Michele Martin

Michèle Martin is een voormalig lerares. In 1985 verkrachtte Dutroux voor het eerst vijf tienermeisjes. Martin was daarvan op de hoogte. De twee traden desondanks in 1988 in het huwelijk. Het stel kreeg drie kinderen.

In april 1989 legde de rechtbank in Charleroi Michelle Martin voor de feiten uit 1985 een gevangenisstraf van 5 jaar op. Dutroux kreeg 13,5 jaar. In 1992 werden ze door de toenmalige Minister van Justitie Melchior Wathelet in toepassing van de Wet Lejeune vervroegd vrijgelaten. Na hun vrijlating in 1992 vestigen Martin en haar echtgenoot zich in Sars-la-Buissière.

Martin was op de hoogte van de ontvoering van de zes meisjes. Toen Dutroux van december 1995 tot maart 1996 gevangen zat wist zij dat Julie en Mélissa maandenlang in een kleine, onverwarmde kelder van Dutroux’ huis in Marcinelle opgesloten zaten. Ze deed echter niets en de meisjes stierven van ontbering.

Op 12 augustus 1996 werd Martin samen met Dutroux en Lelièvre aangehouden voor medeplichtigheid aan de activiteiten van de bende van Dutroux.

Tijdens een twee uren durende ondervraging op 2 maart 2004 door de voorzitter van de assisenrechtbank, gaf de toen 44-jarige vrouw toe dat Dutroux haar van al zijn ontvoeringen op de hoogte had gebracht en dat ze inderdaad niets had ondernomen om Julie en Mélissa te helpen of te redden terwijl Dutroux een tijd in de gevangenis zat. Haar verklaringen waren tegenstrijdig met de verklaringen die Dutroux had afgelegd. Er was geen opdrachtgever voor de ontvoeringen, die enkel bedoeld waren om aan de behoeften van Dutroux te voldoen. Zij verklaarde dat ze alles onderging, met een panische angst voor Dutroux en zich niet aan zijn invloed kon onttrekken.

Martin werd veroordeeld tot 30 jaar gevangenisstraf en tot de betaling van een schadevergoeding van 179.000 euro

De Wet Lejeune (moet normaal ‘Le Jeune’ zijn) was een Belgische wet van 31 mei 1888, genoemd naar de Minister van Justitie die ze in 1881 met brio verdedigde voor het Parlement: Jules Le Jeune. Deze wet voorzag in een voorwaardelijke invrijheidstelling van gedetineerden.

In de nasleep van de Zaak Dutroux werd de wet vervangen door de wet van 5 maart 1998. Met de wet van 18 maart 1998 werden de Commissies voor de Voorwaardelijke Invrijheidstelling opgericht, die gedurende enkele jaren over deze invrijheidstelling beslisten. Voordien was dit de bevoegdheid van de Minister van Justitie.

De wet van 18 maart 1998 werd vervangen door de wet van 17 mei 2006 betreffende de oprichting van strafuitvoeringsrechtbanken.

Er werden ook aan de slachtoffers bepaalde rechten toegekend in het raam van de strafuitvoeringsmodaliteiten. Het slachtoffer wordt namelijk gehoord over de bijzondere voorwaarden die in zijn belang moeten worden opgelegd. Het slachtoffer kan zich laten vertegenwoordigen of bijstaan door een raadsman.
het slachtoffer zal ook binne de 24 uren worden op de hoogte gebracht van de beslissing van de rechtbank.

Over de voorwaardelijke invrijheidstelling wordt nu beslist door de strafuitvoeringsrechtbank.

De strafuitvoeringsrechtbank beslist over de uitvoering van vrijheidsstraffen van meer dan drie jaar. De strafuitvoeringsrechtbank oordeelt of de veroordeelde recht heeft op een beperkte detentie, elektronisch toezicht of voorwaardelijke invrijheidstelling. Ze beslist ook over voorlopige invrijheidstelling met het oog op verwijdering van het grondgebied of met het oog op uitlevering.

De strafuitvoeringsrechtbank bestaat uit drie rechters: één beroepsrechter en twee gespecialiseerde assessoren (bijzitters): een assessor gespecialiseerd in penitentiaire zaken en een assessor gespecialiseerd in sociale re-integratie.

Tegen de beslissingen van de strafuitvoeringsrechtbank kunnen de partijen enkel cassatieberoep instellen.

Tot zover de regels.

Michele Martin moest voldoen aan verschillende criteria vastgelegd bij wet om die voorlopige in vrijheid stelling te bekomen : zij staan in de wet van 17 mei 2006.

Art. 47 § 1. zegt dat die in vrijheid stelling kan gebeuren voor zover er geen tegen indikaties zijn :  Deze tegenaanwijzingen hebben betrekking op :

1° de afwezigheid van vooruitzichten op sociale reclassering van de veroordeelde;
2° het risico van het plegen van nieuwe ernstige strafbare feiten;
3° het risico dat de veroordeelde de slachtoffers zou lastig vallen;
4° de houding van de veroordeelde ten aanzien van de slachtoffers van de misdrijven die tot zijn veroordeling hebben geleid.

5° indien de veroordeelde een straf ondergaat voor een van de in de artikelen 372 tot 378 van het Strafwetboek bedoelde feiten, of voor de in de artikelen 379 tot 387 van hetzelfde Wetboek bedoelde feiten, indien ze gepleegd werden op minderjarigen of met hun deelneming, de weigering of ongeschiktheid van de veroordeelde om een noodzakelijk geachte begeleiding of behandeling te volgen.

De strafuitvoeringsrechtbank heeft dus blijkbaar geoordeeld dat deze tegen indikaties niet bestonden.
Het beroep bij cassatei kan enkel gaan over de toetsing van de toepassing aan de wet, nl. zien of er geen vormvereisten werden geschonden, en of de wet correct werd toegepast.  Dit was dus het geval.

Wat mij verwonderd is dat de politici niet de moed hebben om de wet, die zij tussen haakjes zelf hebben gestemd, nu ook te verdedigen.

Is Michele Martin vrijlaten “spuwen in het gelaat van vrouwe Justitia” ? Ik denk het niet. Het is de wet en “Dura Lex Sed Lex”

De politiek heeft er alles aan gedaan om de vervroegde in vrijheid stelling te objectiveren, en over te laten aan specialisten. Vandaag is dat het geval, en werkt het systeem.

Misschien heeft men met de zaak Martin de grenzen van het systeem bereikt.

Is men niet akkoord, en zien de politici nu in tot wat hun wet kan leiden, dan is een wijziging van de wet noodzakelijk en kunnen ze zich misschien daar mee bezig houden in de plaats van het domme gekrakeel over de talenkwestie, en wat er zo allemaal rondhangt (de Gordel bvb).

Is het moreel verantwoord ?

Dat is niet mijn punt. Ik ben van oordeel dat wanneer men vanuit moreel standpunt een dergelijke in vrijheid stelling verwerpt, dat men dan maar de wet moet wijzigen.

Dit bericht werd geplaatst in Ergernissen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s