William Quantrill en de slachting van Lawrence (Kansas) – 21 augustus 1863.

quantrill_raid

William Clark Quantrill (Dover (Ohio), 31 juli 1837 – Louisville (Kentucky), 6 juni 1865) was een Amerikaanse vrijschutter die vocht aan de kant van de Geconfedereerde Staten van Amerika tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog.

Toen de burgeroorlog uitbrak, sloot William zich aan bij de Missouri State Guards. Maar zijn hekel aan discipline zorgde ervoor dat hij verkoos niet in het leger te blijven, maar in 1861 een vrijschuttersbende op te richten. Zodoende behoorde hij tot de Bushwhackers.

img

In het begin telde zijn groep niet meer dan een tiental mannen die vanuit Missouri aanvallen pleegde in Kansas. Hun activiteiten beperkten zich voornamelijk tot het overvallen van Noordelijke soldaten waarbij ook burgers niet werden ontzien. Bij gelegenheid vochten ze ook met de zogenaamde Jayhawkers, Noordelijke milities die vanuit Kansas doelen aanviel in Missouri.

De Noordelijken beschouwden Quantrill als een outlaw, hoewel hij bij de Zuidelijken beschouwd werd als kapitein. Toen het Noordelijke leger bevel kreeg om alle vrijschutters zonder vorm van proces neer te schieten, deed William Quantrill hetzelfde met de Noordelijke krijgsgevangenen die hij in handen kreeg. Hij stond al snel bekend als meedogenloos en wreed.

quantrill

Quantrill is vooral berucht voor de slachtpartij in Lawrence, Kansas op 21 augustus 1863. Lawrence was de thuisbasis van Noordelijk senator James Lane en werd daarom beschouwd als een bastion van de politieke krachten die tegen de slavernij waren.

In de weken die aan de overval voorafgingen, had generaal Thomas Ewing jr. het bevel gegeven om burgers op te pakken die verdacht werden van hulp aan de bende van Quantrill. Verschillende familieleden, voornamelijk vrouwen, van de bendeleden werden opgesloten in een gevangenis in Kansas City. Op 14 augustus stortte dit gebouw in, waardoor een aantal gevangenen de dood vonden en anderen verminkt werden. De aanhangers van Quantrill geloofden dat de instorting bewust was uitgelokt en zonnen op wraak.

In de vroege ochtend van 21 augustus, vielen Quantrill en zijn bende, waarvan het aantal geschat werd tussen de 200 en de 450, Lawrence binnen. Senator Lane was hun eerste doel, maar kon ontsnappen. Hierop koelden de bendeleden hun woede op de burgers van Lawrence. Ongeveer 200 mannen en jongens werden het huis uitgesleurd en voor de ogen van hun familie neergeschoten. Huizen werden in brand gestoken en de plaatselijke bank beroofd. Rond 9 uur verliet Quantrill’s bende het stadje Lawrence. Deze overval wordt beschouwd als één van de gruwelijkste uitspattingen van de Amerikaanse burgeroorlog.

Lawrence-Raiders-400

De weerwraak van de Noordelijken zou niet lang op zich laten wachten. Op 25 augustus kwam generaal Ewing met een order om een hele streek te ontvolken. Duizenden burgers werden gedwongen hun huizen te verlaten. Daarna trokken de Noordelijke soldaten de streek binnen om gebouwen, velden en akkers plat te branden om zo de vrijschutters van hun thuisbasis en bijbehorend voedsel te beroven. De vernietiging werd zo goed uitgevoerd, dat men achteraf sprak van het verbrande district (Burnt District). Quantrill en de zijnen ontsnapten naar Texas en brachten daar de winter door met het geregelde Zuidelijke leger.

In Texas werd de bende van Quantrill van 400 mannen opgedeeld in kleinere eenheden. Eén van die bendes werd geleid door een voormalig luitenant, William T. Anderson, ook bekend als Bloody Bill. Een andere bekende bende was de James-Younger bende met de befaamde Frank James, Jesse James, Cole en Jim Younger onder haar leden.

