Rita Hayworth (1918 – 1987) – “Men fell in love with Gilda, but they wake up with me.”

Rita Hayworth, artiestennaam van Margarita Carmen Cansino, (Brooklyn (New York City), 17 oktober 1918 – New York City, 14 mei 1987) was een Amerikaanse filmactrice en danseres die in de jaren 1940 faam verwierf in melodrama’s waarin ze de femme fatale speelde, zoals “The Lady in Question” (1940), “Blood and Sand” (1941), en “The Strawberry Blonde” (1941).

De film die echter het sterkst aan haar naam verbonden blijft is “Gilda” (1946).

Margarita werd geboren als de dochter van flamencodanser Eduardo Cansino en Volga Hayworth. Ze zat in een beroemde familie met Spaanse dansers. Ze spendeerde bijna heel haar jeugd met dansen.

“From the time I was three and a half, as soon as I could stand on my own feet, I was given dance lessons.” en “I didn’t like it very much, but I didn’t have the courage to tell my father, so I began taking the lessons. Rehearse, rehearse, rehearse, that was my girlhood.” vertelde ze hierover.

Toen ze achttien was trouwde ze op 29 mei 1937 met de autoverkoper Edward Judson. Hij werd haar manager en hij promootte zijn vrouw, die toen alleen nog maar bijrollen kreeg, zoveel mogelijk. Hij bezorgde haar een zevenjarig contract bij Columbia Pictures. Maar ze speelde de eerste jaren nog steeds bijrollen. Dat veranderde pas nadat ze door toedoen van haar man haar uiterlijk veranderde. Ze moest er Amerikaanser gaan uitzien en niet zo Zuid Amerikaans/Spaans.

Het was de tirannieke studiobaas Harry Cohn die haar naam, met een kleine variant op de meisjesnaam van haar moeder, veranderde in Rita Hayworth. Bovendien vond men de haarlijn op haar voorhoofd te laag en met een pijnlijke elektrolyse werden de haren verwijderd, zodat haar voorhoofd iets groter leek en men verfde haar haar kastanjebruin.

Pas in 1939 kreeg ze een belangrijke rol in “Only Angels Have Wings”, geregisseerd door Howard Hanks en in de hoofdrol Cary Grant. Haar gevoelige vertolking van een gedesillusioneerde vrouw trok de aandacht van andere filmstudio’s. Tussen haar werk bij Colombia door werd ze uitgeleend aan Metro Goldwyn Mayer voor “Susan and God” (1940), geregisseerd door George Cukor, met Joan Crawford in de hoofdrol en aan Warner Brothers voor “The Strawberry Blonde” (1941) onder regie van Raoul Walsh en met James Cagney in de hoofdrol.

Haar imago als “liefdesgodin” ontstond toen het tijdschrift Life een foto van Bob Landry van haar publiceerde. Daarbij zat ze geknield op haar bed, gekleed in een zijden nachtjapon. Het was een sensatie en er werden meer dan vijf miljoen exemplaren van het tijdschrift verkocht. Het was ook een van de meestgevraagde pin-ups voor de soldaten in de Tweede Wereldoorlog.

Als een van de grootste sterren van Columbia werd ze voortdurend gefotografeerd voor publiciteitsdoeleinden. Maar terwijl de filmcamera haar adoreerde deed een fotocamera dat niet. Er zijn maar weinig foto’s die haar uitstraling die ze in de film had laten zien. In die tijd leek het er niet toe te doen. Haar films waren een commercieel succes en de pers drukte graag stukken over Rita af, in het bijzonder over haar huwelijk met Orson Welles. Eén ding werd echter buiten de publiciteit gehouden, het feit dat ze niet zelf zong in haar films.

Rita Hayworth was een grote ster geworden die op handen gedragen werd door het publiek. Ze had een enorme populariteit, en was een sekssymbool geworden, mede dankzij haar pin-up foto’s.

Toch ging ze nooit uit de kleren. “Everybody else does nude scenes, but I don’t. I never made nude movies. I didn’t have to do that. I danced. I was provocative, I guess, in some things. But I was not completely exposed.” zei ze hierover. Haar erotische aantrekkingskracht was het beste te zien in de zwart-witfilm Gilda (1946) Deze rol -waarin haar legendarische handschoen-striptease te zien is — maakte van haar een cultfiguur en gaf haar een status van femme fatale. Ze was een top Glamour girl in de jaren 40 en een schoonheidsideaal voor vrouwen.

Rita trouwt in 1949 met de Egyptische prins Ali Khan. Op de dag van hun huwelijk schenkt hij haar  zestien kilo edelstenen en laat hij het zwembad vollopen met Eau de Cologne. Het plezier was van korte duur. Na de geboorte van hun dochter Yasmine (die later in het koor van de Metropolitan Opera zou zingen), begint hij haar te verwaarlozen. Hayworth raakt aan de drank.


In “La route de Salina” tenslotte (Georges Lautner, 1970) moet ze haar replieken aflezen van kaartjes, verborgen in het decor. Later zal blijken dat dit toch niet zozeer door de drank kwam. Op 23 mei 1987 sterft ze immers aan de ziekte van Alzheimer.

Rita is vijf keren getrouwd :

Edward Charles Judson (1937–1942)
Orson Welles (1943–1948 – 1 dochter Rebecca Welles)
Prins Aly Khan (1949–1953 – 1 dochter Princess Yasmin Aga Khan)
Dick Haymes (1953–1955)
James Hill (1958–1961)

Dit bericht werd geplaatst in Film, Gezichten uit het verleden en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s