Georges Simenon (1903 – 1989)

Drie en twintig jaren geleden stierf Georges Simenon. Voor mij een van de grootste schrijvers uit ons land, iemand die zeker de Nobelprijs had moeten krijgen.

Georges Joseph Christian Simenon (Luik, 13 februari 1903 – Lausanne, 4 september 1989) was een Belgische (Franstalige) schrijver.  Simenon is geboren op vrijdag de 13e, maar zijn bijgelovige moeder heeft de 12e februari laten aangeven.

Simenon werd bij het grote publiek bekend als de schrijver van 103 boeken en verhalen met inspecteur Maigret.

Daarnaast  schreef hij ook zo’n 117 romans die hij “des romans psychologiques” noemde. Bekendste zijn : “La Veuve Couderc”, “Les inconnus de la Maison”, “Panique” en “Les Fiançailles de Mr. Hire ».

Uitgever Fayard liet zijn eerste Maigret Pietr-le-Letton eerst in 13 delen verschijnen (in de periode van 19 juli tot 11 oktober 1930) in zijn weekblad Ric Rac, voordat hij publicatie in boekvorm overwoog. Het boek verscheen ten slotte in het voorjaar van 1931. Simenons laatste ‘Maigret’ (“Maigret et monsieur Charles”) werd in 1972 gepubliceerd. In totaal verschenen 103 titels, romans en korte verhalen.

André Gide, André Thérive en Robert Brasillach behoorden tot de eerste schrijvers die hem erkenden als groot auteur. André Gide was gefascineerd door de creativiteit van Georges Simenon en begon na hun ontmoeting met hem te corresponderen. Hij volgde Simenons ontwikkeling als schrijver nauwgezet vanaf het ogenblik dat deze succes oogstte met zijn politieromans. Hij bestudeerde zijn schrijfstijl en technieken en plaatste notities in de marges, tot hij ten slotte in 1941 verklaarde: “Simenon est un romancier de génie et le plus vraiment romancier que nous ayons dans notre littérature d’aujourd’hui.” (“Simenon is een geniaal romanschrijver en de meest waarachtige romancier uit de hedendaagse literatuur.”)

De meeste van zijn boeken zijn verfilmd. De Maigret reeks met Bruno Cremer  is zonder meer de beste. De films met Jean Gabin als Maigret zijn fantastisch.

Ook zijn “psychologische romans” werden gretig verfilmd. Twee uitstekers zijn voor mij “Mr Hire” met Michel Blanc, en “La Maison du Canal” met Isilde LeBesco.

Georges Simenon, de geestelijke vader van commissaris Maigret – ook altijd met pijp –, was een veelvraat, in heel veel opzichten. Ook sek¬sueel. Hij zou het gedaan hebben met tienduizend vrouwen.
Maar Simenon had ook aandacht voor andere aspecten van het leven.

Aan Nobelprijswinnaar André Gide schreef hij: “Men moet proberen. Voelen, gebokst hebben, gelogen… Alles gedaan hebben, niet ten gronde, maar genoeg om te begrijpen.” Ook het marginale interesseerde hem.”

Simenon stond er ook voor bekend razend snel te schrijven. Hij deed zo’n week à 10 dagen over een Maigret roman. Het is aan niemand minder dan Alfred Hitchcock dat we volgende anekdote kennen. Toen Simenon in de VS woonde  belde Hitchcock hem namelijk eens op. Zijn echtgenote nam de hoorn op en zei dat haar man aan een roman aan het werken was en dat hij absoluut niet mocht worden gestoord. Waarop Hitchcock, onverstoorbaar als altijd, zou hebben geantwoord: “Dat geeft niet, ik blijf wel aan de lijn tot de roman af is.”

Dit bericht werd geplaatst in Boek, Schrijvers, Vandaag in de geschiedenis en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s