“Le Voyage dans la Lune” (1902)

“Le Voyage dans la Lune” van meestercinematograaf Georges Méliès is waarschijnlijk de eerste echte HIT in de geschiedenis van de film.

Cinemapionier Georges Méliès is zowat de grondlegger van de fictiefilm zoals we die vandaag kennen. Hij was de eerste die film gebruikte als entertainment en om zijn wildste dromen te verfilmen. Een ware Terry Gilliam avant la lettre.

Het is wonderbaarlijk om te weten dat Méliès al aan het einde van de 18de eeuw speciale effecten gebruikte om zijn (kort)films meer uitstraling te geven. Hij laat mensen in beeld verdwijnen of dupliceren. Nu ziet het er misschien achterhaald en zelfs amateuristisch uit, maar vroeger werd Méliès aanzien als een echte tovenaar.

De regisseur heeft meer dan vijfhonderd titels op zijn palmares staan, maar daarvan is het overgrote deel jammer genoeg verloren gegaan. Een van de redenen hiervan is dat Méliès zijn eigen collectie filmrollen in brand heeft gestoken toen zijn productiebedrijf de deuren moest sluiten.

Van “Le voyage dans la lune” bestonden nog enkele zwart-witpelliculen, maar de befaamde kleurenversie leek voor eeuwig van de aardbol te zijn verdwenen. Tot ze in 2002 opdook in een donkere kelder, met de hand ingekleurd alstublieft (!), maar in een erbarmelijke staat.

De film heeft ook zo goed als niks van zijn magie verloren en fascineert het publiek nog zeker en vast.

Martin Scorsese heeft met zijn “Hugo”  al het grootste eerbetoon gemaakt heeft dat Méliès zich zou kunnen wensen.

In de tijd van Méliès waren er niet veel trucages mogelijk. Het belangrijkste was dan ook hoe je ze presenteerde. In dat laatste was Méliès een specialist.

Méliès maakte gebruik van de volgende trucages:

• Stop-substitutietechniek
• De techniek van de meervoudige belichting
• De dissolve
• Het wijzigen van de afstand tussen object en camera. Hierdoor kon hij het bijvoorbeeld doen lijken alsof een hoofd tot immense proporties wordt opgeblazen.

Marie Georges Jean Méliès (Parijs, 8 december 1861 – 21 januari 1938) was een Franse filmpionier en goochelaar.

Méliès (die verdacht veel op Ben Kingsley lijkt trouwens) werd geboren als zoon van een rijke laarzenmaker. Hij is drie en twintig wanneer hij in 1884 naar Londen gaat om zijn Engels te verbeteren. Hij komt in contact met het Egyptian Theater, een zaak gerund door twee Engelse goochelaars, en besluit ook goochelaar te worden.

In 1886 geeft hij zijn eerste publieke optreden. In 1888 gaat zijn vader met pensioen en Georges verkoopt de zaak om daar het Theatre Robert-Houdin mee te kopen, een verlaten theater in Parijs.

Méliès beweerde dat hij op 28 december 1895 één van de mensen was die de eerste voorstelling van de Cinématographe van de gebroeders Lumière bijwoonde.

Waar of niet, alleszins raakt Méliès enthousiast voor het medium en wil hij ook zoiets om toe te voegen aan zijn show. De gebroeders Lumière weigerden het echter aan hem te verkopen. Via de Engelsman R.W. Paul krijgt Méliès illegaal toch een projector, gebaseerd op de technologie van de kinetoscoop van Edison. Aldus kan Méliès op 5 april 1896 in zijn theater filmvoorstellingen geven.

Méliès wil echter verder gaan. Na bestudering van die projector bouwt hij het apparaat om tot een filmcamera. Vanaf mei 1896 maakt hij zijn eigen films en heeft  hij zijn eigen productiemaatschappij.

Méliès was ontzettend productief. Tussen 1896 en het 1912 bracht hij meer dan 520 filmpjes uit. Bovendien deed hij alles zelf. Hij zorgde voor de regie, schilderde de decors, bedacht trucs en acteerde.

In 1899 begint hij te experimenteren met kleur en in 1901 heeft hij montage onder de knie, zo kan hij illusies op het scherm creëren.

In 1902 komt zijn beroemdste film uit, “Le voyage dans la lune”, waarin een groep wetenschappers naar de maan reist (een beroemde scène is de landing van de raket in het oog van de maan), waar de wetenschappers stuiten op vreemde maanwezentjes.

Vanaf 1905 beginnen de moeilijkheden. Hoewel zijn films tot de populairste van zijn tijd behoren, krijgt hij af te rekenen met de opkomende concurrentie van de eerste bioscopen van Léon Gaumont en Charles Pathé. De industrie verandert en Méliès weet zich niet aan te passen.

Vanaf 1911 begint Pathé zijn films te vertonen. In 1914 wordt zijn theater gesloten en raakt Méliès bankroet. Uit pure woede en onmacht vernietigt hij alle negatieven die hij had.

Dit bericht werd geplaatst in Film en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s