De vrouwen van Leopold I

LOUISE-MARIE van ORLEANS : EERSTE KONINGIN DER BELGEN

Het huwelijk was een zuiver “marriage de raison” . Dit alles stemt de toekomstige koningin van België droefgeestig.Leopold had zijn toekomstige bruid trouwens het laatst gezien toen ze als jong kind de begrafenis bijwoonde van zijn eerste vrouw Prinses Charlotte van Wales en vond het niet nodig met zijn verloofde opnieuw kennis te maken of haar te bezoeken.

Ze was nog een kind toen ze werd uitgehuwelijkt aan de Belgische Vorst. Ze was bang voor sex.

In het dagboek van haar moeder, de Franse koningin Amélie, staat een passage over wat gebeurde toen ze met haar man de pasgehuwden naar hun bruidssuite begeleidden: “Toen Louise in bed lag heb ik haar op de hoogte gebracht van de plichten die de echtelijke staat met zich meebrengt. Ze heeft bitter geweend. Ze wilde niet dat ik haar alleen liet. Ik ben in de kamer daarnaast gaan wachten tot haar man kwam slapen.”

In de dagelijkse brieven die moeder en dochter naar mekaar sturen, vertelt Louise Marie dat ze “de sexuele genoegens van haar man lijdzaam ondergaat”. “Ik laat hem doen, maar voelt meer weerzin dan genot. Ik kan maar niet wennen aan wat men het dierlijk aspect van mijn nieuwe positie zou noemen. Ik walg er van.”

In juli 1833 schenkt de koningin het leven aan een troonopvolger maar Louis Philippe Leopold sterft nog geen jaar later.Nadien wordt de koninklijke familie uitgebreid met Leopold (de toekomstige Leopold II ), Filips (Graaf van Vlaanderen) en Charlotte.(de toekomstige keizerin van Mexico).

Koningin Louise-Marie, die zich uitsluitend met de opvoeding van haar kinderen bezighoudt, wordt door de bevolking op handen gedragen Van de binnenlandse en buitenlandse politiek begrijpt ze niet veel.Ze voelt zich vaak alleen en verlaten….

Als haar vader jaren later tijdens de Franse Revolutie van de Franse troon verjaagd wordt en in ballingschap sterft is ze ontroostbaar. Ze vergaat van heimwee en verdriet. Haar steeds zwakkere gezondheid laat haar niet toe de sexuele honger van haar man volledig te bevredigen….

Het gevolg is dat Koning Leopold I zijn vertier buiten het huwelijk zoekt ..Weldra neemt de jonge Arcadie Claret de Viescourt haar plaats in…tot groot ongenoegen van de bevolking.
Doodziek en diep bedroefd om de gang van zaken zal de Eerste Koningin der Belgen in alle stilte op 11 oktober 1850 te Oostende overlijden.Ze is pas 38 jaar, de koning is er dan 60 !

ARCADIE CLARET

Leopold I leerde Arcadie Claret kennen in 1842 of ten laatste in 1844. Ze was toen amper zestien of achttien en werd bijna onmiddellijk zijn minnares.

Hij installeerde haar luxueus in een patriciërswoning, Koningsstraat, Sint-Joost-ten-Node (thans nummer 312). Omdat het liefdesleven van de koning niet onopgemerkt bleef en uitvoerig aan bod kwam in de pers, organiseerde hij in 1845 een schijnhuwelijk met zijn dienaar en vriend, de Coburger Ferdinand Meyer (Coburg 1808 – Karlsruhe 1864), die vervolgens de kinderen van de koning als de zijne erkende. Meyer was weduwnaar van Virginie Wouters (1819-1841) van wie hij drie kinderen had.

De twee zonen van Leopold, Georg, geboren in Luik in 1849 en Christian, geboren in Laken in 1852, werden in de akten van de burgerlijke stand als Meyer ingeschreven.

Wanneer Léopold het over zijn gezin had, had hij het over Arcadie en haar kinderen, die allen Duitse adelijke titels kregen toebedeeld.

