Kees van Kooten – De verrekijker

Deverrekijker_KeesVanKooten

Kees van Kooten – De verrekijker (of de verderkijker)

Bij het opschonen van zijn boekenkast stuit Kees van Kooten op het fotoalbum dat zijn vader, sergeant der artillerie, aanlegde tijdens de oorlogsjaren 1940-1945. In dit monumentale boekwerk vindt hij een verontrustende brief van de legerleiding van toen: C.R. van Kooten senior dient te verklaren waarom hij een verrekijker zou hebben gevorderd van een zekere J. Treurniet.

Op 1 augustus 1940 krijgt sergeant van Kooten, Vreeswijkstraat 174 te Den Haag een brief thuis met retourenveloppe. Afzender is zijn superieur Kapitein R.A. van Holthoorn, Hoofd van het Regelingsbureau Regiment Grenadiers. Onderwerp is een “eisch tot schadevergoeding” ten bedrage van 9 gulden 75 ingediend door den Heer J. Treurniet te Berkel en Rodenrijs. Dit wegens het vorderen van een veldkijker.

Van Kooten junior is verbijsterd – gaat het soms over dezelfde kijker waarmee hij is opgegroeid en die hij nog altijd in zijn bezit heeft ?

Een wonderlijke en tegelijk hilarische zoektocht volgt op deze ontdekking.

De auteur worstelt zich in 95 pagina’s door het oorlogsverleden van zijn vader en zijn eigen diensttijd. Uiteindelijk besluit hij zich te richten op de plaats delict, Berkel en Rodenrijs. Hij doet dit in het besef dat het steeds moeilijker zal worden om klaarheid te brengen in dit stukje oorlogsverleden. Zijn contacten via het NIOD lopen echter dood, zodat hij uiteindelijk genoodzaakt is 47 overgebleven Treurniets in Berkel en Rodenrijs lastig te gaan vallen.

De zoektocht naar naar het antwoord op de vraag die hem steeds heviger beklemt: heeft hij in zijn kleuterjaren met een stuk oorlogsbuit gespeeld? Onder andere digitale media, het papieren boek, de pornoficatie, de wereld der insecten en het hotelwezen passeren de revue.

Gedurende het verslag van zijn speurtocht ventileert Van Kooten voortdurend meningen over ouder worden, boeken en communicatie, sociale media en taalgebruik. Hij heeft een uitgesproken hekel aan e-readers, vooral omdat je dan in de trein niet kunt zien wat de persoon tegenover je leest. En tijdens een visite kun je de mentale wereld van de gastheer niet peilen met een blik op de boekenkast als deze zijn bibliotheek digitaal heeft opgeslagen. Een verarming alweer, vindt Van Kooten. Het is voor hem niet alleen de inhoud die telt, hij is ook gehecht aan ‘de uithoud; aan al hun vertrouwde en zo geduldige ruggetjes’.

Het boek is opgefrist met vele spitsvondige woordgrappen en dat de doorbreekt de Hollandse stroefheid die toch ook zeer zeker aanwezig is. De bovenste rand van De verrekijker  bevat een literaire agenda 2013-2014. En dàt is een mooi idee, dat ook keurig is uitgewerkt.

Na het boekenweekgeschenk van vorig jaar (Tom Lanoye’s “Heldere Hemel”) is dit opnieuw een heerlijk boekje om tussendoor te lezen, en ik moet toegeven dat voor mij het “geschenk” de oorzaak was om een boek te kopen.

Echt een aanrader(tje)!

Koot-609x250verderkijker

Dit bericht werd geplaatst in Boek, Gelezen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s