In 1865 leidde Quantrill een reeks overvallen in Kentucky aan het hoofd van enkele tientallen mannen. Op 10 mei viel Quantrill echter in een hinderlaag van de Noordelijken en werd neergeschoten. Hij stierf aan de schotwond op 6 juni 1865, op 27-jarige leeftijd.

pic

Geplaatst in Geschiedenis, Vandaag in de geschiedenis | Een reactie plaatsen

Toen en Nu – de Volpestraat te Halle

Volpestraat paters conventuelen

1

Zicht op de kerk van de paters Conventuelen (eerst uit 1911, dan vandaag)

 

 

Geplaatst in Foto's, Halle, Toen en Nu | Een reactie plaatsen

Life of Pi – Edgar Allan Poe

1

Life of Pi is een film uit 2012. Het verhaal is gebaseerd op het gelijknamige boek van Yann Martel.

Een Indiase jongen, Piscine Molitor Patel, is vernoemd naar een zwembad in Frankrijk waarover zijn oom enthousiast was. Hij wordt gepest omdat zijn naam klinkt als het Engelse pissing. Het lukt hem echter de bijnaam Pi te verwerven door honderden decimalen van de wiskundige constante uit zijn hoofd te leren.

Pi is lid van een gezin dat een dierentuin runt en eigenaar is van de dieren. Wanneer Pi als kleine jongen op een dag de Bengaalse tijger, die omwille van een administratieve fout Richard Parker heet, een stuk vlees wil voeren en daarbij zijn arm tussen de tralies steekt, pepert zijn vader hem in dat een tijger altijd gevaarlijk blijft ook al denk je een vriendschappelijke relatie met hem te hebben.

Het gezin emigreert per boot naar Canada en neemt de dieren mee om in Amerika te verkopen. Onderweg vergaat het schip. Pi’s ouders en broer komen om. Pi belandt in een reddingssloep samen met een zebra, een orang-oetan, een hyena en Parker. De hyena doodt de zebra en de orang-oetan. Daarop valt Parker de hyena aan. Pi en Parker blijven over. Voor zijn veiligheid verblijft Pi op een vlot terwijl Parker op de sloep verblijft. Pi vangt vis voor Parker want als die te veel honger zou krijgen zou hij naar het vlot kunnen zwemmen om Pi aan te vallen. Op een dag springt Parker in het water om een vis te vangen en komt hij zonder hulp niet meer op de boot. Pi heeft daarmee de kans om van Parker af te komen, maar kan dit toch niet over zijn hart verkrijgen en helpt hem aan boord (waar hij geen spijt van krijgt: zijn zorg voor Parker en het gezelschap dat Parker biedt, houden Pi op de been).

Na verloop van tijd wordt het verblijf op het vlot voor Pi onhoudbaar. Hij weet Parker enigszins te temmen. Hierdoor kan Pi ook op de boot verblijven zonder dat Parker hem aanvalt. Pi raakt zijn noodrantsoenen kwijt bij een aanval van een walvis, maar later worden ze overspoeld door vliegende vissen waar ze zich aan tegoed doen. Tijdens een volgende storm verliest Pi ook zijn noodvlot en al het materiaal. Enkel de boot en een dekzeil blijven over. Ook komen ze op een drijvend eiland vol met stokstaartjes, algen, zeewier en zoet water. Het blijkt er echter gevaarlijk want er zijn vleesetende planten en het zoete water wordt in de nacht zo’n sterk zuur dat de zeedieren er in oplossen. Daarom vertrekken ze weer.

Uiteindelijk bereiken ze land. Parker trekt de jungle in. Pi is teleurgesteld dat de tijger niet eens meer even omkijkt en zonder enig afscheid vertrekt. Pi beseft dat zijn vader gelijk had: je kan geen vriendschappelijke relatie met een wild dier opbouwen.

2

Wat is de realtie met Edgar Allan Poe ?

The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket (1838 is de enige complete roman geschreven door de Amerikaanse schrijver Edgar Allan Poe.

Het is het verhaal van de jonge Arthur Gordon Pym, die als verstekeling aan boord gaat van de Grampus, een walvisvaarder.

