Mylène Demongeot

Haar moeder is Oekraïense moeder en haar grootmoeder is Niçoise. Mylène is 13 jaar oud wanneer haar familie verhuist naar Parijs. Zij studeert piano bij Marguerite Long en Yves Nat volgt ook les bij  Marie Ventura.

Tegelijk met haar eerste filmrolletjes poseert ze voor publicitaire foto’s en wordt verliefd op de fotograaf Henri Coste die ze ontmoet in 1956. Het is door een van die foto’s dat ze wordt opgemerkt door Raymond Rouleau op zoek naar zijn “Abigail” voor zijn volgende film “The Crucible”. Deze rol zal voor Mylène Demongeot de doorbraak worden.

Ze is 21.

In het begin rivaliseert ze met Brigitte Bardot, ze is ook blondine en naturel. Met BB deelt ze de liefde voor de dieren. Al vroeg zal ze in buitenlandse producties te zien zijn. “Bonjour Tristesse” van  Preminger in 1958 is een van haar beste films.In Italië speelt ze in “La Battaglia di Maratona”  en in de film van Lawrence Terzieff Bolognini , “The Boys” .

Ze is de “sensuele blonde”  maar ze kan meer dan dat. Ze speelt in “Un amore a Roma” van  Risi (1960) en “The Black Rider” (1961) van Baker.Maar het grote succes blijft uit. Daarom verandert ze het gheweer van schouder en zal voortaan ook in comedie spelen. Dit blijkt de juiste keuze. “À cause, à cause d’une femme” en “L’Appartement des filles” van Deville zijn hits. Volgen rollen in « les Trois Mousquetaires » en « Fantomas » met Louis de Funès en Jean Marais.

In het najaar van 1960, tijdens het filmen voor een episode van het tv feuilleton “Dossier de l’agence O”  ontmoet ze Marc Simenon, de zoon van de regisseur en schrijver Georges Simenon en dit is de ware liefde. Voor hem zet ze haar carrière op de achtergrond. Ze trouwen 16 september 1968.

Marc Simenon sterft  in een ongeval 24 oktober 1999.

Sindsdien verdeelt Mylène haar tijd tussen schrijven, haar actie ten behoeve van de dierenrechten,  de strijd tegen de vervuiling, de strijd tegen antipersoonsmijnen (Mylène is oprichter van de HAMAP, een Franse NGO die ijvert tegen de persoonsmijnen). Ondertussen speelt ze af en toe theater, zowel comedie als avant garde.

Haar laatste film “Si tu meurs, je te tue”  van Hiner Saleem is absoluut geweldig.

 

 

 

Dit bericht werd geplaatst in Film, Gezichten uit het verleden en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s