Catharina van Siena

Catharina van Siena  (Siena, 25 maart 1347 – Rome, 29 april 1380) is een van de beroemdste mystici van de rooms-katholieke Kerk. Daarbij had zij ook nog een grote invloed op de politiek van het 14e eeuwse Europa.

Catharina van Siena spreekt tot de verbeelding omdat ze een mystica was. Het is ook opmerkelijk dat ze heilig werd verklaard ondanks het feit dat ze een leek was en vrouw.

Catharina werd geboren in Siena op 25 maart 1347 als vijfentwintigste kind van de rijke wolverver Jacopo Benincasa en zijn vrouw Lapa Piagenti. Op de leeftijd van zes kreeg ze haar eerste visioen. Al vroeg besloot ze een diep religieus leven te leiden.  vooral de devotie tot Jezus en in het bijzonder zijn lijden werd de leidraad van haar leven. Vooral de devotie tot Jezus en in het bijzonder zijn lijden werd de leidraad van haar leven.Maar in plaats van lid worden van een klooster of te trouwen bleef ze wonen in het ouderlijk huis, in een soort cel.

Het kleine meisje in haar “bezemkast” moet een andere uitstraling dan die van een door fantasie op hol geslagen kind gehad hebben, want al snel kwamen er horden belangstellenden om naar haar te luisteren en haar te helpen met haar liefdadige werken.

Nadat ze eerst werd geweigerd kon ze uiteindelijk toch rond 1365 de Dominicaanse tertiarissen vervoegen. Zij werden in Siena de “Mantellate” genoemd  omwille van hun zwarte capes.

Catharina begon aan een leven van contemplatie en zeer geëngageerde en reële steun en zorg voor mensen die hulp nodig hadden. Ze verzorgde de melaatsen aan het Ospedale della Scala en de San Lazzaro Leproseria. Al gauw verzamelde zich om haar een groep van bewonderaars en geïnspireerde  volgers, haar “bella Compagnia”.

Op grond van haar visioenen was Catharina een opmerkelijke figuur in heel Italië. In 1374 werd  de Dominicaanse priester Raymond van Capua (ca. 1330-1398) haar biechtvader. Raymond werd  later verkozen tot meester-generaal van de Dominicaanse Orde in 1380. Hij was het die haar aanmoedigde  om haar invloed aan te wenden in de stedelijke politiek en in de kerk in het algemeen.

Vooral het feit dat de paus sinds 1309 in Avignon resideerde in plaats van in Rome, waar hij thuishoorde, zat Catharina buitengewoon dwars. De vele Franse kardinalen hadden een terugkeer naar Rome eindeloos weten te vertragen, maar Catharina bleek sterker dan zij.

In 1376 ging Catharina op reis naar Avignon. Mede dankzij haar eindeloze preken aan het adres van paus Gregorius XI liet deze zich uiteindelijk overhalen zijn hof weer naar Rome te verplaatsen.

Ze had dan ook een zeer intimiderende persoonlijkheid. Als ze haar zin niet kreeg riep ze eenvoudigweg, maar met de nodige uitwerking: “Voglio”: “Ik wil het!” Dit deed ze niet alleen tegen de paus, maar ook tegen allerlei wereldlijke vorsten en hooggeplaatste figuren, en heel af en toe tegen God de Vader zelf, die haar dan prompt verhoorde. Helaas werkte haar streven soms ook averechts: toen paus Gregorius XI terug naar Rome ging, kozen de kardinalen in Avignon gewoon een nieuwe paus. Dit was het begin van het zogeheten Westers Schisma, dat Catharina veel verdriet heeft gedaan.

Catharina had in 1375 stigmata terwijl ze in Pisa verbleef. Daarbij ontving ze de genade van het mystieke huwelijk, en aan het eind van haar leven Jezus’ Hart zelf: Hij ruilde het tijdens een verschijning voor het hare.

Ze stierf in haar bescheiden huis in de Via di Papa in Rome op 29 april 1380. Ze was verlamd leed hevige pijnen zonder een krimp te geven.

Catharina werd in 1461 door Pius II heiligverklaard. Haar lichaam ligt in een schrijn onder het hoogaltaar van de Santa Maria sopra Minerva in Rome, maar haar hoofd wordt bewaard achter gouden tralies in een nis binnen de San Domenico in Siena, en een van haar voeten is het belangrijkste relikwie van de kerk San Zanipolo in Venetië. Ook het huis van haar jeugd in Siena is tegenwoordig een kerk.

Catharina kon niet schrijven, daarom dicteerde ze haar teksten aan haar secretaresses. Haar belangrijkste werk is de Dialoog van de goddelijke voorzienigheid van 1378, ook wel “Boek van de Goddelijke Leer” genoemd. Ze zei dat dit haar werd geopenbaard in een visioen.

Er zijn ook 381 brieven, gericht aan veel mensen in en buiten Italië, met inbegrip van burgers en geestelijken, van priesters en nonnen tot kardinalen en pausen.
26 gebeden komen voort uit haar visioenen en extases. In deze gebeden is haar taal nog directer en persoonlijker dan in haar brieven. Haar werken vormen een mijlpaal van de Italiaanse literatuur. De “Dialoog”  werd  voor het  eerst gedrukt in 1492. .

In 1866 werd ze co-patroonheilige van Rome. Sinds 1939 is ze de patroonheilige van Italië samen met Franciscus van Assisi. Posthuum kreeg ze ook de titel van Doctor van de Kerk, of Kerklerares, van Paulus VI in 1970, en patroonheilige van Europa, een titel verleend door Johannes Paulus II in 1999.
Voorts is zij de patroonheilige van de Dominicanessen van de Derde Orde, de wasvrouwen en de stervenden. Haar feest wordt gevierd op 29 april.

Onlangs was er in Frankrijk een rel met de Kerk betreffende de serie “Inquisitio” . Hierin wordt  Catharina van Siena afgebeeld als een vrouw van de macht, koud en manipulatief. Zij is het die met haar aanhang de pest verspreidt in Carpentras en Avignon om de Paus van Avignon ertoe te bewegen terug te gaan naar Rome.

Opmerkelijk ook is de scene waar de Groot Inquisiteur,  Guillermo Barnal, haar truuk met de niet-bloedende handen doorprikt.

Zij aarzelt ook niet om een “novice” op de paus af te sturen om die te verleiden en te vergiftigen.

In een communiqué van 4 juli 2012 van de Franse Bisschoppen zegt Mgr. Podvin : “
« Je pleure et m’indigne de songer qu’à l’audimat, beaucoup risquent de se croire instruits par cette manière tendancieuse d’honorer l’histoire humaine et religieuse… » en …
« Plusieurs universitaires médiévistes, peu suspects de complaisance envers l’Église catholique, nous disent combien ils sont atterrés par cette série », et de citer « entre autres points scandaleux, le traitement indigne réservé à la grande mystique sainte Catharina de Sienne. »

De maker van de serie Nicolas Cuche verdedigt zich: “Ik zou niet willen stellen dat Inquisitio een soort van anti-klerikale serie is. Hert is een verhaal waarin de wreedheid van de Kerk wordt uitgebeeld. Waarschijnlijk is het verhaal historisch gezien niet helemaal correct maar het algemeen beeld is dat zeker wel.”

Dit bericht werd geplaatst in Geschiedenis en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s