Verschillende avonturen en tegenslagen overkomen Pym, waaronder schipbreuk, muiterij, en kannibalisme, voordat hij wordt gered door de bemanning van de Jane Guy. Aan boord van dit schip zetten Pym en een matroos genaamd Dirk Peters hun avonturen verder naar het zuiden.

Eenmaal aan land komen ze vijandige zwarte inboorlingen tegen voordat ze weer naar de oceaan kunne vluchten. De roman eindigt abrupt wanneer Pym en Peters verder richting de Zuidpool varen.

Het verhaal begint als een tamelijk conventioneel avontuur op zee, maar het wordt steeds vreemder en moeilijk te classificeren.

Poe, die een realistisch verhaal wenste te maken werd gaandeweg beïnvloed  en geïnspireerd door een aantal echte verhalen van schipbreuken en zee avonturen.

Richard Parker komt in dit boek voor. Hij is een van de matrozen die na overname van het walvisschip door Pym en Dirk Peters mag aan boord blijven om hen te helpen het schip te runnen.

Naarmate de tijd verstrijkt, en er geen enkel teken van land of andere schepen te zien is, suggereert Parker dat een van hen te doden om als voedsel te dienen voor de anderen. Ze trekken rietjes en het Parker die wordt opgeofferd.

Dit geeft de anderen uitstel. Er volgen nog meer stormen en uiteindelijk drijven Pym en Peters op de omgekeerde romp en zijn dicht bij de dood. Dan worden ze gered door de Jane Guy, een schip uit Liverpool.

3

Nog sterker .

In 1884, 46 jaren na de publicatie van Poe’s boek, zonk het yacht “The Mignonette” tijdens en trip van Engeland naar Autralië.

Vier overlevenden belandden uiteindelijk in een reddingssloep.

Na zestien dagen doodden kapitein Dudley en zijn twee companen de kabinejongen die mee aan boord was en aten hem op. Deze jongen heette ….. Richard Parker !!!

Edgar-Allan-Poe

Geplaatst in Verwondering | Tags: , | Een reactie plaatsen

Unsere Mütter, Unsere Väter

unsere-mutter-unsere-vater_446521

Vijf vrolijke gezichten op een zwart-witfoto. Drie jongens en twee meisjes in de bloei van hun leven. Het is in de zomer van 1941 en deze vijf onbezorgde mensen zijn in Berlijn bij elkaar gekomen voor een afscheidsfeestje.

Twee van de jongens, Wilhelm en zijn broer Friedhelm, zijn opgeroepen voor dienst in de Wehrmacht aan het Oostfront

1unsere-mutter-2-gr

Ook één van de meisjes, Charlotte, zal weldra vertrekken richting de grote oorlog in de Sovjet-Unie om haar vaderland te dienen als verpleegster.

De overige twee op de foto, Greta en Viktor, blijven achter in Duitsland. Ze vormen een paar. Hij is van Joodse afkomst en dus het onderwerp van discriminatie door de nationaalsocialistische overheid, zij werkt aan een carrière als zangeres.

Op hun afscheidsbijeenkomst beloven de vijf elkaar gauw weer te zien: de Russen zullen voor de kerst verslagen zijn door het onverslaanbare Duitse leger. Het zou heel anders verlopen. Zoals het op de foto was zou het nooit meer zijn.

De Duitse driedelige miniserie “Unsere Mütter, Unsere Väter”  gaat over hoe de jonge levens van de vijf hoofdpersonen totaal overhoop komen te liggen als gevolg van de oorlog.

unsere-mutter-11,w=559,c=0.bild5257888,ORsZqoA5ssYAWkk7R8ABn3S5RpzzgXHiwdM3LHSZPrk_NIjhd1uBhP7WWuU4djtCpln3LMAPC2n8k5kOmq0m2g==

De broers ervaren aan het Oostfront dat de tijd van snelle overwinningen al gauw voorbij is en dat oorlogsmisdaden onlosmakelijk verbonden zijn aan de strijd van het Duitse leger. Duitse militairen die bloedend en schreeuwend het militaire veldhospitaal worden binnengebracht confronteren ook Charlotte met de harde werkelijkheid van het oorlog voeren. Aan het thuisfront besluit Viktor, die zich door zijn relatie met Greta schuldig maakt aan “rassenschande”, het land te ontvluchten uit angst voor wat hem als Jood te wachten staat. Greta probeert hem te helpen door uitreispapieren te verkrijgen van een hoge Gestapo-officier met wie ze, ten gunste van haar zangcarrière, een relatie is aangegaan. Alle vijf maken ze bij de uitdagingen waar ze voor komen te staan hun eigen keuzes, die soms noodlottig blijken te zijn, voor henzelf óf voor anderen.

