Jayne Mansfield (1933 – 1967)

Vijf en veertig jaren geleden verongelukte Jayne Mansfield. Ze was 34.

Jayne Mansfield, eigenlijk Vera Jayne Palmer, (Bryn Mawr (Pennsylvania), 19 april 1933 – bij Slidell (Louisiana), 29 juni 1967) was een Amerikaans filmactrice en sekssymbool.

Ze was bekend om haar platinablonde haar, haar zandloperfiguur en haar diepe decolletés. Ze werd bekend in het midden van de jaren vijftig nadat Marilyn Monroe blonde sekssymbolen met een vergelijkbaar lichaamstype erg populair had gemaakt. Het verschil met Marilyn was natuurlijk de klasse.

Mansfield heeft niet in veel films gespeeld – na een paar grote rollen in Hollywood bleek de combinatie van negatieve publiciteit en slechte zakelijke beslissingen te veel, en ze belandde buiten het spotlicht van Hollywood. Ze trad op in kleine nachtclubs, en speelde in een aantal kleine producties, voornamelijk melodrama’s en komedies, voordat ze op 34-jarige leeftijd bij een auto-ongeluk om het leven kwam.

Haar eerste optreden was op 22 oktober 1953 in een productie van Arthur Millers Death of a Salesman.

Haar filmcarrière begon met kleine rollen voor Warner Brothers. Ze werd door de studio gecontracteerd nadat ze was ontdekt in een productie van Pasadena Playhouse in 1953.

In 1955 was de ze Playmate van de maand in Playboy. Ze zou in dit blad vaker zou verschijnen. Datzelfde jaar kreeg ze een rol aangeboden in de film “The Burglar”. De film werd in een film noirstijl opgenomen, maar werd pas twee jaar later, toen ze het bekendst was, uitgebracht. Haar optreden in deze dramatische rol was populair, maar ze speelde in de films hierna alleen maar komische rollen, of rollen die haar als sekssymbool benadrukten.

Na nog twee films verhuisde ze naar New York, waar ze in een prominente rol op het toneel verscheen in de Broadwayproductie van de komedie “Will Success Spoil Rock Hunter?” (1955). Hoewel ze in eerste instantie de rol niet wou aannemen, kreeg ze uiteindelijk de Theatre World Award 1956 voor haar schaarsgeklede portret van Rita Marlowe.

In 1956 tekende ze een contract met 20th-Century Fox, en met haar rol in “The Wayward Bus” probeerde ze zich te distantiëren van haar status als sekssymbool, en te profileren als serieuze actrice. De film was tamelijk populair, en ze won een Golden Globe voor haar optreden. Hierna verscheen ze opnieuw als Rita Marlowe, dit keer in de filmversie van “Will Success Spoil Rock Hunter?”.

In oktober 1957 ging ze op tournee door Europa, en deed zestien landen aan. Ze ontmoette de koningin van Engeland en kreeg veel aandacht tijdens het filmfestival in Cannes.

Als actrice was ze ongetwijfeld ondermaats. “The Girl can’t help it” is waarschijnlijk haar “beste” film was het maar omdat Little Richard, Bill Haley, The Platters, Gene Vincent, Eddie Cochran en Fats Domino erin voorkomen (!).

Ze had contact met Jan Cremer, nadat deze zijn autobiografische roman Ik, Jan Cremer uit 1964 aan haar had opgedragen. Ze noemde het boek “een wild en sexy meesterwerk” (“a wild and sexy masterpiece”) en de auteur my Pop Hero. Er is geen relatie tussen beiden geweest, al deed Cremer het graag anders voorkomen.

Aan het eind van de jaren vijftig genereerde Jayne Mansfield veel negatieve publiciteit door succesvolle pogingen haar borsten te laten zien in een aantal nauwkeurig geplande “ongelukjes” (tegenwoordig wordt dit eufemistisch “wardrobe malfunction” genoemd).

Een beruchte stunt gebeurde in april 1957 toen ze tijdens een etentje ter ere van Sophia Loren vooroverleunend met een borst die bijna uit de jurk valt, werd gefotografeerd. De foto’s werden wereldwijd gepubliceerd, en maakten veel ophef.

Ze bleef optreden in de VS, Zuid-Amerika, Engeland en Azië, en raakte in een relatie met haar getrouwde advocaat, Sam Brody. Voor haar dood was ze in het nieuws omdat Brody haar zestien jaar oude dochter, Jayne Marie, in elkaar zou hebben geslagen.

Haar carrière ging van low-budget buitenlandse films naar beneden tot uiteindelijk optredens in kleine nachtclubs.

Na een optreden in de Gus Stevens Supper Club in Biloxi, Mississippi, reden Mansfield, Brody en hun chauffeur, Ronnie Harrison, samen met Jaynes kinderen Miklós, Zoltan, en Mariska in Stevens’ Buick Electra 225 naar New Orleans, alwaar ze vroeg in de morgen in een interview zou verschijnen. Op 29 juni om ongeveer 2:25 am reed de auto in op een tractortrailer die langzamer was gaan rijden omdat er een insecticide werd gesproeid. De kinderen overleefden de crash met kleine verwondingen, maar de volwassenen waren op slag dood. Er gaat het gerucht als zou Jayne Mansfield onthoofd zijn.

Vandaag is dat dus 45 jaren geleden.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Film en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s