In 1849 baarde Arcadie discreet haar eerste zoon in het klooster Saint-Joseph des Filles de la Croix, rue Louvrex, in Luik en keerde daarop naar Brussel terug. De kritiek op haar en haar opzichtige levensstijl was toen zo algemeen geworden dat ze begin oktober 1850, tegen de zin van de koning, naar Duitsland vertrok. Het is waarschijnlijk dat ze zich in Wiesbaden installeerde. Enkele dagen later overleed koningin Marie-Louise. Einde 1851 kwam Arcadie naar Brussel terug en zou voortaan wat discreter gaan leven.

Ze werd, met Leopold als geldschieter, eigenares van het kasteel van Stuyvenberg op twee stappen van het paleis van Laken, waar ze aan de koning de mogelijkheid van een nieuw huisgezin en van passende huiselijkheid kon bieden. Het met een nieuwe vleugel uitgebreide Stuyvenberg bood ook onderdak, zoals dat in de Koningsstraat het geval was geweest, aan de ‘clan’ Claret, in de eerste plaats haar moeder, en een paar van haar broers en zussen.

Arcadie was een goede pianiste en de koning luisterde graag naar haar vertolkingen. In september 1852 werd haar tweede zoon op Stuyvenberg geboren. In de daaropvolgende jaren kregen de twee jongens een prinselijke opvoeding, verstrekt door huisleraars. Leopold bracht een groot deel van zijn namiddagen, soms zelfs ganse dagen bij Arcadie en de kinderen door. Ze vergezelde hem vaak op zijn veelvuldige reizen of verbleef met hem in kuuroorden, zoals in Wiesbaden. In zijn oude dag werd ze zijn verzorgster en stond ze hem bij in zijn laatste ziekte.

Ze besefte dat ze na de dood van de koning onmogelijk op Stuyvenberg kon blijven wonen: pas had hij de geest gegeven of ze vertrok ijlings met de kinderen naar Duitsland.

De twintig jaar durende verhouding tussen Leopold I en Arcadie Claret is zonder twijfel van een grote intensiteit geweest. Na 1850 was zij, tot aan zijn dood in 1865, de enige vrouw in zijn leven, ook al waren er geruchten dat hij af en toe nog eens een korte relatie had met andere vrouwen. Arcadie bleef al die jaren in zijn onmiddellijke omgeving, zowel in Laken als tijdens zijn vele reizen en verblijven in het buitenland.

De nazaten hebben kattebelletjes bewaard die de koning naar Arcadie stuurde en die geen twijfel laten over de intensiteit van zijn verliefdheid. Hij ondertekende deze briefjes met een ‘L’ en een hartje, zoals een verliefde tiener zou doen. Zo’n briefje luidt: «Arcadie, je t’aime et je t’adore ».

In een agenda van Arcadie voor het jaar 1854 kan men vaststellen dat hij een liefdevolle minnaar was. De korte zinnen die ze aan hun relatie wijdde laten hierover geen twijfel. Zo schrijft ze: «J’ai vu trois fois mon ami, il a été si bon pour moi»; «Très grande fête. Passion» ; « Grande fête, très voluptueux»; enz…..

Einde 1864 – begin 1865 verbleef Leopold in Engeland en Arcadie reisde hem achterna. In verschillende buitenlandse kranten werd bericht dat het paar tijdens die reis een morganatisch huwelijk was aangegaan.
Een morganatisch huwelijk betekende dat de bruid en al de kinderen uit dit huwelijk afstand deden van alle rechten op de titels van de bruidegom, zijn rechten en bezittingen.Morganatische huwelijken konden dienen om verhoudingen met maîtresses officiële status te geven of in het geval dat een regerend monarch die al kinderen (en dus een troonopvolger) had weduwnaar werd en alsnog een huwelijk uit liefde wilde aangaan; of als een huwelijkse verbinding met iemand anders van dezelfde stand tot dynastieke problemen kon leiden. Niet zelden sloten ook jongere zoons uit vorstenhuizen – die sowieso niet voor troonopvolging in aanmerking kwamen – morganatische huwelijken.

Het Hof hield zoals steeds de stelling aan niet te antwoorden op dergelijke berichten, maar toch werd na enige tijd een uitzondering gemaakt en werd in het Staatsblad (!) van 4 mei 1865 een logenstraffing gepubliceerd.

Dit bericht werd geplaatst in Geschiedenis en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s