70723590

De makers van deze unieke miniserie zijn er zeer goed in geslaagd om ons aan te tonen hoe onze (de duitse) ouders of grootouders, zonder dat ze van tevoren wisten wat hen te wachten stond, betrokken raakten bij de misdaden van een regime dat tegenwoordig wordt beschouwd als één van de meest kwaadaardige ooit.

De hoofdrolspelers zijn geen fanatieke nazischurken, evenmin zijn ze geboren helden. Het zijn voor iedereen herkenbare personen: jonge, onbekommerde mensen die zich bezighouden met liefde en vriendschap en voor wie wereldpolitiek geen rol speelt.

Wat zouden wij gedaan hebben als we in hun schoenen stonden?

pic_11Unsere Mütter, unsere Väter (1)Unsere Mütter unsere Väter

De medeplichtigheid van gewone mensen aan de misdaden van nazi-Duitsland is het hoofdthema van “Unsere Mütter, Unsere Väter”.

De Duitse “Band of Brothers”, zo werd deze miniserie al genoemd.

Toch is er een duidelijk verschil.  Waar “Band of Brothers”  vooral een eerbetoon is aan de Amerikaanse helden, toont deze Duitse productie dat goed en kwaad en helden en schurken in een oorlog niet zo eenvoudig van elkaar te onderscheiden zijn als dat we nog vaak denken.

Prachtig !

1002004013468427

Geplaatst in Film, Oorlog | Een reactie plaatsen

John Steinbeck – Of Mice and Men

bookcover2

Of Mice and Men (Nederlandse titel: Van muizen en mensen) is een korte roman van de Amerikaanse schrijver John Steinbeck. Het boek werd gepubliceerd in 1937 en was het eerste werk dat de latere Nobelprijs-winnaar Steinbeck erkenning bracht. Steinbeck schreef het verhaal oorspronkelijk als toneelstuk. Dat is aan de constructie goed te zien in de uitgebreide situatiebeschrijvingen die lezen als regie- en decoraanwijzingen.

Of-Mice-and-Men

De titel van het boek is ontleend aan een gedicht van de Schotse dichter Robert Burns, getiteld ‘To a Mouse’, uit de regel The best-laid schemes o’ mice an’ men, Gang aft agley (de bestbedachte plannen van muizen en mensen lopen vaak mis). In dit gedicht vergelijkt de dichter het lot van de muis in positieve zin met dat van de mens: de muis weet niet wat hem boven het hoofd hangt. Het gedicht impliceert een nauwe relatie tussen mens en dier: beide zijn ten prooi aan het noodlot. Dit idee vormt de achtergrond van het verhaal.

Lennie is in de problemen geraakt door een beschuldiging door een meisje dat hij haar zou hebben willen aanranden. Lennie, die gek is op zachte en aaibare dingen en daarbij zijn eigen kracht vergeet (wat ook al aan veel kleine huisdieren het leven had gekost) had echter alleen haar jurk willen aaien. De mannen zijn op zoek naar een nieuwe werkplek en vinden die op het bedrijf van de vader van Curley. Als de arrogante Curley op een dag merkt dat zijn vrouw weer met de mannen flirt, richt zijn woede zich op Lennie. In het gevecht verbrijzelt Lennie Curley’s hand. De zaak wordt in de doofpot gestopt en Curley doet het voorkomen alsof hij gewond was geraakt door het werken met een machine.

