De Vampier van Muizen

muizen vampier

Nu het proces tegen Kim de Gelder achter de rug is leek het mij het ideale moment om eens terug te blikken op een aantal beruchte assisenzaken is België van de voorbije decennia.

We beginnen met het proces tegen de “Vampier van Muizen”, Staf Van Eyken.

Staf Van Eyken (Bonheiden, 21 april 1951) is een Vlaamse crimineel die tussen oktober 1971 en maart 1972 in Muizen drie vrouwen verkrachtte en wurgde. Omdat hij zijn slachtoffers graag beet kreeg hij de bijnaam “De Vampier van Muizen”. In 1974 werd hij door een Antwerps assisenhof tot de doodstraf veroordeeld die automatisch werd omgezet in levenslang.

Staf Van Eyken groeide op als een onhandelbaar kind dat vaak mishandeld werd door zijn stiefvader. Naar eigen zeggen werd hij vanaf zijn negende vier jaar lang seksueel misbruikt door zijn tante. In augustus 1965, toen Staf veertien jaar oud was, randde hij een 11-jarig meisje aan en werd naar het verbeteringsgesticht van Mol gestuurd. Hij verhuisde van de ene instelling naar de andere, voerde op zijn 18de zijn legerdienst uit en werkte hierna als spoorwegarbeider.

In 1971 werd Van Eyken een lustmoordenaar. Zijn eerste slachtoffer was Marie-Thérèse Rosseel, het 18-jarige dienstmeisje van een plaatselijke textielbaron. Van Eyken verkrachtte en wurgde haar en bewerkte haar vervolgens met een mes. Hij beet haar terwijl hij zich aan haar vergreep, wat hem later de bijnaam “De Vampier van Muizen” zou bezorgen.

De tweede vrouw die door hem verkracht en vermoord werd was Ida Smeets, de 47-jarige vrouw van advocaat en universiteitsprofessor Frans van Isacker. Hij had haar naar een verlaten fabrieksterrein gesleurd en probeerde haar te verkrachten. Dit mislukte en daarom wurgde hij haar, keerde naar huis om te eten en vertrok toen terug naar zijn slachtoffer om haar alsnog seksueel te misbruiken. Toen bleek dat de vrouw nog leefde, vergreep hij zich opnieuw aan haar en wurgde haar ditmaal definitief. Deze gruwelijke moord vond plaats op dezelfde dag dat zijn moeder overleed.

Van Eyken’s derde en laatste slachtoffer was Lutgarde Van der Wilt, een 19-jarig meisje waarmee hij in een jeugdclub had gedanst. Ook zij werd verkracht, gewurgd en net als de vorige twee slachtoffers in het gezicht gebeten. Toen men haar lijk terugvond fietste Van Eyken langs de locatie en gedroeg zich nogal vreemd. De speurders vonden dit verdacht en schaduwden hem op weg naar zijn huis. Daar zag men dat hij een bloedvlek op zijn mouw had en hij werd meteen gearresteerd. Van Eyken bekende de moorden meteen en stond er expliciet op dat men hem opsloot.

Na Van Eykens arrestatie bleek dat hij nog een jonge vrouw had proberen aanranden en wurgen, maar zij had het buiten zijn medeweten overleefd. Tijdens het onderzoek bleek dat hij nog een heleboel andere vrouwen seksueel misbruikt had en getracht hen te vermoorden. Deze zedenfeiten waren echter niet op zijn strafblad beland omdat men destijds minderjarigen nog een tweede kans wilde geven. Zodoende wist de onderzoeksrechter die zich met de drie moorden bezighield lange tijd niets af van Van Eykens verleden.

Dit bericht werd geplaatst in Crime, Foto's. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s