hoger was dan die van Sarah Bernhardt. Zijn act bestond uit het uitbaten van zijn tamelijk unieke talent, door een buitengewone controle over zijn darmspieren wist hij lucht door zijn anus naar binnen te zuigen en met verschillende toonhoogtes weer uit te blazen, hetgeen hem in staat stelde melodieën te brengen en kaarsen uit te blazen. Tijdens zijn latere optredens bespeelde hij ook aan zijn aars geplaatste blaasinstrumenten.

Hij trad op in heel Europa. Hij gaf ook prive “mannen alleen” performances waarop hij het “vloeibare gedeelte” van zijn show – ongeschikvoor de Moulin Rouge – kon laten zien. Op een van deze prive-voorstellingen gaf koning Leopold II van België hem een fooi, een 20 frank goudstuk. Hij zou als dank “Au clair de la Lune” brengen.

Toppunt was dat hij dat allemaal geurloos kon doen.

Pujols uitgebreide repertoire omvatte onder meer de “Marseillaise”, bekende melodieën zoals “Au clair de la lune”, imitaties van blaasinstrumenten zoals de tuba en voerde zelfs interpretaties uit van contemporain nieuws zoals de aardbeving van San Francisco in 1906 (!).

Hij probeerde van onder zijn contract met de Moulin Rouge te geraken en op zijn eentje op te treden. Hij werd aangeklaagd en de rechtbank beboette hem met 3.000 frank.

Hij liet het echter aan zijn hart niet komen en deed lustig voort met zijn show. Zijn familie leefde goed in een groot huis vol bedienden en een elegant koets waarin hij zelf elke dag een grote toer reed.

In 1914 brak de eerste Wereldoorlog uit zijn vier zonen werden gemobiliseerd. Een werd krijgsgevangen en twee andere werden invalide.

Na de Wapenstilstand in 1918 was Joseph Pujol een gebroken man. Hij stopte met zijn komische act.

Hij ging terug naar zijn familie in Marseille en in 1922 trok hij naar Toulon waar hij weer zijn oorspronkelijke beroep van bakker uitoefende.

Hij stierf in 1945 op 88-jarige leeftijd, kort na de geallieerde landing in Normandië.

Hij gaf zijn lichaam aan de wetenschap. De artsen waren verbijsterd te zien dat hij heel normaal was.

In de jaren waarin Joseph Pujol in Parijs woonde was Parijs het centrum van de kunstwereld. De decadenten, de symbolisten, het surrealisme, dadaïsme, kubisme, etc. tierden welig. Maar geen enkele act was zo bizar als deze van de Petomane die een scheet veranderde in een kunstvorm.

Hij werd nooit gefilmd. Evenmin zijn er audio-opname van zijn act.

In 1983 verfilmde de Italiaanse regisseur Pasquale Festa Campanile het leven van Joseph Pujols onder de titel “Il Petomane”, met Ugo Tognazzi in de hoofdrol.

Dit bericht werd geplaatst in Geschiedenis, Gezichten uit het verleden, Verwondering en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s