Een van de mannen geeft Lennie een puppy, die echter na een paar dagen bezwijkt onder Lennies liefkozingen. Troosteloos zit hij in de schuur, bang voor de reactie van George en bevreesd dat hij nu niet voor de konijnen zal mogen zorgen op hun toekomstige boerderijtje.

Of Mice and Men.Curly-s Wife- John Steinbeck-  Katherine Hardy Illustration RCA_640

De vrouw van Curley is op dat moment op zoek naar aandacht en gezelschap en voegt zich bij hem. Zij begint met hem te praten en nodigt hem uit haar zachte krullen aan te raken. Zijn groeiende opwinding brengt haar in paniek en zij schreeuwt om hulp. Als Lennie probeert haar geroep te stoppen schudt hij haar zo hevig heen en weer dat zij haar nek breekt en sterft. Lennie vlucht naar een met George afgesproken ontmoetingsplek.

Als haar dood ontdekt wordt, organiseert Curley een zoektocht. George weet echter waar Lennie zit en bereikt hem als eerste. George gaat bij Lennie zitten en samen praten ze over hun droomboerderijtje en de konijnen waar Lennie voor mag zorgen. George benadrukt dat zij samen gelukkiger zullen zijn dan anderen vanwege hun vriendschap. Hij vraagt Lennie het hoofd af te wenden en uit te kijken over de rivier. Op dat moment plaatst George het pistool van Carlson tegen Lennies achterhoofd en geeft hem wat letterlijk gezien kan worden als een genadeschot.

Het thema van het verhaal is dus kameraadschap of vriendschap (en uiteindelijk ook het noodlot). De vriendschap tussen de hoofdpersonen George en de mentaal zwakke Lennie is intens. Zij hebben een gezamenlijke droom, die ze ondanks alle tegenslagen levend houden: samen een eigen boerderijtje beginnen. De vriendschap leidt aan het eind van het verhaal tot een door sommigen als controversieel beschouwde oplossing. Als gevolg hiervan is het boek op sommige scholen en universiteiten in de Verenigde Staten herhaaldelijk onderwerp van discussie geweest, en soms ook uit het curriculum verwijderd.

steinbeck1

Geplaatst in Boek, Gelezen | Een reactie plaatsen

“Schindler’s List” te koop op Ebay

Image2

Op EBAY wordt sinds kort een van de lijsten van Oskar Schindler te koop aangeboden.

Op deze lijst staan de namen, beroepen en geboortedata van 801 Joden.  Zij werden niet gedeporteerd want zij werden tewerkgesteld in de fabriek van Schindler.  Het verhaal is gekend.

Het openingsbod is drie miljoen dollar.

Drie jaar geleden werd de lijst door een neef van Itzhak Stern, een vertrouweling van Oskar Schindler, verkocht aan de huidige eigenaar. Deze wil de lijst nu ook weer verkopen.

Oskar-Schindler

Oskar Schindler (Zwittau (tegenwoordig: Svitavy, Tsjechië), 28 april 1908 – Hildesheim, 9 oktober 1974) was een Sudeten-Duitse industrieel die bekend werd door zijn hulp aan Joden tijdens de Holocaust.

In 1939 werd hij lid van de nazipartij. In datzelfde jaar, na de verovering van Polen, liet hij zijn vrouw (Emilie Schindler) in Zwittau achter en verhuisde naar Krakau in het Generaal-Gouvernement voor de bezette Poolse gebieden. Hij kocht er voor een gunstige prijs een onteigende Joodse emailfabriek en noemde deze Deutsche Emailwarenfabriek, kortweg DEF, of Emalia voor de Joden, en bemande deze met goedkope Joodse arbeidskrachten. In maart 1941 werd Schindler gearresteerd op verdenking van zwartemarkthandel, maar werd door zijn grote invloed op SS-officieren weer vrijgelaten. Op 3 juni 1942 daagden vele werknemers van zijn emailleerfabriek niet op. Ze zouden getransporteerd worden naar werkkampen. Dit betekende het begin van de Jodenevacuatie. Meer dan 7.000 mensen verlieten aldus het getto onder het bevel van SS-Hauptsturmführer Amon Göth. In overleg met Amon Göth kon Schindler bereiken dat de resterende inwoners van Krakau in het bedrijf van Schindler konden blijven werken. Schindlers DEF-kamp beschermde de Joden en vermeed dat ze geslagen en vermoord werden. Na enige tijd kreeg hij de opdracht om zijn emailleerfabriek te sluiten. Hij wilde zijn fabriek verhuizen naar het door Duitsland ingelijfde Brünnlitz in de Rijksgouw Sudetenland (tegenwoordig Brněnec in Tsjechië) en zijn werknemers meenemen.

Op 15 augustus 1944 begon het wraakzuchtige vermoorden in het Plaszow-kamp, nadat het Sovjet-Leger de Poolse stad Lublin had ingenomen en tijdelijk zeer snel oprukte naar het westen. Schindler zorgde er snel voor dat alles in gereedheid was voor de mensen die hij van het bloedbad wilde redden. Achthonderd man werden per wagon vervoerd naar Moravië, driehonderd vrouwen kwamen een week later aan. Door een fout werd het vervoer van de vrouwen veranderd, ze gingen naar het concentratiekamp Auschwitz. Op dat moment werd Oskar Schindler opgepakt en ondervraagd. Na een week van ondervraging bewees hij zijn onschuld. Hij werd vrijgelaten en ging zijn vrouwelijke werkers in Auschwitz helpen. Schindler beloonde de SS met diamanten in ruil voor de vrijlating van de vrouwen. Volgens historicus en Schindler-biograaf David Crowe was deze episode minder dramatisch: de vrouwen zouden slechts een tussenstop in Auschwitz gemaakt hebben, terwijl de mannen tijdelijk in quarantaine in concentratiekamp Gross Rosen verbleven.

Schindler’s_factory,_Kraków,_2011Schindler’s fariek in Krakow.

De munitiefabriek van Oskar Schindler in Moravië was een buitenkamp van concentratiekamp Gross-Rosen. De officiële naam was Arbeitslager Brünnlitz. Behalve de 1.000 Joodse werknemers arriveerden in Arbeitslager Brünnlitz nog eens enkele transporten met in totaal tientallen Joodse gevangenen. Veel van deze gevangenen waren er slecht aan toe en werden opgevangen in de ziekenboeg die door Emilie Schindler bestierd werd. De fabriek van Schindler zou nauwelijks iets produceren en werd op 9 mei 1945 door het Rode Leger bevrijd. Oskar en Emilie waren eerder die dag, verkleed als kampgevangenen, gevlucht naar de Amerikaanse bezettingszone uit angst voor Tsjechische partizanen die uit wraak bloedbaden aanrichtten onder de etnisch Duitse bevolking van het huidige Tsjechië. In de maanden dat de fabriek draaide werd echter geen enkel wapen geproduceerd.

Samen met zijn Joodse boekhouder Itzhak Stern maakte hij zeven lijsten met werknemers, waardoor honderden Joden een transport naar een vernietigingskamp konden uitstellen of zelfs voorkomen.

Vier van de Schindler-lijsten liggen in het Amerikaanse Holocaustmuseum, het Duitse federale archief en in het Isrealische Holocaust-herdenkingscentrum Yad Vashem. Waar de twee andere lijsten zijn is onbekend.

Schindler was de eerste nazi die een onderscheiding kreeg van Yad Vashem. Over Schindlers oorlogsjaren werd een boek geschreven door de Australische schrijver Thomas Keneally. Dat boek werd in 1993 verfilmd door Steven Spielberg onder de titel “Schlinder’s list”.

Oskar Schindler overleed in 1974 aan een hartaanval en werd als enige voormalige nazi begraven op de berg Sion in Jeruzalem.

54

Geplaatst in Oorlog, Vandaag in de geschiedenis | Een reactie plaatsen

Kuifje en de Alpha Kunst – Tintin et l’Alph’ Art (1986)

1

Kuifje en de Alfa-kunst (Tintin et l’Alph-Art) is het vierentwintigste en laatste, onvoltooide album uit de reeks Kuifje strips van Hergé.

Hergé stierf tijdens de productie ervan. Aangezien het Hergé zijn wens was dat niemand na zijn dood de Kuifje-reeks zou voortzetten, is het album nooit meer afgewerkt. Het enige wat ervan rest zijn wat ruwe ideeën van tevoren, die uiteindelijk lang niet allemaal echt uitgewerkt zijn, en een onafgewerkt scenario, evenals ongeveer twee volledig met potlood uitgewerkte pagina’s.

Page_8a_Alph-Art

Wanneer kapitein Haddock hoort dat Bianca Castafiore op komst is vlucht hij de stad in. Hij is sowieso al uit zijn normale doen omdat hij is gestopt met het drinken van whisky. Maar het toeval wil dat Bianca ook in die stad rondloopt, de kapitein kan een ontmoeting met haar alleen voorkomen door een galerij binnen te lopen. In die galerie staan werken van een zekere Ramo Nash, die letters uitbeelden: Alfa-kunst. De directeur van de galerie wil overigens graag een afspraak met Kuifje maken voor belangrijk nieuws, maar komt niet opdagen. Hij blijkt later omgekomen bij een auto-ongeluk. Wanneer Kuifje dit wil onderzoeken wordt er een aanslag op hem gepleegd, en hij weet niet wie er achter kan zitten. Toevalligerwijs gaan Kuifje en Haddock ook nog naar een voorstelling van de magiër Endaddine Akkass, die Kuifje ergens van meent te herkennen. Hij vermoedt dat Akkass iets met de zaak Fourcart te maken heeft. Samen met Haddock gaat hij naar het eiland van Akkass. (Aangezien Castafiore daar naartoe ging kunnen ze er makkelijk in komen.) Kuifje komt op het spoor van kunstvervalsers, maar wordt opgesloten. Hoe gaat hij zich hier uit redden?

Wat opvalt is dat het lang duurt voor Kuifje en Haddock aan een reis beginnen. Het onderzoek vindt allemaal veel dichter bij huis plaats. Ook hangt er erg veel af van het toeval. Wie Akkass nu precies is blijft in het officiële scenario onduidelijk, hoewel er aanwijzingen zijn dat het om een vermomde Rastapopoulos zou gaan, door plastische chirurgen onder handen genomen.

Alfar-00

Verschillende tekenaars hebben het album alsnog voltooid en illegaal uitgegeven.

1. In 1988 verscheen, in een oplage van 150 exemplaren, Tintin et l’Alph-art, zonder auteurnaam en met als uitgeversnaam Ramo Nash. Dit album kent verschillende piratenedities die regelmatig opduiken op internetveilingen.

alphartcover1jj

2. Veel bekender is de versie van de Frans-Canadese tekenaar Yves Rodier. Van zijn album bestaan verschillende edities met verschillende omslagen, Frans- en Engelstalig, in zwart-wit en in kleur. De pagina’s zijn ook op internet te bekijken. Het blijft een onofficieel album, hoewel Rodier bevriend raakte met Bob De Moor van Studio Hergé en, vlak voor diens dood, graag de mogelijkheid mocht bespreken om gezamenlijk aan een nieuwe, officiële versie te werken, op een herzien scenario van Greg. Later bleek dat Bob De Moor op tegenstand van Hergés weduwe stuitte waardoor het album nooit officieel is afgemaakt.

3. Er bestaat nog een derde versie, alleen op CD Rom van ENSBA PARIS 1990.Het gaat om leerlingen van de Parijse Hogeschool die zich trouw aan het scenario en de planken van Hergé houden. Hun verrsie houdt dan ook op waar Hergé stopte.

Ter vergelijking toon ik nog de eerste pagina van het album.

1. De schetsen nagelaten door Hergé.

bubbles-strike-tintin-lalph-art-dossier-speci-L-4

2. De versie Ramo – Nash

ramonash

2. De versie Rodier (zwart wit én ingekleurd)

rodierp1rodier ingekleurd

3. De versie ENSBA PARIS.

cdromENSBA

Tot slot nog p. 40 uit de versie van Rodier, ingekleurd en voorbij de nagelaten schetsen van Hergé.

Tintin-alphart-p40

Geplaatst in Strips | Een reactie plaatsen